De worstelende gameonderzoeker: een reactie op Rainier Jaarsma



In zijn opiniestuk Elkaars taal leren twijfelt Rainier Jaarsma aan het nut van mijn keuze om te praten over de Medal of Honor-controverse bij De wereld draait door. Hieronder mijn reactie. Het is een wat lang verhaal, excuses daarvoor, maar ik vertel graag meer over de spagaat tussen onderzoeken en gamer zijn, hoe tv werkt en waarom ik dit een belangrijk onderwerp vind.

Expert op het gebied

Allereerst kort mijn achtergrond. Die woog zwaar bij mijn keuze om aan dit item mee te werken. Het item, zo gaat dat bij tv, is van tevoren zeer uitvoerig telefonisch doorgesproken met een DWDD-redacteur. De eerste en belangrijkste vraag vanuit de redactie is dan: “Ben je expert op het gebied”?

Om daar antwoord op te geven: ja. Al meer dan zeven jaar ben ik bezig met onderzoek naar de interactie tussen krijgsmachten, het militair-industrieel apparaat (bedrijven die primair voor het leger werken, ook bouwers van bijvoorbeeld simulaties) en de entertainmentindustrie. Ik heb over dit onderwerp redelijk wat wetenschappelijk gepubliceerd. Ik zeg dat niet zo van “kijk mij nou effe stoer zijn”, maar omdat publiceren voor onderzoekers erg belangrijk is (in gametermen: je verdient er punten mee, zodat je kan levelen).

Maar, stelt Rainier, wij hadden de oproep moeten negeren, want “er valt helemaal niets te halen in een item dat wederom een game bespreekt die veel mensen tegen het zere been trapt”. Dat zie ik anders - overigens komt een deel van mijn argumenten overeen met de commentaren onder Rainiers stuk.

Waarom wel

Ten eerste: Medal of Honor bestaat. Of je het nu wilt of niet, samen met Halo Reach en straks Call of Duty: Black Ops, is het een van de blockbusters van dit najaar. Het shootergenre is (zeer) groot, zowel wat betreft inkomsten als de mate waarin het gegrond is in de gamecultuur. Enkel om deze reden zou het negeren van dit onderwerp al raar zijn.

Ten tweede is Medal of Honor onderwerp van aanzienlijke discussie en dus, wederom, of je daar nu blij mee bent of niet, journalistiek relevant.

Juist omdat het spel mensen tegen het zere been trapt, is het zaak dit te duiden (als onderzoeker), en dat probeerde ik te doen op televisie. Ik probeerde uit te leggen dat er iets dubbels zit in deze games. Het gaat om zeer serieuze thema’s (zoals de dood), maar veel mensen kunnen dat niet rijmen met de vorm (een spel). Serieuze games bestaan niet, zo is het vooroordeel.

Wat ik wilde aanstippen is dat deze games, op hun eigen manier, serieuze thema’s kunnen aanstippen. Maar ook dat dat op dit moment halfslachtig gebeurt (er is een hoge mate van zelfcensuur onder spelmakers) omdat gewelddadige games en met name oorlogsgames op een goudschaaltje gewogen worden. Deels terecht, maar vanuit een mediavergelijkend perspectief vaak ook heel hypocriet. Dat Six Days in Fallujah er (misschien) niet komt vind ik verschrikkelijk jammer.

Ten derde staat Medal of Honor voor veel meer. Er groeit een generatie gamers op die oorlog enkel virtueel ervaart. Alleen al daarom moeten onderzoekers en journalisten over dit onderwerp discussiëren. Deze discussie gaat niet alleen om games zelf, maar ook om de relatie tussen oorlog en games (en de gameindustrie). Deze discussie had ik nog veel meer aandacht willen geven in DWDD, maar daar was de ruimte niet voor. Zo werkt tv en daar kan ik mee leven.

Kortom, ik vind dat er juist enorm veel te halen is bij een item over Medal of Honor. De discussie over oorlog en games brengt heel veel vraagstukken samen die relevant zijn voor het medium. Bijvoorbeeld de samenwerking tussen de gameindustrie en het leger, de representatie en simulatie van zoiets verschrikkelijks als oorlog, het ontrafelen van de de dominante ideologieën die in veel shooters zitten, en de (on)mogelijkheden van het medium.

