De E3 in Los Angeles is een van de grootste gamebeurzen van het jaar. Namens Bashers houden Gerthein, Jesse en Vlad je op de hoogte van alle ins, outs en alles er tussen in. In deze update vertellen Gerthein en Jesse over de onthulling van ‘The Project Formerly Known as Natal’. Over olifanten, een perverse notie van technologisch determinisme, de Ku Klux Klan en ongeïnspireerde games lees je na de klik!

Jesse Zuurmond

De aanwezigen voelen zich behoorlijk lullig; sta je daar in je witte poncho, met schoudervullingen die meer op je rug en in je oren zitten dan op de beoogde plek. De immense zaal van het Galen Center in Los Angeles vult zich met een witte massa. Gamejournalisten zijn van heinde en verre gekomen, om de meest recente ontwikkelingen rondom Project Natal te aanschouwen. Een veredelde regenjas blijkt een verplicht onderdeel te zijn van het immense spektakel dat Microsoft voor ons in petto heeft. Overtuigend is het helaas allerminst.

Geld moet rollen

Het jungle-achtige decor is overdadig; enorme rotsblokken, meerdere schermen en een zwevend bankstel zijn slechts enkele attributen in een bombastisch geheel. De show wordt geopend door Cirque du Soleil. Exotisch dansende mensen zwieren door de zaal, ondersteund door de ritmische slagen van trommels. Ineens verschijnt er een olifant, en beginnen de ‘schouderpads’ licht te geven. Een doorsnee-familie (want alle families zijn een harmonisch geheel van blanke, gebleekte perfectie) belandt in een ronddraaiende huiskamer, waarna het tijd is voor de daadwerkelijke demonstratie.

Al snel wordt duidelijk dat Microsoft alles uit de kast heeft gehaald om haar nieuwste stukje hardware met veel bombarie de wereld in te helpen. Hoewel de muziek en dans vermakelijk zijn, groeit al snel het besef dat dit alles bar weinig met Natal te maken heeft. De officiële naam is nu overigens Kinect – een hybride tussen connect en kinetic? De naam is bijzaak. De games zijn belangrijker.

Snufje Wii, toefje Eyetoy

Vooral het antwoord op de eerste vraag leidt bij mij tot een flinke teleurstelling. De getoonde games zijn vrijwel allemaal klonen van bekende concepten; we zien een vrouw in de weer met yoga, een kind een bootje besturen door zijn lichaam te bewegen, een man bowlen en een familie hardlopen. Meer is het niet; snufje Wii op een bedje van Eyetoy. Als dit het uiteindelijke aanbod gaat zijn bij de lancering, houd ik mijn hart vast.

Sowieso blijkt uit de show geen enkel spoor van originaliteit. De getoonde games zijn vrijwel zonder uitzondering variaties op uitgekauwde casual games. Het korte fragment uit een Star Wars-game levert veel applaus op, maar is voor mij een gevalletje eerst spelen, dan geloven. Ook de toonzetting is geïnspireerd door de marketingstrategie van Nintendo. Een vrolijke, stereotiepe familie vermaakt zich opperbest – op een toegankelijke manier! – met Kinect, net zoals we gewend zijn uit de reclames van de Wii.

Tegenzin

Hoewel ik het idee achter Kinect nog altijd bijzonder interessant vind – getuige ook mijn stuk over Heavy Rain – constateer ik met tegenzin dat de overdreven Natal Experience-presentatie een regelrechte tegenvaller was. Zelfs als de techniek feilloos werkt, maak je het jezelf erg makkelijk met jatwerk. Natuurlijk, het is logisch dat men een nieuwe techniek in de vingers moet krijgen door het experimenteren met dergelijke games. Maar als het aanbod bij de lancering niet een werkelijk vernieuwende toepassing bevat, verwacht ik een slechte start voor Kinect.

Wellicht weet de algemene persconferentie van Microsoft nog wat verrassends voor het nieuwe stukje hardware te brengen. De olifanten en psychedelische schouderpads mogen ze voortaan thuislaten.

