De hoogtepunten van het afgelopen gamejaar, volgens de medewerkers van Bashers.

5. Debat over gamejournalistiek

Wanneer ben je een gamejournalist? Ben je dat alleen als je door een grote groep mensen erkend wordt? Zo ja, hoe groot moet die groep dan zijn? Of is de omhooggevallen schoolkrantschrijver die zijn mening over een game op papier zet ook een gamejournalist? Deze en andere vragen spookten al enige tijd door mijn hoofd toen ik hoorde dat Jesse Zuurmond en Thom Stokkel voor Xi en Bashers een debat over gamejournalistiek aan het organiseren waren. Het was een informatief, vermakelijk en vooral inspirerend debat dat mij duidelijk maakte dat het niet zo zeer uitmaakt wie je bent, maar wat je doet.

4. Voltooien No More Heroes-analyse

Ik hou wel van een ambitieus project op zijn tijd. Eind mei stelde ik dan ook een lijstje van toekomstige projecten samen, waarvan ik er tot op heden slechts één heb afgerond een analyse van No More Heroes. Het voltooien ervan kostte maanden en een extra speelsessie, maar uiteindelijk ben ik tevreden met het resultaat. Natuurlijk blijft het een interpretatie, maar het is wel hoe ik als japanoloog No More Heroes heb ervaren. Het onderzoek was een leerzame combinatie van studie en passie. Als ik volgende week in Tokio ben, ga ik toch even proberen om bij regisseur Goichi Suda na te vragen of ik in de juiste richting zat.

3. Schrijven voor Bashers

Doekjes erom winden zal ik niet: als trouwe lezer van Bashers keek ik in mei raar op toen ik ineens een berichtje van Niels ’t Hooft in mijn inbox vond. Of ik er wat voor voelde om voor Bashers te schrijven. Ik beschouwde mijzelf nooit serieus als gamejournalist en mijn weblog Dear My Friend diende slechts als uitlaatklep voor mijn ongezouten mening. Maar Niels vond mijn blog wel “grappig”. Grappig, de sleutel die mij toegang tot Bashers verschafte.

2. Shin Megami watte?

Als student heb je vrijwel nooit last van een overvolle portemonnee, dus als je naast je studie ook nog gamet dien je je games zorgvuldig uit te zoeken. Zonder bekend te zijn met de reeks of andermans mening erbij te betrekken, bestelde ik tijdens de release toch Shin Megami Tensei: Persona 4 voor de Playstation 2. De game heeft wegens ernstig gebrek aan tijd nog een half jaar in de kast gestaan, maar sinds de kerstvakantie is de teller al richting de veertig uur geschoten. Voor mij is Persona 4 niet alleen de verrassing, maar ook de game van het jaar.

1. Gamescom 2009

De vier dagen in Keulen voor de Gamescom 2009 (de nachten zijn niet eens noemenswaardig) waren ontzettend hectisch en vermoeiend, maar tegelijkertijd geweldig leerzaam. Leerzaam op het gebied van afspraken maken ter voorbereiding, kritische vragen stellen tijdens demonstraties en netwerk uitbreiden onder het genot van Duits bier, onder andere. Zelfs mijn conditie werd door het heen en weer rennen flink op de proef gesteld. Maar deze vier dagen waren ook onvergetelijk: onwennigheid tijdens het opnemen van mijn eerste Bashers podcasts, als paparazzi moeten vluchten voor geïrriteerde medewerkers van Sony, met Joe tot diep in de nacht werken aan artikelen in de lobby van het hostel, et cetera. En neem van mij aan: eenmaal thuis wil je geen game meer zien.