En, ik kan het niet vaak genoeg benadrukken, ik vind dat je shooters serieus moet nemen, al is het maar omdat ze zo’n wezenlijk onderdeel uitmaken van onze populaire cultuur.

Braid?

En dan Braid. Waarom niet Braid op tv in plaats van Medal of Honor, zoals Rainier suggereerde? Het antwoord op die vraag is vrij simpel. De wereld draait door is een actualiteitenprogramma. Er is geen aanleiding (geen “haakje” of “hard nieuws”) dat redacteuren zou doen besluiten om aan dit spel aandacht te geven. Ik heb bijzonder weinig invloed op die dynamiek.

Maar dan nog zou ik niet zo snel voor Braid gekozen hebben. Braid is een goed voorbeeld van een spel dat je moet spelen om te begrijpen. Met alle wil van de wereld denk ik niet dat het gelukt zou zijn op TV om aan de gemiddelde DWDD kijker uit te leggen hoe Braid “werkt”. Dat is echt een aantal stappen te ver.

Als je elkaars taal wilt spreken, begin je niet met een filosofische verhandeling, dan begin je met “hallo” en “hoe gaat het”. Zo bekeken is Medal of Honor ongeveer op het niveau van “hallo” (en dan volgt een ontploffing). Dat is ook meteen mijn kritiek op het spel. Van wat ik ervan gezien heb heeft het spel, zoals de gemiddelde shooter, bijzonder weinig diepgang. En daar moeten wij, critici, journalisten, fans, gamers, geïnteresseerden, het juist over hebben. Rainier noemt het mooi een “traject van emancipatie”. Ben ik het mee eens, al is dat traject een lange weg met veel hobbels.

Verdediging

En dan het laatste, misschien wel belangrijkste punt. Wat is je rol als onderzoeker in dit geheel? Daar worstel ik al jaren mee, zeker als het om oorlogsgames gaat. Dat legde ik ook uit. Ik vind deze spellen leuk om te spelen, wat helpt bij het onderzoeken, maar ik vind het lastig uit te leggen waarom (zeker dus aan mijn oma). Als onderzoeker moet je toch een zekere mate van kritische distantie hebben, maar dat is lastig als je jezelf ook gamer voelt. Oftewel, een hoge mate van ambivalentie.

Maar “afstand nemen van Medal of Honor”? Ik wil proberen uit te leggen waarom dit spel interessant is, maar ook wat er niet aan klopt. Waarom er controverse is ontstaan en waar die vandaan komt. Wat deze hele discussie (in ieder geval voor mijzelf) lastig maakt is dat ik vooral niet een onvoorwaardelijk verdediger van het medium wil zijn. Dat zou mij een slecht onderzoeker maken, vind ik. Hoewel dat niet altijd lukt, vind ik dat onderzoekers en journalisten vooral moeten helpen bij het begrijpen van dit verschrikkelijk fascinerende medium. Maar begrijpen is iets anders dan koste wat kost goedpraten.

Deze worsteling zou voor gamejournalisten niet nieuw moeten zijn. Als hij dat wel is, is dat veelzeggend. Als je oprecht gelooft dat je met hoge cijfers, schouderophalen en het uit de weg gaan van elke discussie denkt dat het medium ook maar enig bestaansrecht gaat krijgen, tja…

Medal of Honor stelt de industrie niet in een kwader daglicht dan deze al staat. Het lijkt erop dat het een middelmatige shooter is die kiest voor ontploffingen boven enige vorm van verdieping (zeg ik onder voorbehoud). De enige manier om dat kwade daglicht minder kwaad te maken is om een kritische discussie te voeren over de inhoud van het spel en de context (van industrie en spelers).

Geweld hoort bij de populaire cultuur, dat is altijd zo geweest. Het lijkt mij veel beter om ons hardop af te vragen waarom deze games zo populair zijn en hoe deze games net iets betekenisvoller kunnen worden, dan net doen alsof ze niet bestaan. Misschien heeft Rainier Jaarsma uiteindelijk niet zozeer moeite met de makers, mij, DWDD of het spel, maar met de miljoenen spelers die Medal of Honor kopen. Dat zou ik dan weer niet geheel onterecht vinden. Maar ik ga Medal of Honor toch ook spelen? Echt wel.

