Een introductie van het land Skyrim, uit de nieuwe The Elder Scrolls



Fans van het RPG-genre beleefden onlangs, tijdens de Spike Videogame Awards, een mooie nacht. Nog voordat Mass Effect 3 officieel werd aangekondigd, verscheen Todd Howard van Bethesda Game Studios op het podium, samen met een groep in zwart geklede monniken. Hij kondigde daar het vijfde deel van de befaamde The Elder Scrolls-serie aan. Nadat we in TES III: Morrowind het eiland Vvardenfell konden verkennen, en in TES IV: Oblivion het rijkelijk beboste Cyrodiil van de ondergang moesten behoeden, richten we onze blik nu op de noordelijk gelegen provincie Skyrim. Wat kunnen we van Skyrim verwachten? Om die vraag te beantwoorden duik ik in de duizenden (!) in-game boeken die de laatste zestien jaar zijn verschenen.

Neem die winterjas maar mee

Skyrim ligt ten noorden van Cyrodiil, en ten westen van de landmassa waar Vvardenfell deel van uitmaakte. De geschiedenis van de Elder Scrolls-serie leert ons dat Skyrim de meest onbegaanbare van alle provincies is. Maar liefst vier van de vijf grootste bergen van Tamriel bevinden zich in de ijskoude regio. De provincie is de thuishaven van de ‘Nords’: een ras dat gelijkenissen vertoont met de Vikingen uit de Noorse mythologie. De Nords leven in relatief geïsoleerde valleien, en in noordelijke havensteden als Solitude en Winter Hold. Laatstgenoemde is een enclave van de provincie Morrowind.

Een grote angst voor de fans van de serie is dat Skyrim één grote met sneeuw en ijs bedekte landmassa zou worden. De beschrijvingen van Skyrim, zoals we die terugvinden in de bibliotheken uit eerdere games, onthullen echter dat het gebied een veel gevarieerder landschap kent. De eerste editie van de ‘Pocket Guide to the First Empire,’ welke bijgesloten zat bij de in 1998 uitgebrachte spin-off Redguard, leert ons dat vooral het zuiden erg bergachtig is en dat er in het noorden veel kleine riviertjes lopen. Het noorden kent een veel gematigder klimaat; vroegere generaties van de Nords  stichtten daar kleine boerderijtjes waar ze ‘diverse gewassen verbouwden’. Skyrim kan dus beter vergeleken worden met de kolonie Solstheim in Morrowind dan met de omgeving van de stad Bruma in Cyrodiil.

Het eiland Solstheim, uit Morrowind. Zo zou noordelijk Skyrim er uit kunnen komen te zien.

Toch zal de grote meerderheid van Skyrim gedomineerd worden door hoge bergtoppen. Een van die bergtoppen staat bekend als de ‘Keel van de Wereld’. Het is de hoogste berg van heel Tamriel (de vulkaan Rode Berg in Vvardenfell niet meegerekend) en op de top van die berg zou het mythische ‘Hoog Hrothgar’ liggen. Hier zouden de archaïsche Grijsbaarden leven. De Grijsbaarden zijn een monnikenvolk waarvan wordt gezegd dat ze in totale stilte leven, om zo ‘meer één te worden met de Stem van de Lucht’.

Het aanbidden van de lucht en veel geschreeuw

In de Nordische mythologie wordt de lucht gezien als de schepper van de mensheid. De Keel van de Wereld is simpelweg de plek waar de lucht zich uitademde en zo het continent Tamriel schiep. Nords verwijzen daarom naar zichzelf als ‘Kinderen van de Lucht’. Het gelijknamige boek over de Nords, dat in Cyrodiil terug te vinden is in de Universiteit van de Imperiale Hoofdstad, schetst de Nords als een kil vechtersras dat ‘geen enkele betrokkenheid voelt met andere rassen’. De sterkste Nords worden ook wel ‘Tongen’ genoemd: zij zijn in staat zijn om hele structuren te vernietigen met hun verwoestende oorlogskreten. Vandaar dat ‘de meest sterke Nords niet kunnen praten; anders zouden ze totale vernietiging kunnen aanbrengen’. In de trailer van TES V: Skyrim valt op dat de draak iets anders uit lijkt te spugen dan vuur. Ook de mythische ridder ‘Dragonborn’ lijkt iets uit te spugen. Waarschijnlijker is dat de Dragonborn, in het ‘Draaks’ ook wel Dovahkiin genoemd, over ’Thu’um’ beschikt. Thu’um is de kracht om vernietiging aan te brengen door heel hard te schreeuwen.

