De terugblik van Samuel Hubner Casado





De hoogtepunten van het afgelopen gamejaar, volgens de medewerkers van Bashers.


5. Geweld werd weer leuk


Kijkt u even mee? Saints Row 2, Mirror’s Edge, The House of the Dead: Overkill, Street Fighter IV, Killzone 2, Mad World, Resident Evil 5, GTA: Chinatown Wars, The Chronicles of Riddick: Assault on Dark Athena, Punch-Out, Bionic Commando, Infamous, Prototype, The Conduit, Blazblue: Calamity Trigger, The King of Fighters XII, Metroid Prime Trilogy, Batman: Arkham Asylum, Soul Calibur: Broken Destiny, Halo 3: ODST, Brütal Legend, Uncharted 2: Amongst Thieves, Resident Evil: The Darkside Chronicles, Shadow Complex, Call of Duty: Modern Warfare 2… En dan heb ik nog maar enkel de games opgenoemd die ik zelf leuk vond! (Voor de gewelddadige muziek had ik Guitar Hero: Metallica, trouwens. The Beatles Rock Band is immers voor pussies.)

Begrijp me niet verkeerd, ik hou nog steeds van happy happy joy joy-spellekes, hoor. Ik heb niet voor niets alle Star Coins gevonden in New Super Mario Bros. Wii. Maar ik ben en blijf een typisch machomannetje dat heel enthousiast wordt van kaboem en au. En of dat nou in de vorm is van een shinku hadoken, een sniper headshot, of stront dat uit een rioleringwagen wordt geschoten, 2009 was een bijzonder goed jaar voor a bit of the old ultraviolence.

4. Spelen met jezelf blijft het leukst

2009 was ook het jaar waarin de singleplayer onaangekondigd terugkeerde, en daar was ik blij mee. Natuurlijk bleef multiplayer erg in de spotlight staan – zelfs typische singleplayerspellen als New Super Mario Bros. Wii en Uncharted 2 kregen opeens geforceerde multiplayerstanden – maar het was duidelijk dat ontwikkelaars de singleplayer niet meer behandelden als een noodzakelijk kwaad. Iedereen had ‘t over hoe prachtig Drakes avontuur was in Uncharted 2, hoe tof het was om Batman te zijn in Arkham Asylum, hoe interessant de uitbreidingen waren voor Grand Theft Auto IV, et cetera. De beste games van 2009 waren singleplayer en het ziet ernaar uit dat de trend dit jaar wordt voorgezet, voornamelijk dankzij de wederopstanding van de action-adventure met God of War III, Dante’s Inferno en Bayonetta.

Het is geweldig om met je maten te kunnen gamen – met z’n vieren op de bank of gewoon online met een headset op je harses – maar voor mij blijft gamen toch voornamelijk een erg intieme bezigheid. En 2009 was het met me eens.

3. “Videogames are my wing man”

Ik heb het afgelopen jaar zoveel meiden leren kennen die het cool vonden dat ik ‘iets met videogames’ had dat ik dacht dat ik in de gevreesde Omgekeerde Wereld terecht was gekomen. Blijkbaar zijn videogames opeens helemaal hip of zo. Het zou in ieder geval verklaren waarom ik dagelijks tieners zie rondlopen met een Super Mario Bros. 3-schoudertas en Guitar Hero T-shirts. Hoe dan ook, 2009 leek – althans, voor mij – het jaar te zijn waarin mijn omgeving geaccepteerd had dat videogames niet weggaan en dat er niks mis mee is. Althans, zolang je geen World of Warcraft speelt. Want dat is echt niet sexy, jo.



2. Mijn vrolijke vrienden!


Jawel, de Bashers Podcast. Ik krijg er geen cent voor en ik moet er verrrrrdorie speciaal voor naar Utrecht komen, maar dat heb ik er ondertussen graag voor over. Ik durf zelfs te zeggen dat het een speciaal plekje in mijn hart heeft verworven, zo leuk vind ik ‘t om de wekelijkse podcast te doen. Gewoon met m’n luie reet op zo’n stoel zitten en onder genot van een kop thee een uur lang lullen over een van mijn favoriete bezigheden met mensen die godzijdank weten waar ze ‘t over hebben. (Soms weten ze misschien zelfs iets teveel. I’m looking at you, Menno.)

