Doelloos



Tijdens de opname van een podcast over Journey werd mij gevraagd hoe ik dacht over de theologische kant van het verhaal. Niet zo’n gekke vraag, gezien het thema van mijn columns en wat er in de game wordt verteld. Toch overviel het mij, omdat ik het spel net een eerste keer beleefd had en mij gewoon had mee laten slepen zonder er teveel over na te denken. Van het hele omringende verhaal had ik zelfs nauwelijks wat meegekregen. Journey is namelijk prachtig, maar dat vertelt Robert al in zijn column en dat hoef ik niet te herhalen. Toen ik er echter verder over ging nadenken bleef ik telkens bij één punt haken waar ik direct na het uitspelen mee zat. Ik moet het gaan hebben over het einde van de game, dus wees gewaarschuwd voor spoilers.

Richting het einde strompelt je personage door de sneeuw, waarna hij uiteindelijk door zijn knieën zakt en neerploft. Of dat al zijn dood is wordt niet duidelijk, maar je mag nog eenmaal knallen in een explosie van kracht en schoonheid tot de credits over het scherm rollen. Een opstijging richting de hemel, de plek waar je reis en de beproevingen naar toe hebben geleid. Vervolgens treed je in het helder witte licht, zoals velen zich het toetreden tot de hemel inbeelden of beweren gezien te hebben. Ik dacht dat de reis daar stopte, maar je schiet de berg uit, vliegt terug langs alle locaties waar je net lopend geweest bent en komt weer bij het beginpunt uit. Je bent herboren.

Karma

Voor mij was dat het meest treurige punt van het spel. Als wezen weet je enkel dat je naar die berg moet gaan. Je weet niet waarom, je krijgt wel wat meer duidelijkheid over het verhaal door tabletten en korte animaties, maar meer hoef je niet te weten. Alleen of samen. Die berg is het goede. Maar wat gebeurt er als je het bereikt? Je wordt weer op je startpunt gezet en mag weer helemaal opnieuw door de ellende van vrieskou en monsterlijke draken. Ja, een prachtige zinvolle reis, waarin je kunt groeien, anderen kunt helpen en je ware potentie kunt bereiken, maar wat is het nut dan nog? Wat is je doel?

Reïncarnatie is geen onbekend begrip voor verschillende oosterse religies. Maar het idee van reïncarnatie is dat je acties in dit leven ook gevolgen hebben voor je volgende leven. Alles wat je doet heeft invloed op wat je na je dood wordt. Karma zorgt er voor dat men zo goed mogelijk leeft en dat je beloond wordt voor je goede daden. In Journey lijkt dat niet te gelden. Je moet weer opnieuw beginnen aan hetzelfde leven, en het mogelijk nog beter doen dan de vorige keer.

Bestemming

Wellicht is het een soort test, totdat je echt je ware potentie bereikt en zover mogelijk gegroeid bent. Want ja, dan verander je. Je wordt een wijs wit wezen die duidelijk boven de normale rode wezens staat. Je hebt genoeg gedaan om dat te verdienen. Maar wat gebeurt er met je? Je wordt weer op het beginpunt gezet en buiten je herinneringen is er wezenlijk niets veranderd. Misschien moet ik er niet teveel achter zoeken, want het is natuurlijk een mooie game die kort genoeg is om vaker te willen beleven. Dus waarom zou je het niet nog een keer mogen spelen?

Maar toch geeft het uiteindelijk de reis die ik gehad hebt minder waarde. Het neemt niet weg dat ik met mensen gereisd heb, we hebben leren communiceren op een bijzondere manier, we hebben elkaar geholpen, ik heb uitdagingen gehaald en ik heb de wereld wellicht een beetje mooier gemaakt. Dat blijft staan en dat draag ik met mij mee, maar uiteindelijk was het voor niets. Ik heb de hemel bereikt, maar ik ben er weer uitgeschopt. De resetknop is ingedrukt. Het enige wat ik kan is weer naar de hemel reizen, al weet ik al wat er dan gaat gebeuren. Tot in de eeuwigheid reizen zonder een doel te behalen. Maar misschien moet ik accepteren dat niet de berg, maar de reis de bestemming is.

6 reacties

  1. Rick · 29-3-2012 · 12.58 uur

    Mooi stuk! Ik vond zelf juist erg tof dat het hele spel één grote cyclus blijkt te zijn. Juist het tragische daaraan maakte het spel zoveel sterker.

    Dat motiveerde mij ook om de game nog een (paar) keer te spelen. Ik was nog steeds dezelfde entiteit. Goed, ik was terug op mijn beginpunt, “gereincarneerd”… maar nog wel dezelfde. Ik had een verbondenheid met mijn traveler, en om hem/haar/het terug te zien worden gestuurd naar het begin van de reis raakte me. Ik kon mijn traveler toch niet in de steek laten? Dus speelde ik nog een keer. En daarna nog een keer. En waarschijnlijk zal ik het zo nu en dan nog een keer spelen. Om mijn traveler wederom te helpen zijn lotsbestemming te bereiken. En misschien ook andere travelers die ik onderweg tegenkom.

  2. Robert August de Meijer · 29-3-2012 · 13.21 uur

    Yeah, zelfs Journey weet niet het Stanley Complex te omzeilen. Arme Jawa’s.

  3. Geert · 29-3-2012 · 13.34 uur

    Ik begrijp wat je bedoelt, maar helaas is het niet waar. Er veranderd namelijk wel degelijk iets. Je krijgt een andere kleur robe(wit) als je alle geheimen vindt. Deze robe geeft de speler ook oneindige springkracht. Dus je hebt geen andere spelers meer nodig om je springkracht op te laden.
    Daarnaast worden er patronen aan je robe toegevoegd voor iedere keer dat je hem uitspeelt. Dit kan tot een maximum van 5x geloof ik.

  4. René · 29-3-2012 · 13.41 uur

    Het leven is een reis, geen bestemming.

    Een wijze les, zeker ook voor spelers van Mass Effect 3. ;-)

  5. Stefan Keerssemeeckers · 29-3-2012 · 14.36 uur

    http://29.media.tumblr.com/tumblr_m1k6vjR8hX1r9tsvfo1_500.gif

  6. Rick · 30-3-2012 · 8.27 uur

    @Geert: Je springkracht is niet oneindig met witte robe, alleen begin je met een langere scarf. En laad je vanzelf op als je op de grond staat. Andere spelers had je sowieso al niet nodig om op te laden, al helpt het vaak wel om iemand in de buurt te hebben. De extra patronen op je robe verschijnen tot 3x nadat je de game hebt rondgespeeld :)

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>