De hoogtepunten van het afgelopen gamejaar, volgens de medewerkers van Bashers.

5. Mass Effect

Ik ben een arme, arme student. En als er één hobby is die veel centen vereist, dan is het gamen. Dat werd een jaar van vrienden bezoeken en uitgespeelde games lenen, met heel aardig resultaat. Dus blik ik hier terug op games die jij wellicht ook een eerste keer hebt gemist.

Mass Effect heeft de laatste weken mijn tijd gevuld. Ik had er oorspronkelijk geen enkele verwachting bij, maar het bleek een hele fijne Bioware-game die voor de zoveelste keer bewijst dat álles verslavend wordt met de toevoeging van wat experience points. Het helpt dat deze shooter/RPG-hybride er nog steeds prachtig en fris uitziet, ondanks dat de nieuwe sciencefictionwereld van dit spel niet zo nieuw is als hij lijkt. Mijn poging om van de hoofdrolspeler Shepard in de editor een kale aap te maken, leidde tot een van de tofst uitziende menselijke hoofdrolspelers in een videogame ooit. Het weet allemaal te boeien en het ziet ernaar uit dat ik straks meteen door kan naar deel twéé.

4. Planescape: Torment

Mass Effect weet hoe je dialogen in beeld moet brengen, maar Planescape is wat betreft de gespreksstof zelf onovertroffen. Een wat oudere RPG, uit 1999 alweer. Maar de aandacht voor detail, samen met de koppige doelstelling om alle RPG-clichés te ontwijken, zorgen voor een onovertroffen game. Ieder personage dat je aanspreekt dat iets unieks te melden heeft, wordt begeleid door een uitgebreide beschrijving. Hiermee wordt zoveel mogelijk het mechanische ontweken dat onvermijdelijk aan gesprekken blijft plakken in een game. Het gaafst is natuurlijk bovenal de impact van de dialogen in deze game, die een uitgebreide discussie verkiest boven een episch gevecht, zelfs bij de eindbazen. Dit zou de norm moeten zijn.

3. Viewtiful Joe 2

Het gebeurt wel vaker: een originele game die opvallend goed ontvangen wordt, krijgt een hele reeks vervolgen. Waardoor de glans een beetje verloren gaat. In het geval van Viewtiful Joe verschenen zelfs een matig DS-spel en een vreemde partygame (Viewtiful Joe: Red Hot Rumble) waar niemand echt wat mee kon. Dit directe vervolg maakt echter duidelijk wat het spel ook alweer zo tof maakte: de cartoonstijl en het strakke vechtsysteem. In Bayonetta is het misschien nog spectaculairder, maar het 2D-aanzicht van Viewtiful Joe zorgt voor meer controle over de gecreëerde chaos. Dit vervolg voegt vriendin Sylvia toe aan de mix, waardoor met Joe en Sylvia afwisselend kan worden gespeeld, iets wat helaas weinig toevoegt. Maar het gaf me deze zomer wel de uitdaging die ik goed kon gebruiken. Nergens oneerlijk, maar het geeft je ook niets cadeau.

2. Deus Ex

Spel van het decennium? Deus Ex blijft toch zeldzaam: een game die zich aanpast aan de acties van de speler, niet andersom. Natuurlijk, de volgorde van levels staat in dit schiet-, sluip- en aanklootspel nog steeds vast. Maar binnen elk level worden onzichtbare muren en andere storende elementen zoveel mogelijk vermeden. Door wat dozen te stapelen kun je veel verder komen dan je denkt en er is áltijd een achteringang. Het ziet er zo’n tien jaar later niet meer uit, maar het is robuust. Wat ook wel moet, als je net als ik tientallen ideale routes uitprobeert in de epische zandbakken die je voorgeschoteld krijgt. Wat zijn de vele cinematische non-games van tegenwoordig toch eigenlijk saai!

1. Skate 2

Oké, in januari had ik nog wel een klein beetje geld, goed voor de aankoop van één nieuwe game. Die is intussen echter nog meer vergeten dan de voorgaande. Skate 2 is op (vrijwel?) alle fronten een interessanter spel dan z’n voorganger. De besturing is uitgebreid, er is wat aan opties toegevoegd en je kan eindelijk rondlopen. Maar bovenal is de stad toffer: vol met nieuwe plekjes om je digitale ik van af te laten denderen. Met als uiteindelijke doel een fantastische truc op video vastgelegd. Het plaatje hierboven is van een van m’n video’s, waar ik toch even naar link, exhibitionist die ik ben. Niets is zo leuk als bankjes bij elkaar schuiven om die paar saaie stukjes óók om te toveren tot skatefestijn. Dat je nog eens 800 punten voor een Filmer Pack moet betalen op Xbox Live is wel diefstal te noemen, want daar zit stiekem het meeste plezier in verstopt.