De hoogtepunten van het afgelopen gamejaar, volgens de medewerkers van Bashers.

5. Vluchten naar de wereld van Assassin’s Creed II

Escapisme is een vermoeiend concept. Het is tevens een stoffig, antiek punt van kritiek op verstrooiende media als televisie en games. Toch was het de laatste weken van december steeds vaker aan het rondzwerven in mijn hoofd. Helaas bleek het venijn van 2009 in de staart te zitten: binnen twee weken kwamen mijn oom en opa te overlijden, waardoor de laatste feestdagen van het decennium voor mij vooral in het teken stonden van begrafenissen.

Verrassend genoeg bood Assassin’s Creed II de afgelopen weken – ondanks dat ik niet veel heb gespeeld – de nodige steun. Als een ware escapist dompelde ik me zo nu en dan onder in een voor mij perfecte alternatieve realiteit. De manier waarop Ubisoft het Italië van de Renaissance tot leven heeft weten te wekken is indrukwekkend. De vele achtergrondinformatie over gebouwen, families en personen en de wijze waarop dit in de gameplay verweven wordt, maakt deze sequel voor mij een van de sterkste games van dit jaar. Toch komt de werkelijke reden waarom Assassin’s Creed II op deze vijfde plek schittert, niet voort uit deze prestatie van Ubisoft. Nog belangrijker is het besef dat games, net als literatuur, films en muziek, naast vermaak ook steun kunnen bieden. En dat stemt hoopvol voor de toekomst van het medium.

4. Kleinschalige downloadables flirten met kunst

De opmars van kleinschaligere, downloadable games is mooi om te volgen. Hoewel er genoeg problemen te overwinnen zijn en de lat nog steeds hoog ligt, zijn er ook successen geboekt. Als geheel bieden de downloadables een mooie aanvulling op de traditionele grote releases.

Vooral leuk om te zien was hoe meer games die flirten met kunst hun weg vonden naar het (relatief) grote publiek. Vooral Canabalt is wat mij betreft een geval apart, zoals ook in mijn recensie te lezen is. Onder de laag van simpele, verslavende gameplay schuilt een schat aan interpretatiemogelijkheden. Zoals kunstcriticus Maarten Doorman het treffend verwoordde in een werkcollege dit jaar: dubbelzinnigheid is een essentiële eigenschap van kunst. Canabalt biedt daar genoeg van, evenals het sombere Everyday the Same Dream, het geinige Five Minutes to Kill (yourself) en het duistere The Path. Een eervolle vermelding gaat naar een game uit 2008, die ik dit jaar pas speelde: Braid. Visueel schitterend, maar ook inhoudelijk voorzien van de nodige diepgang. Meer van dat in 2010!

3. Semi-actief zijn op Bashers

Ik ben me ervan bewust dat mijn bijdrage bij Bashers zich dit jaar beperkt heeft tot een ongelofeloze berg van wel 4 artikelen. Toch vormden de vele discussies op Twitter, in de artikelen en de reacties, evenals gezamelijke gezelligheid op bijvoorbeeld de officieuze Bashers-meeting bij Coin-Op, een hoogtepunt dit jaar. Bashers is een goed voorbeeld van de potentie die games als medium hebben, zonder al te pretentieus te worden. Ik ben dan ook dankbaar en verheugd dat enkele van mijn artikelen hier gepubliceerd zijn. Wellicht kan ik mijn artikelhighscore dit jaar verbeteren!

2. Co-host van de allereerste Bashers/Xi-debatavond

Het is mooi om te zien dat meerdere Bashers deze avond in hun top 5 hebben opgenomen. Over de avond zelf is al genoeg gesproken – ik hoop desondanks dat het slechts het begin van een groter gesprek was – maar ook de voorbereidende weken waren de moeite waard.

Het plan voor een debat over gamejournalistiek is ontstaan op een redactievergadering van Xi, nadat het plan voor een discussieavond over het auteursrecht in nieuwe media was afgevallen. Thom Stokkel en ik (beiden actief bij Xi) hebben daarna al vrij snel besloten dat Bashers er op de een of andere manier bij betrokken moest worden. Immers, Bashers is in Nederland een van de weinige platformen waar je met serieuze gamejournalistiek altijd terecht kunt. Enkele informele gesprekken in kroegen en cafés volgden, evenals overdadige ontbijtjes met Thom bij Bagels & Beans (waar meer geouwehoer plaatsvond dan inhoudelijke besprekingen). Het was in ieder geval duidelijk hoe de avond eruit moest gaan zien en wie de sprekers zouden worden.

Ik ontkom er niet aan om even een uitgebreid gesprek over gamejournalistiek en de gamesindustrie te memoren, dat plaatsvond aan het begin van het proces met Thom, David Nieborg en Niels ’t Hooft. Na afloop zijn David en ik afgereisd naar Rotterdam, voor nota bene hét mediaspektakel van het jaar op gamegebied: de lancering van Modern Warfare 2. O, de ironie!

Al met al kan ik niet anders concluderen dan dat een mooie avond was, ondanks de vele zaken die nog verbeterd konden worden. Het betrokken publiek en de vele goede reacties en artikelen na afloop van het debat illustreren dat het onderwerp leeft. Hopelijk volgen er meer avonden in 2010.

1. De diepte in: bachelorscriptie afronden over Killzone 2.

Vroegâh kreeg ik eens de volgende levensles mee: “Het is beter om één immens diep gat te graven, dan ontelbare oppervlakkige kuiltjes.” Verdiep je in enkele zaken, en probeer niet van alles in de wereld een paar dingen te weten. Althans, zo luidde mijn interpretatie. De eerste maanden van dit jaar was ik druk bezig dit advies op te volgen, door mij volledig te storten op een bachelorscriptie van ruim 10.000 woorden over de rol die PR en marketing hebben gespeeld in de ervaring die gamers hadden bij het spelen van Killzone 2. (Lees hier de samenvatting of download de volledige scriptie mocht je interesse zijn gewekt.)

Verdraaid lastig te onderzoeken, maar minstens even interessant. De voldoening die ik haalde uit het minutieus onderzoeken van een vraagstelling binnen het gebied waar mijn passie ligt, was enorm. Verdieping biedt voldoening, dat is iets wat me gedurende die maanden duidelijk is geworden, en daarom voert de afronding van dit project mijn terugbliklijstje aan.