23 reacties

  1. Yarno Ritzen · 15-10-2010 · 17.32 uur

    Het meest frustrerende aan het stuk bij DWDD vond ik nog wel Alexander Klöpping die elke vorm van nuance de grond inboorde. David wilde daadwerkelijk uitleggen waarom Medal of Honor eventueel meer kon zijn dan een simpele shooter, en deheer Klöpping kwam aan met zijn ‘het is toch leuk om dingen op te blazen’.

    De gemiddelde tv-mens die niet geïnteresseerd is in games zal daardoor al snel denken dat het inderdaad alleen daarom kan draaien bij games, iets dat David juist wilde bestrijden had ik de indruk.

  2. Nick Kivits · 15-10-2010 · 18.51 uur

    Mooi verwoord David. Je had me je standpunten zelf al eens verteld aan de telefoon omdat ik voor Revu ook bezig was met een stuk naar aanleiding van MOH. Ook daar goed verwoord.
    Ben het met Yarno eens wat betreft Alexander. Ik begrijp werkelijk niet wat DWDD met die jongen moet. Kwam enorm fanboy-erig over en wist helemaal niets toe te voegen aan de discussie. Had niet bepaald het gevoel dat hij wist waar hij het over had. Op dat vlak snap ik de opmerking van Rainier Jaarsma dan weer wel. Iemand als Alexander had gewoon niet mee moeten doen aan zo’n gesprek. Maar je doet niets aan mediageilheid…

  3. VN1X · 15-10-2010 · 19.50 uur

    What Yarno said.

  4. Jeroen Bos · 15-10-2010 · 20.27 uur

    Ah, een echte polemiek op Bashers! ^.^

    Elke discussie in DWDD komt niet van de grond (voor de specialisten dan), omdat er teveel gesprekspartners zijn. Je hebt Mathijs, de tafelheer/vrouw, de ‘specialist’ (ditmaal David) en meestal ook nog gasten op de bank, die om hun mening wordt gevraagd. Gelukkig werd Henk Bleker pas tegen het einde van het item erbij betrokken. En hield Prem zich - naast de ontploffende Surinaamse koeiepoep anekdote - redelijk rustig.

    Maar het is een recipe for chaos als je het mij vraagt. En in een chaos is het niet fijn discussiëren.

  5. Rainier Jaarsma · 15-10-2010 · 20.47 uur

    Uitermate sterk betoog David, en een goed antwoord op mijn kritiek. Voor de duidelijkheid: Ik heb niets tegen jou (sterker nog, we zitten voor het overgrote deel op dezelfde lijn), ik heb een klein beetje tegen DWDD en al weer wat meer tegen de makers van MoH. En de mensen die het spel kopen, tja, het zou wel. Dat is gewoon jammer, maar dat heeft weinig met games te maken, dat vraagt om een veel uitgebreidere analyse van de Westerse cultuur.

    Dat je niet kan draaien naar Braid tijdens het programma lijkt me logisch, dat is onmogelijk, maar je had wel kunnen benadrukken dat niet alle games gewelddadig zijn… Dat miste ik vooral. Wat verdere opmerkingen:

    “Medal of Honor stelt de industrie niet in een kwader daglicht dan deze al staat.”: Twijfelachtig. De komst van dit spel heeft het imago van de game-industrie zeker niet een dienst bewezen. Achteraf kunnen we misschien wel de voorzichtige conclusie trekken dat het hele Taliban-gebeuren een grote en effectieve marketingstunt was. In dat geval is de hele situatie extreem kwalijk.

    “De enige manier om dat kwade daglicht minder kwaad te maken is om een kritische discussie te voeren over de inhoud van het spel en de context (van industrie en spelers).”: Eens, maar, zoals ik al in mijn eerdere reactie aangaf; die discussie moet wel slim, strategisch, en met een oog op de consequenties gevoerd worden. Wat ik in je antwoord mis is de acceptatie van het gegeven dat verschillende media vragen om verschillende reply’s. Ik betwijfel ten zeerste of een programma als DWDD (and TV in general) geschikt is voor jouw kritiek. DWDD is misschien geschikter voor de Alexander Kloppings (toetsenborden in de USA hebben geen trema’s) van deze wereld. Ik sluit me dan ook volledig aan bij Yarno’s punt, maar dat was volgens mij al duidelijk.