Een kil volk

Het boek ‘Kinderen van de Lucht’ is, gezien de negatievere stijl, waarschijnlijk geschreven door een afstammeling van de Aldmer. Skyrim werd oorspronkelijk bevolkt door de Aldmer, ook wel ‘Het Eerste Volk’ genoemd. De Nords, die eigenlijk van het continent Atmora komen, verdreven de Aldmer in Skyrim na een serie lange oorlogen. Vandaar dat de derde editie van ‘The Pocket Guide to the Empire’ verwijst naar Skyrim als een heel macaber gebied: ‘Van waar je ook kijkt, altijd kijk je uit op de overblijfselen van een slagveld.’ De Nords zijn heel trots op die geschiedenis en kunnen daardoor niet zo heel goed opschieten met buitenlanders. Net als in Morrowind, waar het reptielenvolk uit het Zwarte Moeras en de katachtige ‘Khajiit zo’ ondergeschikt zijn dat ze vaak als slaven worden ingezet, kunnen we in Skyrim veel xenofobie verwachten. Vooral Elven zullen het doelwit zijn van veel discriminatie. In folklore wordt vaak verwezen naar ‘Sneeuwelven’, die bewust schade zouden brengen aan Nordische nederzettingen. Deze houding van de Nords kan verklaard worden door hun schrijnende gebrek aan intelligentie. Vandaar dat ze zich in Morrowind en Oblivion het beste lenen als barbaren en roekeloze strijders.

Sovngarde: Een Nordisch Walhalla?

Een grote uitdaging voor Bethesda zit hem in de manier waarop ze het mythologische ‘Sovngarde’ gaan uitbeelden. Op het eiland Solstheim kunnen spelers een depressieve Nord helpen in de Nordische hemel te komen. Hoe? Dat weet hij zelf ook niet. De speler krijgt geen enkele hint mee (vergelijk dat eens met Oblivion) en zou zelf op het creatieve idee moeten komen om op zoek te gaan naar boeken over Sovngarde. In het afgelegen Thirsk beschikt een verkoopster gelukkig over het boek ‘Sovngarde: Een Heronderzoek’. Hierin wordt gesteld dat Sovngarde ‘zo magnifiek is, zo bijzonder, dat de ingang altijd buiten zicht blijft’. Tijd is in Sovngarde een onbestaand concept, ‘concepten als leven en dood worden achtergelaten op de drempel’, en binnen deze Hal der Braafheid bestaat geen ‘pijn, lijden, en het ergste wat een Nord kan overkomen: Verveling’. Er is maar één manier om binnen te komen: ‘Je moet aan je einde komen in een heroïsch gevecht.’ Verwijzingen naar Sovngarde en misschien zelfs een speelbare depictie zullen onvermijdelijk terugkomen in TES V: Skyrim.

Na het lezen van alle standaardwerken over de Nords en Skyrim wordt duidelijk dat Bethesda zich heel erg heeft laten beïnvloeden door de Germaanse en Noorse mythologie, en door de architectuur en omgeving van de Baltische Staten en Scandinavië. Nords zijn in verregaande mate de Tamrielische equivalent van de Vikingen. Met The Elder Scrolls V: Skyrim heeft Bethesda dus gekozen voor een niet geheel onbekende, zelfs ietwat veilige setting. Tegelijkertijd is dit ook een insteek die we nooit heel erg goed uitgewerkt hebben gezien in eerdere videogames. Het is te hopen dat Bethesda er dus in slaagt om trouw te blijven aan de rijke geschiedenis van The Elder Scrolls, aandacht besteedt aan de unieke Nordische cultuur en een wereld creëert die in niets onderdoet voor de glooiende bossen van Cyrodiil en de levendige en surreële waterwegen van Vvardenfell.

8 reacties

  1. Wormpaul · 14-12-2010 · 14.38 uur

    Mooi artikel dat misschien iets te “droog” is voor mensen die de serie niet zo door en door kunnen, zelf heb ik zowel deel 3 (PC) als deel 4 (PS3) gekocht inclusief alle uibtreidingen (GOTYE) maar bij beide ben ik afgehaakt na een x aantal uurtjes spelen.

    De werelden voelen gewoon te kaal aan, `t verstike me soms zelf als ik daar rondliep en werkelijk niks gaf me een gevoel dat ik echt in die wereld rondliep..Fallout 3 doet dat al stukken beter dus ik hoop dat ze die lijn kunnen doortrekken naar een mooie fantasy wereld.