Gerthein Boersma

Kent u die scène aan het einde van de film Contact (spoiler alert!)? Wanneer Jodie Foster  - uitverkoren om de mensheid te vertegenwoordigen bij het eerste contact met een buitenaardse beschaving - geconfronteerd wordt met de voor haar onbeschrijflijke schoonheid van haar intergalactische reis, kan ze slechts verzuchten: “Poetry. They should have sent a poet!” Een soortgelijk gevoel bekroop mij, uitverkoren als ik was om Bashers te vertegenwoordigen bij het eerste contact met ‘The Project Formerly Known As Natal’. “Kahlmann. They should have sent Kahlmann!”, verzuchtte ik. Wie anders dan Bashers’ eigen G.B.J. Hiltermann had deze onbeschrijflijke onzin kunnen vervatten in vernietigend proza? Niet dat ik het in het onderstaande niet de spreekwoordelijke old college try zal gunnen… maar toch.

First things first. De dames en heren van Microsoft hadden mijn accreditatie voor dit event zoekgemaakt. Zeuren mocht niet baten; ik besef terdege dat ik in de rangorde van Neerlands gamejournalisten bepaald niet de plaatsvervanger van Jan Meijroos op aard mag heten, maar om me nou maar meteen tussen de zwetende fanboys in de bonnefooi-rij plaats te laten nemen is het andere uiterste. Gelukkig waren er genoeg gamejournalisten (ik gebruik die term niet losjes, maar botweg inaccuraat) niet op komen dagen, om mij alsnog een plekje in het gebeuren te gunnen.

KKK-poncho’s en ernstige stemmen

De toon is meteen gezet als ik tot de presentatieruimte door mag dringen via een huiskamer van een breed glimlachend African-American gezinnetje. Waarschijnlijk moet ik deze binnenkomer zien als geruststelling dat het onbarmhartige oog van Natal inmiddels – in tegenstelling tot eerdere berichten – onze donkere medemens wél herkent? Het bijbehorende Kumbaya-gevoel wordt in de volgende ruimte meteen weer tenietgedaan, als het voltallige journaille gedwongen wordt zich te hullen in een helderwitte Ku Klux Klan-poncho. Mixed messages dus.

De show zelf dan. Het behaagde de dames en heren van Microsoft om hun presentatie gestalte te laten geven door het uit de hand gelopen straattheaterclubje dat Cirque du Soleil heet.  Niets zegt Kitsch met een grote K als Cirque en in dat opzicht stelt men ook vanavond niet teleur. Zonder teveel in detail te treden, kan ik melden dat het hier een show betrof waarin een schattig jongetje een rots beklimt die, zo wordt onder begeleiding van dramatische muziek onthuld, in feite een groot Xbox-logo is. Op dat moment beginnen de schoudervullingen in onze Kinect-Klux-Klan poncho’s te flikkeren – een majestueus moment dat dubbele betekenis geeft aan het woord ‘oplichten’.

Dit alles geschiedt niet lang nadat een papier-maché olifant door het publiek gebanjerd is, terwijl op zijn buik fantastische uitvindingen, van de metaalbewerking tot de telegraaf, geprojecteerd zijn – een keten die logischerwijs nergens anders kan eindigen dan een spelletjesapparaat dat je bedient met wapperende handen. Een ernstige stem oreert onderwijl op bloedserieuze toon over het principe van progressie en hoe al deze gereedschappen ons leven steeds complexer maakten. Is… de mens… zélf… het eindpunt van dit proces? Enfin, u hebt een beeld.

Terwijl Cirque-acteurs knap staan te stunten in een inmiddels onthulde roterende huiskamer, worden er wat gametrailers op de muren geprojecteerd. Zo zien we een dame wild bewegend een rubberbootje besturen over een kolkende rivier, op haar route zoveel mogelijk rondjes met de letter ‘A’ verzamelend. Ik ga ervan uit dat die A staat voor ‘Bullshit’, wat mij een accuraat voorlopig oordeel lijkt voor het hele motion-controls-gebeuren. Mevrouw doet althans haar uiterste best om die hypothese te bewijzen; ze ketst vaker tegen de wanden dan uw schoonmoeder met Mario Kart.