    Laat ik het zo stellen; stel dat je vandaag weer uitgenodigd was voor DWDD om over MoH te praten,in de wetenschap dat de game bijzonder slecht wordt ontvangen en vooral wordt aangevallen vanwege het gebrek aan diepte, had je de game dan alsnog verdedigd?

    Ik ben het wel eens met je conclusies, maar ik vind bovenal dat we MoH met zijn allen veel te veel aandacht hebben gegeven (zelf ook schuldig aan natuurlijk), helemaal nu blijkt dat het niets meer dan een ordinair schietcircus is. Ik heb sterk het gevoel dat wij teveel de advocaat van de duivel spelen, en dat de game-industrie zelf niet echt bezig is met morele kwesties, zolang de dollars maar blijven spinnen. Ik zou het vergelijken met het verdedigen van een heel slecht geschreven en extreem controversieel boek. Verdient zo’n boek onze verdediging? Of zouden we er gewoon geen aandacht aan moeten besteden, en wachten tot er wel een game komt die om onze verdediging vraagt; een game die wel verdieping brengt, die wel speciaal is? Kortom, is MoH het waard om zo door het stof te gaan? Is de game de commotie waard? Draagt de game ook maar iets bij aan het genre?

  6. Jos Bouman · 15-10-2010 · 20.57 uur

    Ik vond de rol van Alexander Klöpping juist wel prima. Uiteindelijk draait het spel toch vooral om lekker knallen? Laten we niet te self-hating zijn en ons daarvoor schamen. Tarantino-fans gaan ook niet lopen emmeren over de subtiel verpakte boodschap over Vichy-Frankrijk in Inglourious Basterds. Niet dat die erin zat :-).

    Het nastreven van de boodschap dat games ook anders kunnen zijn (niet per se meer, omdat gameplay Het Hoogste is), is natuurlijk nobel, en dat deed David alleen al door zijn serieuze houding erg goed. Dat het eeuwige $$ onzinverhaal van games > films niet werd ontkracht was wel een skande ;-).

  7. Marcel · 15-10-2010 · 23.08 uur

    Ik denk eigenlijk dat het niet alleen om de inhoud gaat maar ook om de mensen die het spelen. Medal of Honor is een game voor 18+. Als je deze opmerking op een willekeurig game site zet, krijg je reacties als val dood en pleurt op…. Met andere woorden de game wordt geconsumeerd door het verkeerde publiek. Een oorzaak hiervan is denk ik ook dat de inhoud van de game oudere mensen niet aanspreekt terwijl de mensen die het dus wel aanspreekt niet de juiste leeftijd heeft.

    Daarnaast is zo een leeftijdsgrens natuurlijk heel leuk maar als deze omzeilt wordt doordat of ouders zo een game worden of doordat het gewoon online besteld wordt (aangezien daar toch geen controle is op leeftijd). Het hele systeem faalt dus waardoor games altijd in deze controverse blijft hangen.

  8. Sjoerd Tuinema · 15-10-2010 · 23.21 uur

    @Yarno, ik ben het niet met je eens dat Alexander de “nuance de grond inboorde”, volgens mij was hij volledig bewust het item tegenlading/luchtigheid. Ik kan me niet voorstellen dat zo’n geïnformeerd/betrokken trendwatcher uiteindelijk de nuance die David gaf niet irrelevant acht (David kreeg uiteindelijk namelijk, ook van Alexander, tijd om uit te wijden). Ik heb geen echte discussie gezien tussen deze twee gasten, alleen goede aanvulling op het item.

    Prima stuk, David!

