De vrijheid van het vinden



Rogier op vrijdag.

Mijn vader knipte vroeger recensies uit de OOR (een muziekblad) en stopte die bij CD’s die hij had gekocht. Ik begreep het als kind niet; waarom hij tijd en moeite in recensies stak van albums die hij al had gekocht.

Het waren allemaal goede recensies, dat wil zeggen; recensies die lovend waren. Van CD’s die hij had die slechte recensies kregen ontbrak het papiertje. Hoezeer hij ook zijn best deed ‘kwaliteit’ te kopen, als Rolling Stones-liefhebber ontkom je toch niet aan een incidentele miskoop. “Hier Pa, deze 1-ster recensie van de nieuwe Stones had je nog niet uitgeknipt.” Hij deed altijd alsof hij mij niet hoorde.

Toen ik begon met het kopen van games begon ik ook eindelijk mijn vader te begrijpen. Ik begon naar recensies te smachten. Naar goede recensies en waarvoor ook gold dat het recensies betroffen die lovend waren. Niet per se goed geschreven.

Mijn aankopen werden erdoor gedreven. Maar ook tijdens het spelen van een spel bleef ik recensies lezen. Wanneer ik iets heel erg leuk vond, zocht ik daar continu bevestiging voor. Wanneer ik iets niet zo leuk vond - maar er wel veel geld aan uit had gegeven omdat een recensent hem goed vond - herlas ik zijn argumenten en zette dan toch stug door, de woorden in mijn hoofd resonerend.

Ik hoopte dan dat zijn enthousiasmerende woorden mij de schoonheid alsnog zouden laten inzien. Wanneer dat mislukte, wat het uiteindelijk altijd deed, voelde ik me onzeker over mijn eigen mening. Want recensenten hadden een godenstatus die de waarheid zagen en als ik het niet leuk vond, dan had ik het spel waarschijnlijk niet begrepen.

Een uitweg hieruit is haast onmogelijk. Verstand komt niet met de jaren, noch zelfverzerkerheid. En mensen die zeggen dat ‘meningen nou eenmaal verschillen’ zijn juist van het soort dat andere meningen het slechtst kan verdragen. Ik kan dat ook niet, laat ik dat vooropstellen. Maar ik denk dat ik wel een uitweg heb gevonden om ermee te leven.

Lieve pappa, ik heb de passie voor het geschreven woord van jou geërfd en daar ben ik je dankbaar voor. Laat mij iets terugdoen in vorm van een advies waarmee je onder het juk van recensie-verafgoding uikomt. Sollicititeer bij OOR! Schrijf het laatste album van de Stones (schiet wel op, ze hebben niet heel lang meer) de hemel in. Plak die vervolgens in het CD-hoesje. Luister hem met je koptelefoon op terwijl je je eigen woorden leest en geniet! Geniet van de ware vrijheid van het vinden.

7 reacties

  1. Maarten Brands · 23-3-2012 · 13.17 uur

    Mijn recensie van deze column: Goed en vlot geschreven, professioneel 1 onderwerp gepakt, en dat helder uitgewerkt. 8/10

    :)

    Wat ik tegenwoordig doe: uitsluitend nog recensies lezen na lezen/kijken/spelen. Bij slechte films lees ik de recensies ook nog wel eens TIJDENS het kijken.

    Vooraf check ik alleen snel wat scores en lees concluderende alinea’s van media die ik enigszins vertrouw (Edge, Eurogamer). Hoe minder je weet voor je iets ervaart, hoe beter.

  2. Rick · 23-3-2012 · 13.21 uur

    Herkenbaar.

    Also, wil je met je laatste alinea zeggen dat je toch maar eens bij de PU hebt gesolliciteerd? ;)

  3. Robert August de Meijer · 23-3-2012 · 14.36 uur

    Leuke column; jammer dat alles zo digitaal is tegenwoordig. Gelukkig kan ik nog stukken over boeken op die manier bewaren!

    “Hoe minder je weet voor je iets ervaart, hoe beter.”
    Merkwaardig; ik heb het tegenovergestelde. Hoe meer ik over iets lees, hoe beter. Ligt het nou aan mij, of is het niet logisch dat als iemand uitleg geeft aan wat mooi is aan iets, dat je dat dan beter ziet / meer ervaart? Ik schrijf in ieder geval mijn stukken met de bedoeling dat ik de schoonheden van een kunstwerk belicht voor anderen.

  4. Erwin Haas · 23-3-2012 · 14.45 uur

    Ik denk dat het mes aan twee kanten snijdt. Je kan stellen: ‘als iemand uitleg geeft over iets en je neemt het ter harte, dan ervaar je dat meer’.

    Misschien is een meta-recensie schrijven ook een idee. Een recensie die belicht wat er mis is met de recensie die het nieuw uit te komen Rolling Stone album volledig afkraakt.
    Als je in die meta-recensie dan de stukken belicht die jou niet aanstaan, zou je dan niet hetzelfde effect krijgen op jouw perceptie van die recensie, als die recensie een effect heeft op jouw perceptie van dat album.

    Relativeren heet zoiets geloof ik :)

  5. Maarten Brands · 23-3-2012 · 17.46 uur

    @Robert

    Ik vind die duiding en recensies soms wel fijn, maar alleen achteraf. Ik wil zelf mijn mening vormen als ik ergens aan begin. Net zoals dat ik eerst een schilderij op me laat inwerken, voordat ik een bordje of folder lees.

  6. Robert August de Meijer · 23-3-2012 · 19.09 uur

    Ik snap precies wat je bedoelt, zeker wanneer het gaat om snellere media zoals schilderijen. Maar met een computerspel (of boek/toneel) die lang kan duren, heb ik liever dat ik voorbereid ben zodat ik het zo snel mogelijk goed ervaar.

  7. Scarbir · 23-3-2012 · 19.12 uur

    Mooi stuk.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>