Je moet er maar op komen

Het racegamegedeelte van deze demo heeft daar – Koffietijdbruggetje! – sowieso wel wat van weg. Het recept: ontdoe Mario Kart van elk gevoel van plezier en charme. Eerste stap is het vervangen van de aansprekende Mario-figuren door Xbox-avatars die ongeveer even zielloos zijn als, pak ‘m beet, Xbox-avatars (er is hier geen metafoor mogelijk want niets is zo zielloos als Xbox-avatars).

Op zeker moment volgt een onderdeel waarbij bepaalde poses aangenomen moeten worden om alle A’tjes op het pad mee te pikken – te zien als variant op het zo succesvolle programma Hole In The Wall. Je hebt er toch bij voorbaat de spreekwoordelijke Geer al niet meer Goor? Het modelgezinnetje vindt de virtuele evenknieën vervolgens terug in een groots stadion – een bewegingsbestuurde sportgame, je moet er maar opkomen – en als je gedragen als een volidioot een Olympische sport zou zijn, dan gaan deze mensen voor een podiumplaats. Na het hordelopen en speerwerpen is de beurt aan voetbal. “It’s a very fast moving game,” aldus de commentator. Goed dat ‘ie dat erbij zegt, want uit de houterige beelden blijkt dit geenszins. De eerste voetbalwedstrijd ooit die zowaar leuker was geweest met ronkende vuvuzela’s op de achtergrond.

Er volgen nog wat demo’s, die met een gerust hart samengevat kunnen worden met de term ‘ongeïnspireerd’. Een volleybalgame, een dansgame, op zeker moment komt er nota bene een bowlingspel langs, alsof ze de hoop helemaal opgegeven hebben! Het vergt een wel heel speciaal soort incompetentie om de trailer van een motion-controlled Star Wars-game, waarin je duelleert met Darth Vader himself, te verprutsen… maar hier komt ie over als een soort bullshit-versie van de gimmickgame Time Crisis.

Vervolgens aait een meisje minutenlang een tijger, die daar blij op reageert. Die game heb ik thuis al, heet een huisdier (al kan ik me wel voorstellen dat deze Kinect-kat in elk geval niet tegen je onbetaalbare Le Corbusier-stoel aanzeikt, dus vooruit Microsoft, die slag is U). Het geheel wordt afgesloten met druk dansende Cirque-medewerkers, wier indrukwekkende repertoire aan moves ons moet doen vergeten dat we naar een weergaloze rij baggerspelletjes hebben zitten koekeloeren. Helaas voor hen heb ik het geheugen van een papier-maché olifant (die trouwens tegen de verwachting in niet aan het eind van de rit nog op komt draven om het verhaaltje uit te blazen. Gemiste kans!).

Bullshit

Hoogtepunt van de presentatie? Het moment dat één van de demo-familieleden door de Xbox-menu’s scrolt met handbewegingen Dat nu lijkt me wél een fatsoenlijke toepassing van deze technologie in z’n huidige staat: het verlangt geen totale accuratesse of messcherpe reactiesnelheid en zorgt ervoor dat je ook gewoon kan zappen op die momenten dat de AB weer eens ergens tussen de kaaszoutjes onder de kussen van de bank rondzwerft. Misschien kan Microsoft samenwerkingen aangaan met producenten van tv’s en mediacenters? Dan zit jij straks als een doldrieste Tom-Cruise-in-Minority-Report te selecteren welke aflevering van House je wilt zien, haalt Microsoft z’n rendementje ook weer eens en hoeven wij er verder ook geen games meer mee te spelen. Doen we toch ook niet met afstandsbedieningen? Het idee alleen al.

Full disclosure: Ik ben me ervan van bewust dat het woord ‘bullshit’ niet begint met een A.