  9. Grannd · 16-10-2010 · 0.11 uur

    Ik heb het stuk in DWDD toevallig ook gezien (kijk weinig TV) en het irriteerde mij als gamer ook heel erg wat Jeroen Bos ook zegt: Er kwam nauwelijks een interessante discussie op gang.
    Als je zelf veel met het onderwerp van de discussie heb in DWDD dan is het programma eigenlijk niet meer interessant, want Van Nieuwkerk wil het vooral graag voor iedereen interessant maken door naar grote uitspraken te vragen ‘De gamesindustrie is groter dan Hollywood.’, ‘Het Amerikaanse leger werkt hier toch aan mee?’ en ‘Er is zeer veel controverse rond de game.’, terwijl je als gamer wel een keer die serieuze discussie wil zien.
    Alexander Klopping was imo erg misplaatst, had er niet veel verstand van ookal doet ‘ie zelf graag alsof ‘ie expert is, vooral dat hij wou verkondigen dat Medal of Honor de grootste release van dit najaar was. Eh, hallo? Er is ook iets als Call of Duty wat toevallig de grootste entertainment release van vorig jaar was terwijl Medal of Honor blij mag zijn als ze 10% van de verkopen halen die Black Ops straks gaat binnenharken.
    Maar goed DWDD is gewoon niet het programma om het even serieus over zo’n onderwerp te hebben, ik heb bijvoorbeeld met veel plezier naar het item over Killzone 2 indertijd bij Pauw & Witteman gekeken.

  10. Laura · 16-10-2010 · 9.39 uur

    Maar in zo’n hap-snack-programma als DWDD is toch gewoon geen ruimte voor echte diepgang, tenzij je Jeroen Krabbé heet en over de schilderijen van je opa mag vertellen? (no offense, ik vond het een interessant gesprek en prachtige schilderingen)

    Ik heb DWDD ook gezien, omdat ik David de dag erna -over iets heel anders- ging interviewen en ik natuurlijk wel nieuwsgierig was. Ik begrijp wel wat Rainier wil zeggen met: “Want alleen door de taal van de opponent te spreken kan je hem overhalen.”

    Mensen die niet gamen (net als mensen die niet voetballen of welke hobby dan ook doen), snappen niet dat jij dat zo leuk vindt, of hebben in ieder geval veel moeite met dat begrijpen -zoals jouw oma, David-. Ik merk het zelf in discussies waarin ik erg als feminist naar voren kom; mensen snappen het niet, omdat ze het zelf niet ervaren. Mede daarom is er dan toch ook geen diepgaande discussie mogelijk? Je moet eerst uitleggen hoe het zit, en dat kost veel tijd.

    Misschien raar voorbeeld, maar je ziet het ook bij Derek Ogilvie. Die man is eigenlijk zijn hele programma bezig aan mensen te laten zien dat hij met geesten kan praten, waardoor de diepgang van het daadwerkelijk met geesten praten totaal wegblijft. Of hij kan het echt niet en durft niet, dat kan ook natuurlijk ;)

    Jammer dat Rainier voor zijn zin over de taal van de opponent zegt: “Ze hadden het geweld sterk moeten afkeuren, of ze het daar nou mee eens zijn of niet, en ze hadden ‘andere soorten’ games moet benadrukken, games als Braid.” Als je daar bent omdat je expert bent in dingen die met oorlogsgames te maken hebben en ze ook speelt, dan kun je niet gaan zeggen dat je het geweld afkeurt, dat is raar.

    Dan had het gesprek beter over de hele oorlogstrauma problematiek kunnen gaan… En nogmaals, daar is in DWDD gewoon geen ruimte voor. Wees blij dat ze tenminste iets met games in zit. David zei in zijn interview met mij ook dat het een goed teken is dat DWDD aandacht aan games gaat besteden. En dat kunnen we allemaal alleen maar toejuichen, leek me, tot ik dus Rainiers blog las.

    Bovendien kun je toch aan iemand die alleen Mario kent niet allemaal game-namen gaan noemen en andere games oprakelen? Dat werkt alleen superverwarrend. Ik vond het jammer dat het bij “we houden toch gewoon van schieten en het hele oorlogstrauma laten we maar zitten want het is maar een spelletje” bleef, omdat Davids tafelgenoot dat zei. Maar gaan zeggen dat je het geweld moet afkeuren terwijl je duidelijk geïnteresseerd bent in die games, is wel erg tegenstrijdig.

