Harry Hol speelt al MMO’s sinds de dagen van de tekst-MUDs. In de rubriek Ding! bericht hij wekelijks uit de wondere wereld van ‘s werelds massaalste gamegenre.

Het is 2008. Ik sta voor de poort van Moria. En hoewel ik sta te popelen om dat immense onderaardse rijk te betreden, kan ik dat niet. Want eerst moet ik een stel dwergen hun lunch brengen. De grootse uitbreiding van mijn favoriete MMO, Lord of the Rings Online. De ultieme dungeon. En ik moet eerst Midden-aarde doorkruisen als een derderangs koerier. Maar ik vergeef ontwikkelaar Turbine deze ‘jeugdzonde’. Een dergelijke ontwerpfout maken ze vast niet nog eens.

Inmiddels is het 2009. Turbine komt zijn belofte van jaarlijkse, grote uitbreidingen na met Siege of Mirkwood. Een van de belangrijkste nieuwe toevoegingen zijn Skirmishes. Denk aan Horde Mode in Gears of War, of aan Left 4 Dead: jij en, eventueel, je teamgenoten verslaan aanvalsgolven (het gespuis van Sauron, uiteraard geen zombies), gesteund door computergestuurde soldaten die spelers zelf kunnen trainen. Er zijn diverse controlepunten te veroveren, en speciale monsters worden randomized geïntroduceerd. Iedere ervaring is daarom anders, wat herspelen leuk moet houden. Ik heb deze skirmishes al tijdens een perstrip met veel plezier uitgeprobeerd en sta te popelen om ze nu samen met mijn online vrienden op de echte server te spelen.

Het is launch day voor de uitbreiding. Ik log in bij ‘Lotro’. Het eerste wat ik wil uitproberen is een skirmish. Jeffrey Steefle, executive producer van deze MMO, heeft mij persoonlijk verteld dat ik via een drop down menu vanaf elke plek in de game een skirmish kan starten. Wat schetst mijn verbazing als ik via in-game mail de opdracht krijg me te melden bij een spelpersonage dat mij zal inwijden in de kunst van de skirmish.

Waarom makkelijk doen…

Ik moet dus eerst op zoek naar de NPC, die mij Tolkiaans toespreekt:

“Waarde Ronigard (zo heet mijn Hobbit), de Orcs trekken ten strijden… Verzamel tien exemplaren van de Orc orders en hun lijst met doelwitten…” Met andere woorden: Voor ik skirmishes via het drop-down menu mag doen, moet ik eerst een nog nader te bepalen aantal Orcs (minimaal 10) doden tot ik de vereiste drops heb.

Dit meen je niet. In Tolkiens naam, waarom? Ik heb de afgelopen twee jaar genoeg Orcs gedood om een opsporingsbevel wegens massamoord tegen mij te rechtvaardigen. Wat voegt dit toe? Waarom kan ik niet gebruik maken van een geweldige nieuwe innovatieve MMO-feature? Tien Orcs? Nog tien [lelijk woord] Orcs???

Ik heb doorgaans geen probleem met een beetje grinden. Soms vind ik het heerlijk ontspannend om een paar dozijn tegenstanders één voor één uit te schakelen. Glaasje wijn er bij, leuke podcast aan en zo de XP bar zien vollopen.

Maar dit is niet zo’n moment.

Dit is alsof ik net een splinternieuwe Porsche 911 heb gekocht, en de verkoper mij vervolgens vertelt dat ik wel zelf even naar Luxemburg moet reizen, om daar een willekeurig aantal mensen door elkaar te schudden tot een van hen de autosleutel laat vallen.

En opnieuw: ik wil best af en toe wat Luxemburgers door elkaar rammelen. Glaasje wijn er bij, leuke podcast… Wacht. Ik dwaal af.

Die (minstens) tien orcs zal ik voor al mijn characters moeten afrossen, om ook met hen deel te nemen aan die (overigens grandioze) skirmishes. Daarmee wordt het wel heel zichtbaar dat dit obstakel nogal kunstmatig is.

Het verlengen van speeltijd is niets nieuws. De vreselijke ‘attunement quests’ in World of Warcraft laten je ook eindeloos in rondjes rennen voor je eindelijk bepaalde instances mag betreden. En ik snap ook wel dat ik mijn best moet doen om bepaalde delen van een spel te zien.

Maar alweer tien orcs? Echt?