Fans van het RPG-genre beleefden onlangs, tijdens de Spike Videogame Awards, een mooie nacht. Nog voordat Mass Effect 3 officieel werd aangekondigd, verscheen Todd Howard van Bethesda Game Studios op het podium, samen met een groep in zwart geklede monniken. Hij kondigde daar het vijfde deel van de befaamde The Elder Scrolls-serie aan. Nadat we in TES III: Morrowind het eiland Vvardenfell konden verkennen, en in TES IV: Oblivion het rijkelijk beboste Cyrodiil van de ondergang moesten behoeden, richten we onze blik nu op de noordelijk gelegen provincie Skyrim. Wat kunnen we van Skyrim verwachten? Om die vraag te beantwoorden duik ik in de duizenden (!) in-game boeken die de laatste zestien jaar zijn verschenen.

Neem die winterjas maar mee

Skyrim ligt ten noorden van Cyrodiil, en ten westen van de landmassa waar Vvardenfell deel van uitmaakte. De geschiedenis van de Elder Scrolls-serie leert ons dat Skyrim de meest onbegaanbare van alle provincies is. Maar liefst vier van de vijf grootste bergen van Tamriel bevinden zich in de ijskoude regio. De provincie is de thuishaven van de ‘Nords’: een ras dat gelijkenissen vertoont met de Vikingen uit de Noorse mythologie. De Nords leven in relatief geïsoleerde valleien, en in noordelijke havensteden als Solitude en Winter Hold. Laatstgenoemde is een enclave van de provincie Morrowind.

Een grote angst voor de fans van de serie is dat Skyrim één grote met sneeuw en ijs bedekte landmassa zou worden. De beschrijvingen van Skyrim, zoals we die terugvinden in de bibliotheken uit eerdere games, onthullen echter dat het gebied een veel gevarieerder landschap kent. De eerste editie van de ‘Pocket Guide to the First Empire,’ welke bijgesloten zat bij de in 1998 uitgebrachte spin-off Redguard, leert ons dat vooral het zuiden erg bergachtig is en dat er in het noorden veel kleine riviertjes lopen. Het noorden kent een veel gematigder klimaat; vroegere generaties van de Nords  stichtten daar kleine boerderijtjes waar ze ‘diverse gewassen verbouwden’. Skyrim kan dus beter vergeleken worden met de kolonie Solstheim in Morrowind dan met de omgeving van de stad Bruma in Cyrodiil.

Het eiland Solstheim, uit Morrowind. Zo zou noordelijk Skyrim er uit kunnen komen te zien.

Toch zal de grote meerderheid van Skyrim gedomineerd worden door hoge bergtoppen. Een van die bergtoppen staat bekend als de ‘Keel van de Wereld’. Het is de hoogste berg van heel Tamriel (de vulkaan Rode Berg in Vvardenfell niet meegerekend) en op de top van die berg zou het mythische ‘Hoog Hrothgar’ liggen. Hier zouden de archaïsche Grijsbaarden leven. De Grijsbaarden zijn een monnikenvolk waarvan wordt gezegd dat ze in totale stilte leven, om zo ‘meer één te worden met de Stem van de Lucht’.

Het aanbidden van de lucht en veel geschreeuw

In de Nordische mythologie wordt de lucht gezien als de schepper van de mensheid. De Keel van de Wereld is simpelweg de plek waar de lucht zich uitademde en zo het continent Tamriel schiep. Nords verwijzen daarom naar zichzelf als ‘Kinderen van de Lucht’. Het gelijknamige boek over de Nords, dat in Cyrodiil terug te vinden is in de Universiteit van de Imperiale Hoofdstad, schetst de Nords als een kil vechtersras dat ‘geen enkele betrokkenheid voelt met andere rassen’. De sterkste Nords worden ook wel ‘Tongen’ genoemd: zij zijn in staat zijn om hele structuren te vernietigen met hun verwoestende oorlogskreten. Vandaar dat ‘de meest sterke Nords niet kunnen praten; anders zouden ze totale vernietiging kunnen aanbrengen’. In de trailer van TES V: Skyrim valt op dat de draak iets anders uit lijkt te spugen dan vuur. Ook de mythische ridder ‘Dragonborn’ lijkt iets uit te spugen. Waarschijnlijker is dat de Dragonborn, in het ‘Draaks’ ook wel Dovahkiin genoemd, over ’Thu’um’ beschikt. Thu’um is de kracht om vernietiging aan te brengen door heel hard te schreeuwen.