  2. Luke van Velthoven · 14-12-2010 · 15.13 uur

    Ik vind de rassen en alles van die wereld totaal niet interessant, maar de games zijn best te versmaden, erg benieuwd naar Skyrim. Over de game: als ze het gare systeem waarop je sterker wordt aanpakken, ben ik tevreden.

  3. Roland van Hek · 14-12-2010 · 15.44 uur

    Helaas heb ik nooit het geduld kunnen opbrengen om een TES-game uit te spelen. Morrowind (PC) vond ik te lelijk om aan te beginnen en Oblivion (360) is na een aantal uur speeltijd in mijn kast verdwenen. Op zich best jammer, want het zijn wel games waar héél veel tijd en aandacht aan is besteed. Desalniettemin vind ik het leuk om te lezen leuk dat je je zo hebt verdiept in de achtergrond van TES.

    Ik ben het wel met Wormpaul eens dat Bethesda het met Fallout beter aanpakt. Niet dat ik op een V.A.T.S. systeem in TES zit te wachten, maar het post-apocalyptische wereldje trok me heel wat meer dan de fantasy-setting van TES.

  4. Robert Hoogendoorn · 14-12-2010 · 15.56 uur

    Heerlijk hoe diep je ingaat op de spelwereld. Ben jij een echte lorewhore Rainier of heb je voor dit artikel zitten googelen? Ik lees zelf erg veel verhalen over Warcraft. Dat vind ik dan weer boeiend. TES fascineert me, maar heb me nimmer aan Oblivion gewaagd. Dat spel ligt nog altijd op mijn pile of shame… :(

  5. Wesley Akkerman · 14-12-2010 · 17.16 uur

    Bethesda heeft wel kaas gegeten van storytelling. Die ‘boeken’, zitten die in de oudere spellen of hoe weet je dit allemaal? Heb zelf nog nooit een TES-game gespeeld namelijk. Sterker nog: woensdag krijg ik het eerste spel van Besthesda ooit binnen ;-) (Fallout 3 GOTY)

  6. Eline Muijres · 14-12-2010 · 20.20 uur

    Ik vind de fantasy-setting juist wel gaaf, alleen het probleem met Oblivion was dat er gewoon teveel grote gebieden waren waar gewoon niets was. Het duurde te lang voor je weer iets interessants ontdekte. Het was wel erg mooi om op je paard door de bossen te galopperen, zeker met die prachtige soundtrack. Dat is misschien nog wel het beste aan die game achteraf gezien.

  7. Luke van Velthoven · 14-12-2010 · 21.10 uur

    De Warcraft-setting slaat nergens meer op sinds World of Warcraft (helaas), maar ik houd er ook van om in die universa te doeken. Bij Fallout kan ik uren in die Wikia’s zitten om te lezen hoe die oorlogen gingen en bij Mass Effect geldt hetzelfde (lees momenteel die drie boeken zelfs). Het gaat bij mij vooral om de ‘geloofwaardigheid’. Warcraft is wat mij betreft uit de bocht gevlogen, maar dat is wellicht onvermijdelijk met een MMO.

  8. Rainier Jaarsma · 15-12-2010 · 15.38 uur

    @Robert: Nee, ik volg de serie al een tijdje dus ik ken de geschiedenis van de verschillende provincies wel goed. Ik moest wel even mijn lore opfrissen inderdaad, maar dat was een welkome verfrissing.

    @Wesley: The Elder Scrolls games staan bekend vanwege de enorme hoeveelheid background lore die bij de game wordt meegeleverd. Het leuke is dat die lore dus vooral in-game te vinden is. Ze hebben gewoon één of twee mensen in dienst die al die boeken schrijven, en die plaatsen ze dan in de game-bibliotheken of op plaatsen die belangrijk zijn in de game. Sommige titels zijn humoristisch, en anderen zijn zo complex dat nooit iemand ze begrepen heeft. Zie bijvoorbeeld de volstrekt ontoegankelijke “36 Sermons of Vivec” en het grappige “Surfeit of Thieves

    Meestal geven de boeken gewoon een sfeerimpressie en dragen ze bij aan het narratief, en niet het plot van de wereld. Dat is ook eigenlijk de enige manier om er achter te komen dat die geelachtige steampunk-ruïnes in Morrowind eigenlijk overblijfselen van een uitgestorven verdwenen, extreem intellectuele beschaving zijn (waarvan ik denk dat we meer gaan zien in Skyrim), en dat Cliff Racers de reden zijn dat er geen Draken zitten in diezelfde game.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>