Het is donker en heel stil. Onder de nachtelijke sterrenhemel in de Franse Pyreneeën zit ik op een verlaten camping alleen op een tuinstoel. Iedereen slaapt al, maar ik speel nog één leveltje Doodle Jump op m’n iPhone. Dan schrik ik op: de game crasht en m’n scherm wordt zwart. Het lijkt een fataal probleem: ik krijg m’n telefoon helemaal niet meer aan de praat! Ik probeer of hij wel werkt als ik de stroom aansluit en dan blijkt de oorzaak van het probleem: ik heb m’n accu weer helemaal leeggespeeld. Niks bug, gewoon te lang gegamed! Wat is het precies dat Doodle Jump zo verslavend maakt?

Is het de sfeer?

Wat me enorm aanspreekt in Doodle Jump is de schattige sfeer. Je speelt een klein wezentje met een grappige snuit dat op platformen springt en daarbij gebruik kan maken van vrolijke hulpmiddelen zoals een trampoline, een jetpack of springveren. Dit aandoenlijke uiterlijk wordt ondersteund door eenvoudige bijpassende geluidjes, zoals gekraak bij een brekend platform of een eenvoudige ‘plong’ bij het gebruik van springveren. Maar toch, er zijn meer games met een schattige sfeer of een ruitjesachtergrond. Dit is niet wat Doodle Jump uniek maakt.

Zijn het de leuke gimmicks?

Een ander sterk punt zijn de bijzondere thema’s die worden uitgebracht als extra’s bij het spel. De duistere Halloween-variant zorgt voor een hogere moeilijkheidsgraad en de wintersfeer, met vallende sneeuwvlokken, zorgt ook voor extra dynamiek. Sinds enkele weken is er een jungle-stijl, waarbij je in plotselinge tropische regens van platform naar platform moet springen. Zulke updates houden het spel actueel en het geeft de game extra aandacht, waardoor het spel hoog blijft scoren in de hitlijsten van de App Store en nieuwe spelers blijft trekken. De extra content zorgt ervoor dat ik het spel na een paar maanden weer oppak (om opnieuw verslaafd te raken). Dit is echter niet wat mij in de lange zomernachten m’n telefoon deed leegspelen, want toen waren deze updates nog niet beschikbaar. Wat Doodle Jump zo speciaal maakt, ligt in de basis van het spel.

Het is intuïtief…

Ik denk dat Doodle Jump in de kern van haar spelmechanieken iets heeft dat ervoor zorgt dat ik het spel aantrekkelijk blijf vinden. Het spel heeft een interessante combinatie van een intuïtieve, maar ook tegen-intuïtieve bediening. Het intuïtieve deel betekent dat je het wezentje bestuurt door je telefoon eenvoudig naar links of rechts te kantelen. Hierdoor gaat het wezentje met zijn sprongen een bepaalde richting uit. Deze bediening is heel direct en werkt enorm intuïtief.

Iets lastiger vind ik dat je, als je aan de zijkant uit beeld springt, aan de andere kant weer in beeld verschijnt. Kom je verder in de game, dan moet je dit strategisch gebruiken om op veilige platformen te landen. Het manoeuvreren door uit het beeld te springen werkt eenvoudig, maar is toch iets waar ik aan moest wennen. Na verloop van tijd wordt het intuïtief, maar bij de eerste speelsessies was het dat zeker niet.



Doodle Jump (2009)

Uitgever: Lima Sky
Platform: iPhone
Adviesprijs: € 0,79
Exemplaar: Eigen aanschaf
Speeltijd: 45 uur gespeeld
Volledigheid: Spel is hier thuis gespeeld tot 35.018 en de score loopt nog steeds op.

… maar ook niet-intuïtief!

Daarnaast is er nóg een tegen-intuïtief aspect aan de bediening: namelijk de platformen die aan de onderkant verdwijnen zodra je omhoog springt. Ik kan er niet aan wennen dat iets wat er net nog was, een seconde later is vervangen door een gapende afgrond. Elke keer weer wil ik mijn wezentje laten landen op een veilige plek, om dan tot m’n afgrijzen te ontdekken dat die landingsplaats is veranderd in een gapende, fatale afgrond. Al snel hoor ik een ‘pieeeeuuuuuw’ en verschijnt het gehate ‘game over’ in beeld. Hoewel het tegen-intuïtief is, is het ook één van de aspecten die de gameplay een aardige dynamiek geven en er voor zorgen dat ik geconcentreerd moet blijven spelen.

Naast deze twee aspecten van de besturing heeft de game nog een aantal elementen die hem lekker verslavend maken. Doodle Jump is ondanks alle schattigheid een echte behendigheidsgame die langzamerhand steeds lastiger wordt. Ik vind het ongekend irritant dat ik uiteindelijk naar beneden stort door mijn eigen onhandigheid. Niks is echter zo verleidelijk om de game dan nóg een keer op te starten. Doodle Jump heeft, kortom, het zo verslavende ‘nog-één-keer-dan-gehalte’ dat er voor zorgt dat je het spel eindeloos blijft spelen.

Lege batterij

Ook al ligt iedereen op die Franse camping al lang te slapen, ik speel door. De enige manier om dan nog met spelen te stoppen las je al in m’n inleiding: een lege batterij van m’n iPhone.

Lees over de ideeën achter de Uitgespeeld-rubriek.