Het is de week van de E3. Ik zou hier helemaal wild kunnen gaan over de persconferenties van Sony of Microsoft, maar dat doe ik niet. Mijn E3 staat in het teken van Nintendo. Wederom bedoel ik niet de persconferentie. Ik heb het over Wiebe Watch, een livestream op G4tv waarin te zien was hoe Steve Wiebe de ultieme high score probeerde te halen op een Nintendo Donkey Kong-arcadekast uit 1981.

Twin Galaxies

Om te begrijpen wie Steve Wiebe is, moet je even bovenstaande foto bestuderen. Een foto van zestien jonge wereldkampioenen die op 7 november 1982 poseerden voor de Twin Galaxies-arcadehal. Ze waren bijeengekomen voor een videogamecompetie georganiseerd door eigenaar Walter Day. Tot op de dag van vandaag wordt Day gezien als de international scorekeeper van de videogameindustrie. Het Twin Galaxies-leaderboard is het hart van de Guinnes
World Records Gamer’s Edition. Wie naar Wiebe Watch heeft gekeken, moet hem gezien hebben. Hij draagt op officiële gelegenheden altijd zijn wit met zwart gestreepte poloshirt. Scheidsrechter zijn in een videogamecompetitie is een serieuze zaak.

De foto is een momentopname van de golden age of arcade games, die ruwweg de periode van 1978 tot 1983 bestrijkt. Steve Wiebe zal je nog niet op deze foto vinden. Billy Mitchell staat er wel op: tweede van rechts, met zijn ogen gesloten boven een Centipede-arcadekast. Hij was toen de grote man, bekend geworden door een perfecte Pac-Man-score van 3.333.360. Verder werd hij bekroond tot video game player of the century en geselecteerd als one of the ten most influential video gamers of all time. Hij is huidig wereldrecordhouder Donkey Kong, met een totaal van 1.050.200 punten.

The King of Kong

Door de documentaire The King of Kong: A Fistful of Quarters is Big Bill een omstreden figuur geworden. Documentairemaker Seth Gordon volgde in 2006 familieman Wiebe in zijn poging het record Donkey Kong op zijn naam te zetten. De werkloze Wiebe zag het record van Mitchell, destijds 874.300 punten, op internet en begon Donkey Kong te spelen in zijn garage.

Mitchell gaf zijn record, dat toen al 25 jaar op zijn naam stond, niet zomaar prijs. In de subcultuur van competitieve oldschool arcade gamers had hij de status van een Hollywood-ster verworven. Wiebe was de nieuwkomer in deze in-crowd. Het was de strijd van de familieman, de underdog, tegen de gevestigde orde. De achterbakse omhooggevallen Mitchell, een soort 8-bit Darth Vader, behield zijn wereldrecord, maar verloor zijn aanzien.

Na de documentaire kreeg Steve Wiebe een hoop publiciteit. Een mooi voorbeeld is zijn optreden in The Late Late Show with Craig Ferguson en zijn score van 1.000.200 op de E3 van 2008, ten overstaande van een enorm publiek.

Stroomuitval

Maar terug naar Wiebe Watch. De hele avond en nacht heb ik mijn held aangemoedigd. Met zijn eerste poging haalt hij een score van 923.400 punten. Wiebe is in vorm! Bij zijn tweede poging zet hij een score neer van 653.700 punten. Wiebe laat zien hoe moeilijk het is. Bij de derde poging valt de stroom uit. Het scherm wordt groen en ik hoor alleen nog maar geroezemoes.

Tijd om even mijn twitters te bekijken. De hele E3 heb ik het ‘microbloggen’ van de internationale gamejournalistiek gevolgd. Maar ook onze eigen Gameking Boris (GKBoris) ontsteeg zijn kale schedel op dit jonge medium. Nu zoek ik op #Wiebe. Zodra de stroom uitvalt, ontstaan er snel complottheorieën. Het is ‘Evil Mitchel!!’ Billy Mitchell zit erachter! Hij heeft de stekker uit de kast getrokken! Op Twitter wordt duidelijk dat we massaal Steve Wiebe in onze harten hebben gesloten. De documentaire heeft hem verheven tot de ultieme knuffelgamer.

Kill screen

Het is even spannend, maar er komt een vierde poging. Ik blijf uren kijken naar Mario met zijn grote hamer en de vuurbollen die om hem heen suizen. Keer op keer zie ik de grote gorilla naar beneden storten. Het voelt als een soort autisme, maar dan heel spannend. Zit ik hier live naar gamegeschiedenis te kijken? Dan is plotsklaps alles voorbij. Bij een score van 989.400 punten stopt het. Een kill screen. Ik ben kapot, wat een anticlimax.

Het is mijn eerste live kill screen, volgens de kenners een zeldzame belevenis. Het gaat om een programmeerfout waarbij de rekensom die de leveltijd berekent tegen de grenzen van de 8-bit-processor aanloopt. Het resultaat is dat Jumpman Mario tijdens het 22ste level, in het 117ste scherm binnen enkele seconden sterft. Game over! In de documentaire zegt Billy Mitchell hierover: “Mensen die, naast mijzelf, het einde van Donkey Kong kunnen halen zijn? Nu ik erover nadenk, niemand eigenlijk.”

Een goede verliezer

Op dinsdag 2 juni 2009 bewijst Wiebe wederom live dat hoogmoed ten val komt. Hij toont zich een goede verliezer en verwerft wederom een hoop respect. Wiebe gaat door! Hij komt er wel. Ik gun het hem. Er is maar één echte King of Kong en dat is hij. Zo zie je maar, het gaat in het leven niet om wat je bereikt, maar om hoe je het doet.

Lees ook mijn column over Steve Wiebe en The King of Kong.