Waarom ik de podcast stiekem extra leuk vind, is dat het ondertussen ook een van de weinige dingen is die mij nog een ‘Basher’ maakt. 2009 was namelijk ook het jaar dat ik officieel stopte met schrijven voor Bashers omdat ik het te druk kreeg met onder andere m’n band, m’n theatergroep, m’n werk en mijn bezigheden voor de N Gamer. Het moet gelukkig wel heel raar lopen wil ik mijn wekelijkse positie bij de podcast afstaan!

1. Kleine jongens worden volwassen

Vorig jaar veranderde mijn gamegedrag aanzienlijk. Deels uit noodzaak (tijdgebrek, ik haat u) en deels omdat ik (eindelijk?) ‘volwassen’ werd qua gamer-zijn. Ik dwong mezelf niet meer om een game uit te spelen die ik eigenlijk helemaal niet leuk vond. Ik kocht minder games waarvan ik wist dat ze uiteindelijk op het deze-ga-ik-(n)ooit-spelen-stapeltje zouden belanden. Ik herspeelde oude games als ik daar zin in had. O, en misschien wel de grootse verrassing: ik stopte met het willen bezitten van het fysieke product. Ik besefte dat ik een probleem had (hebzucht) en dat ik soms meer gaf om het bezitten van een game dan het daadwerkelijke ervaren ervan. En dus besloot ik dat het me niet meer zou boeien of ik een game nou digitaal of in de winkel had gekocht.

Dit alles had grote gevolgen voor mijn gamegedrag. Ik herontdekte Xbox Live Arcade bijvoorbeeld. Man, ben ik even blij dat ik titels als Shadow Complex heb gespeeld! Daarnaast speelde ik ook vaker online, en deed ik vaker ‘even’ een spelletje op m’n iPhone. Ik gamede eindelijk weer zoals ik vroeger gamede, zoals ik stiekem altijd al heb willen gamen. Gewoon, op m’n gemak. Not giving a fuck. Gamen werd weer deel van mijn leven in plaats van een deel van mijn verplichtingen, en daar ben ik heel blij om.

3 reacties

  1. Zhero · 19-1-2010 · 18.29 uur

    Je nummer 1 klinkt zo herkenbaar. Vroeger gamede ik ook meer voor de lol, nu is het een race tegen de klok omdat er zoveel goede games uitkomen die ik allemaal van mezelf moet spelen. Ik heb zo mijn periodes van not giving a fuck, maar soms ook weer niet, dat zijn inderdaad wel de periodes waarin je het meest van games geniet.

    En ik heb ook altijd dat als ik aan een game begonnen ben ik hem helemaal wil uitspelen (qua verhaallijn dan), ook als ik het niet leuk meer vind. Als ik een game niet uitspeel voelt het alsof de tijd die ik wel aan de game heb besteed nutteloos is geweest.

  2. Kevin · 19-1-2010 · 18.50 uur

    Klein puntje: Saint’s Row 2 was er voor Xbox 360 en PS3 al in oktober 2008

  3. Wormpaul · 20-1-2010 · 11.06 uur

    Nog een klein puntje;

    Mirror’s Edge een geweldadige game?

    Ik heb `t spel 2x uitgespeeld en de eerste keer was dat letterlijk zonder ook maar 1 kogel af te vuren (blijft leukste ervaring van `t spel, dat je er daarnaast een trophy voor kreeg was ook leuk meegenomen)

    Kan me niet voorstellen dat je de combat in de game echt geweldadig noemt, er is geen bloed en mannetjes gaan mooi en netjes liggen als ik ze te pakken had gekregen!

    Voor de rest geniaal spel, maar ultraviolence? Niet echt :-)

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>