  11. David Nieborg · 16-10-2010 · 12.48 uur

    De vraag die terug blijft komen; is TV (en specifiek DWDD) geschikt om over games te praten? Ik blijf zeggen, ja, als is het een uitdaging. Maar je moet ergens beginnen. Zoveel (pogingen tot) enigszins inhoudelijke discussies over games op TV (want DAT was de bedoeling van het gesprek) zijn er niet. Het is ook aan mensen zoals mij om kort en duidelijk uit te kunnen leggen wat het probleem is (en wederom, ook dat is een uitdaging). Hetzelfde geldt overigens voor, om maar wat te noemen, complexe politieke kwesties. Daar zou je nooit van zeggen “die horen niet op TV”.

    @Rainier “Laat ik het zo stellen; stel dat je vandaag weer uitgenodigd was voor DWDD om over MoH te praten,in de wetenschap dat de game bijzonder slecht wordt ontvangen en vooral wordt aangevallen vanwege het gebrek aan diepte, had je de game dan alsnog verdedigd?”

    Met dit stuk wilde ik juist deze opmerkingen ondervangen. Namelijk ik zat daar NIET om die game te verdedigen - al word ik onvermijdelijk in die rol gedrukt als gamer/onderzoeker, die worsteling dus - maar proberen uit te leggen waarom er controverse is, wat dit voor soort spel is, en wat dit een uniek spel maakt. Ik vind het zelfs erg vervelend als de indruk blijft hangen dat ik MoH verdedig. Maar, ja, ik zou vandaag weer op TV komen uitleggen waarom deze game een belangrijke discussie aankaart.

    “Ik heb sterk het gevoel dat wij teveel de advocaat van de duivel spelen, en dat de game-industrie zelf niet echt bezig is met morele kwesties, zolang de dollars maar blijven spinnen.”

    Absoluut! Dat is een sterk punt en kan niet vaak genoeg benadrukt worden.

    @ Jos Precies. Daarom vond ik zelf wat Alexander zei ook helemaal niet raar. Hij verwoordde wat een groot deel van de spelers ook denkt. Het gaat veel spelers uiteindelijk om (vrij dom) knallen.

    @ Marcel Ja, scherpe opmerking. En wederom een van die dingen die deze discussie zo dubbel maakt. Het spel is bedoeld voor volwassenen maar de praktijk is (helaas) toch net iets anders. Dit is ook een van die dingen die volwassen gamers, om de woorden van Rainier te gebruiken, ‘moeten afkeuren’. Want zolang jonge kinderen deze games spelen, al dan niet door onoplettende ouders, bestaat het gevaar dat deze discussie niet gaat over de inhoud van deze games, maar over gebruik. En we weten allemaal wat die discussie voor gevolgen kan hebben.

  12. Jos Bouman · 16-10-2010 · 13.31 uur

    @Laura, even voor alle duidelijkheid en zekerheid, je gelooft toch niet in die gore oplichter van een Derek Ogilvie?

  13. Rogier Kahlmann · 16-10-2010 · 13.43 uur

    Dat was ook de prangende vraag op mijn lippen. Zeg dat het niet zo is Laura..

  14. Jos Bouman · 16-10-2010 · 14.59 uur

    Oh, en @David: ‘vrij dom’ knallen vind ik niet helemaal juist. In een gemiddeld potje counter-strike vind ik meer uitdaging (strategie en vaardigheid) dan in menig ander medium. En dat is wat games anders maakt dan boeken, tv of muziek. Je doet het blijkbaar omdat niet alleen de ervaring mooi is, maar omdat je ook leert, spelenderwijs. Dat is de lens waardoor er meer naar games moet worden gekeken, een lens die veel grotere raakvlakken heeft met sport. Het is een actief medium en heel concreet, het gaat niet alleen om bloed en explosies (alhoewel best geinig), het gaat om de spelomgeving en de stukken die zich erin bevinden en waar jij er eentje van bent. Niemand is alleen tot knallen aangetrokken als het spel je niet uitdaagt.

    Als gamers zich verontschuldigend gaan opstellen omdat de boel wel erg gewelddadig is, en het eigenlijk beter/subtieler/verheffender had moeten worden uitgewerkt, dan kun je beter zeggen ‘het moet wel leuk blijven!’.