Een kil volk

Het boek ‘Kinderen van de Lucht’ is, gezien de negatievere stijl, waarschijnlijk geschreven door een afstammeling van de Aldmer. Skyrim werd oorspronkelijk bevolkt door de Aldmer, ook wel ‘Het Eerste Volk’ genoemd. De Nords, die eigenlijk van het continent Atmora komen, verdreven de Aldmer in Skyrim na een serie lange oorlogen. Vandaar dat de derde editie van ‘The Pocket Guide to the Empire’ verwijst naar Skyrim als een heel macaber gebied: ‘Van waar je ook kijkt, altijd kijk je uit op de overblijfselen van een slagveld.’ De Nords zijn heel trots op die geschiedenis en kunnen daardoor niet zo heel goed opschieten met buitenlanders. Net als in Morrowind, waar het reptielenvolk uit het Zwarte Moeras en de katachtige ‘Khajiit zo’ ondergeschikt zijn dat ze vaak als slaven worden ingezet, kunnen we in Skyrim veel xenofobie verwachten. Vooral Elven zullen het doelwit zijn van veel discriminatie. In folklore wordt vaak verwezen naar ‘Sneeuwelven’, die bewust schade zouden brengen aan Nordische nederzettingen. Deze houding van de Nords kan verklaard worden door hun schrijnende gebrek aan intelligentie. Vandaar dat ze zich in Morrowind en Oblivion het beste lenen als barbaren en roekeloze strijders.

Sovngarde: Een Nordisch Walhalla?

Een grote uitdaging voor Bethesda zit hem in de manier waarop ze het mythologische ‘Sovngarde’ gaan uitbeelden. Op het eiland Solstheim kunnen spelers een depressieve Nord helpen in de Nordische hemel te komen. Hoe? Dat weet hij zelf ook niet. De speler krijgt geen enkele hint mee (vergelijk dat eens met Oblivion) en zou zelf op het creatieve idee moeten komen om op zoek te gaan naar boeken over Sovngarde. In het afgelegen Thirsk beschikt een verkoopster gelukkig over het boek ‘Sovngarde: Een Heronderzoek’. Hierin wordt gesteld dat Sovngarde ‘zo magnifiek is, zo bijzonder, dat de ingang altijd buiten zicht blijft’. Tijd is in Sovngarde een onbestaand concept, ‘concepten als leven en dood worden achtergelaten op de drempel’, en binnen deze Hal der Braafheid bestaat geen ‘pijn, lijden, en het ergste wat een Nord kan overkomen: Verveling’. Er is maar één manier om binnen te komen: ‘Je moet aan je einde komen in een heroïsch gevecht.’ Verwijzingen naar Sovngarde en misschien zelfs een speelbare depictie zullen onvermijdelijk terugkomen in TES V: Skyrim.

Na het lezen van alle standaardwerken over de Nords en Skyrim wordt duidelijk dat Bethesda zich heel erg heeft laten beïnvloeden door de Germaanse en Noorse mythologie, en door de architectuur en omgeving van de Baltische Staten en Scandinavië. Nords zijn in verregaande mate de Tamrielische equivalent van de Vikingen. Met The Elder Scrolls V: Skyrim heeft Bethesda dus gekozen voor een niet geheel onbekende, zelfs ietwat veilige setting. Tegelijkertijd is dit ook een insteek die we nooit heel erg goed uitgewerkt hebben gezien in eerdere videogames. Het is te hopen dat Bethesda er dus in slaagt om trouw te blijven aan de rijke geschiedenis van The Elder Scrolls, aandacht besteedt aan de unieke Nordische cultuur en een wereld creëert die in niets onderdoet voor de glooiende bossen van Cyrodiil en de levendige en surreële waterwegen van Vvardenfell.