Harry Hol speelt al MMO’s sinds de dagen van de tekst-MUDs. In de rubriek Ding! bericht hij wekelijks uit de wondere wereld van ‘s werelds massaalste gamegenre.

Al enige weken staart het desktopicoon van Sony Online Entertainment Station Access mij verleidelijk aan. Af en toe hoor ik het zelfs roepen: “Speel met mij! Klik op mij!”. Ik heb al zeker een jaar geen SOE-spellen meer gespeeld, vanwege Lord of the Rings Online en World of Warcraft. Ik kan de verleiding niet weerstaan en start Everquest 2. Ik heb die game namelijk nooit echt serieus geprobeerd, en ben benieuwd of dit oude beestje nog een beetje mee kan komen.

Een goede keuze

Ik kies voor de kant van het Kwaad, en maak een Dark Elf Necromancer genaamd Zabba op de Nagafen PvP-server. Dat laatste omdat het toevallig de drukste server lijkt te zijn, en niet vanwege de mogelijkheid om andere spelers te doden. Ik speel inmiddels al een aantal maanden op een WoW PvP-realm, en ben buiten de Battlegrounds nog geen enkele vijandelijke speler tegengekomen. Dus hoe erg kan dat in de beginnersgebieden zijn van het toch significant minder populaire EQ2?

Ik ontdek hoe geweldig gedetailleerd de game is. Er is in de starterszone zo veel te doen naast de traditionele quests. Zo liggen her en der ‘shinies’ verstopt. Dit zijn kleine lichtbolletje waar je op kan klikken. Ze bevatten verzamelbare voorwerpen, zoals vlinders of stenen. Als ik een verzameling compleet heb, kan ik die inleveren bij een ‘collector’ voor ervaringspunten en andere beloningen. Al snel is dit mijn belangrijkste missie: shinies jagen!

Speak!

Niet dat ik de quests negeer. De opdrachten zijn gevarieerd. Natuurlijk moet ik ook hier tien ‘ratten’ doden. Maar ook is er een missie waarbij ik een bepaald type monster mij moet laten achtervolgen om hem te laten grijpen door een vleesetende plant. Daarbij zijn de quests goed geschreven en… de meeste NPCs spreken! Zelfs personages die geen klusjes voor me hebben, willen nog wel eens interessante dingen zeggen. Dat er niet meer dan drie of vier stemacteurs zijn voor tientallen personen, maakt niet zo veel uit.

Zo dwaal ik urenlang door mijn starterszone. Necromancer blijkt een goede keuze. Ik kan een ondode ridder (in de vorm van een wandelend skelet) oproepen die de monsters bezighoudt, terwijl ik ziekmakende spreuken op hen afvuur. Ik race zonder ook maar een keer te sterven door naar level 10 en voel me langzaam maar zeker onoverwinnelijk.

Ik slenter over het strand, op zoek naar shinies, terwijl ik achteloos de piraten versla die ik voor een quest uit de weg moet ruimen. Een andere speler verschijnt. Ik groet. Hij slaat. Ik sterf.

Minutenlang staar ik verbijsterd naar het scherm van mijn laptop.

“Wat is er?” vraagt mijn vriendin.
“Iemand heeft me vermoord…”
“Waarom?”
“Geen idee…”

Oh my God, they killed Zabba…

Mijn personage herrijst. Op het scherm loopt een teller af die mijn immuniteit aangeeft. Mijn moordenaar staat voor me. Hij zwaait. De teller gaat naar nul. Ik sterf.

”@#$%!!!” roep ik.
“Weer dood?”, vraagt mijn vriendin.
“#%^##!!!!!!!”
“Nou, doe eens rustig”, zegt mijn vriendin.
“Maar ik ben wéér dood. Ik bedoel de derde keer. Sinds je vroeg ‘weer dood?’ ben ik WEER dood. Ja maar… $%^$#!!!! ALWEER!!!!! Heb ik soms een ‘schop mij’-briefje op mijn rug?”

Het daarop volgende half uur probeer ik dit vervloekte gebied te ontvluchten via de Griffioen. Keer op keer word ik gedood voor ik de flightmaster bereik. Het is als een nachtmerrie waarin ik probeer te rennen maar mijn benen door onzichtbare stroop ploegen. Ik slaak een overwinningskreet als ik eindelijk opstijg en, na een overstap op een vliegend tapijt, in de stad Freeport land.

Waar ik word vermoord.