    Ik snap dat gamen breder is dan alleen de activiteit, en het is natuurlijk mooi als dat zo af en toe heel wel heel mooi samenkomt (Portal - behalve de ‘eindbaas’). Maar een potje voetbal is nog altijd leuker op een parkeerplaats dan in een museum.

  15. Laura · 16-10-2010 · 15.34 uur

    Ik geloof alleen in unicorns, heren.
    @Yarno Hij was geen tegenhanger, want de tegenhanger had moeten zeggen dat het geweld niet oke is enz enz, toch? Hij zat er alleen maar om vooroordelen op een rare manier te bevestigen, if you ax me.

  16. Laura · 16-10-2010 · 15.35 uur

    Dat moest dus @Sjoerd zijn.
    Maar Jos, het ging me ook om de manier waarop hij het zei; zo kinderlijk ineens roepen, terwijl Matthijs wel een beetje de “diepte” op zocht door die ietwat aparte vraag te stellen of ze huilende mannen wilden zien, toch?

  17. Robert Gaal · 16-10-2010 · 16.44 uur

    Ik vind het optreden van David in DWDD ook schandelijk.

    Hoe kun je nou zo ontzettend veel gel in je haar doen op TV David? Wat zegt je moeder daar van!?! Ik eis antwoord!

  18. David Nieborg · 16-10-2010 · 17.00 uur

    @ Jos Je hebt helemaal gelijk. (Ik zat met beelden van de single player van MoH in mijn hoofd, daar zit op het eerste gezicht weinig tactiek in).

    @ Robert Mijn moeder doet mijn haar. Zal je bedenkingen doorgeven.

  19. Alexander Klöpping · 16-10-2010 · 17.34 uur

    De grote boeman hier. Jongens, ik heb al jullie reacties gelezen, ook in het vorige topic en op Twitter. Ik begrijp jullie reacties absoluut. Toch, een paar punten om jullie een inkijkje te geven hoe zo’n onderwerp in DWDD tot stand komt.

    - Ik heb héél erg mijn best moeten doen om ‘games’ als onderwerp überhaupt in DWDD te krijgen. Games worden nog steeds beschouwd als een nicheonderwerp dat niet interessant zou zijn voor het grote publiek (behalve als je een saus van morele paniek erop dropt). Daar ben ik het niet mee eens, verkoopcijfers spreken voor zich. En ik heb juist David aangeraden omdat ik vind dat het onderwerp aandacht verdient buiten de morele paniek om.
    - Ik begrijp heel goed dat jullie het onderwerp oppervlakkig besproken vonden. Maar dat is het geval bij alle onderwerpen die in DWDD besproken worden — er staan 6 minuten voor een gesprek en daar gaat tijd vanaf voor inleiding, filmpjes en conclusie. Dat vind ik zelf ook frustrerend, maar dat is nou eenmaal het format: alle onderwerpen boeiend maken voor zoveel mogelijk mensen. Ik ben allang blij dat ik bepaalde zaken aan de kaak kan stellen en mensen enthousiast kan maken over technologie.
    - Je kúnt in DWDD niet de diepte in gaan over een onderwerp dat niet mainstream is, en dat heeft dus betrekking op alle nieuwe media onderwerpen.
    - Sommige mensen vragen zich af waarom ik er überhaupt zat: mijn rol bij DWDD is om een brug te bouwen van een “eng” nieuwe media onderwerp naar het grote publiek.

    Over de veelgenoemde “lekker schieten” opmerking: ik zei dat niet om te laten zien hoe veel gamers zijn, maar omdat ik de zure ouwe mensenpraat wilde verluchtigen die over games ontstond en het gesprek in een verfrissendere richting te trekken.

    Dat MoH niet de grootste release van het jaar is, dat we ook andere games hadden kunnen bespreken, dat er niet genoeg nuance was, dat het allemaal te snel ging, dat er te weinig tijd was klopt allemaal. Maar ik ben er enorm trots op dat het gelukt is games te kunnen bespreken voor een miljoenenpubliek, met ook nog eens de ruimte om (als is het maar een beetje) af te wijken van het standaard morele paniek-verhaal.

  20. Martijn · 17-10-2010 · 15.03 uur

    @Alexander: Het is inderdaad een stap in de goede richting als games op deze manier aandacht krijgen bij DWDD. Ik kijk er persoonlijk niet graag naar juist vanwege de oppervlakkigheid waarmee de meeste onderwerpen worden behandeld. Toch was ik verrassend genoeg wel in m’n sas met dit gesprek. Matthijs stelde in feite de vragen die ‘de grote massa’ zou stellen over games, en in een superkleine window of opportunity wist m.n. David het één en ander uit te leggen over wáárom deze games interessant zijn als fenomeen, inclusief alle kritiek die je er op kunt hebben. Waarschijnlijk wist hij dat hij een kleine kans had om heel snel duidelijk te maken ‘hoe het zit’ en ik denk dat dat redelijk gelukt is. Want het lijkt me een ondankbare taak om met een genuanceerd verhaal en met kennis van zaken aan te schuiven aan de hijgerige en chaotische DWDD-tafel.

  21. Grannd · 17-10-2010 · 17.40 uur

    Daar ben ik het ook mee eens, hoe veel er ook ‘mis’ was met het gesprek, dát er weer een (kleine) stap is gezet naar het meer mainstream maken van games is een feit.
    Eigenlijk is het toch raar, de gamesindustrie is ook in Nederland zo enorm groot, games als Halo Reach, Call of Duty en GTA verkopen véél meer dan de zoveelste Nederlandse film, of het zoveelste boek van Maarten het Hart over zijn voorliefde voor de groengebekte pluimstaart, en toch in programma’s als DWDD zal er misschien eens in het jaar eens een gesprekje van 6-10 minuten zijn waarin ze proberen de hele gamesindustrie te bespreken.

  22. Tjerk · 18-10-2010 · 11.13 uur

    @David: goed dat je de tijd hebt genomen om je beweegredenen toe te lichten waarom je bij DWDD bent aangeschoven.
    @Alexander: Fijn dat je jouw motiveringen nog even uiteenzet hier, en ons inzicht verschaft in jouw visie op het item & de daaropvolgende discussie hier.

    Het enige gevoel wat mij is bijgebleven van het bewuste tv-item, is dat de expert (David) een beetje werd ondergesneeuwd door de ander tafelheren (Alexander & Prem). Ik begrijp heel goed dat je als expert je woorden zeer zorgvuldig wilt afwegen, want voor je het weet word je verkeerd geïnterpreteerd en gaat de hele discussie de verkeerde kant op. Maar wetende wat voor soort programma DWDD is (het concept is al jaren hetzelfde) en wetende wat voor interviewstijl Matthijs van Nieuwkerk heeft, vraag ik me af of David zich niet anders had moeten voorbereiden: in plaats van middels een inleidend verhaal bij een conclusie aankomen, had je misschien beter eerst een ‘heftige/pakkende’ stelling op tafel kunnen gooien, die je vervolgens uitlegt. Als je begint met: ‘dit spel is niet realistisch genoeg, want je kunt geen onschuldige burgers doodschieten’ of ‘het spel laat niet eens de gevolgen zien van een oorlog, dus van realisme is niet echt sprake, hooguit van een realistisch decor’, dan prikkel je hoogstwaarschijnlijk de gastheer genoeg om daarop te reageren, zodat je je punt duidelijk kunt maken. Zoals gezegd is een 6-minuten item veel te kort om de kern van de discussie te verhelderen, dus je kunt niet veel meer doen dan middels een paar stellingen mensen stof tot nadenken geven…

  23. David Nieborg · 19-10-2010 · 17.30 uur

    @ Tjerk Ik blijf altijd kiezen voor de nuance, beroepsdeformatie ;).

    En over wat ik had kunnen/moeten zeggen, je kan je nog zo veel voorbereiden aan stellingen/concepten/one-liners oid, live TV werkt zo dat het moment dat de camera draait alle voorbereiding uit het raam gaat en toch alles net even anders is en het gesprek alle kanten op gaat, daar kan je je bijna niet op voorbereiden. (Dat is geen toeval, dat is het leuke aan DWDD, bijv. ik heb van tevoren verder helemaal niet gesproken met Prem, dus ik had geen idee wat hij zou gaan zeggen en of hij wat zou gaan zeggen, volgens mij had hij dat zelf ook niet :).

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>