Elke goede game is verslavend: de beloningsstructuur eruit slopen is onzin



Dit artikel stond gisteren in nrc.next.

Ik kan behoorlijk goed paardrijden. In het begin bokte mijn paard nog wel eens, maar dat is nu voorbij. Ik kan ook heel aardig met mijn lasso overweg. Maar ik ben pas echt goed in schieten. Ik denk dat ik al een stuk vijftig man van hun paard heb geschoten.

Mijn laatste verslaving heet Red Dead Redemption. In Red Dead Redemption speel je een cowboy met een missie. Zo gaat dat met games: er is altijd een missie. De missie zelf boeit me niet zo heel erg. Het verhaal in een game is altijd een excuus om tegen andere mensen te kunnen zeggen dat het echt een goeie game is, en niet alleen dom vermaak. “Er zit een heel goed verhaal in, hoor.” Soms is dat ook echt zo — het schijnt dat er in Red Dead Redemption een twist tegen het einde van het spel zit, maar daar ben ik nog niet — maar een spel is pas goed als je er ook aan denkt als je niet aan het spelen bent, als je overdag denkt aan de tegenstander die je de vorige avond niet hebt kunnen verslaan; een game is pas goed als-ie verslavend is.

Gameverslaving

Nou ja, dat is een beetje te algemeen: een verslavende game is niet altijd goed, maar een goede game is altijd verslavend. En zoals dat gaat met alles dat verslavend is, zijn er problemen met verslaafden. En dus verschijnen er met enige regelmaat bezorgde stukken in de kranten over gameverslaving. Vaak wordt de gameindustrie daarin opgeroepen games minder verslavend te maken.

Maar bij wie ligt de verantwoordelijkheid voor die verslaafden? Niet bij de makers van de games. Van de gameindustrie eisen dat games minder verslavend worden gemaakt, dat is zoiets als vragen aan een chipsfabrikant of ze paprikachips niet meer lekker willen maken. Maak ze maar vies, die chips.

Beloning

Games zijn verslavend door de beloning die je krijgt tijdens het spelen, en de essentie van een game is beloond worden. Zonder beloning is er geen game.

Als je een puzzel oplost, word je beloond omdat je van jezelf hebt gewonnen, en als je eindbaas Zul’jin in World of Warcraft verslaat, kan je de Cleaver of the Unforgiving winnen (dat is een bijl waar andere mensen in het spel van gaan huilen als ze je er mee rond zien lopen). Er zijn inderdaad mensen die dagen achter elkaar in die gamewereld rondlopen omdat ze die bijl willen hebben, maar ik ken ook iemand die ooit tot in de ochtend Mijnenveger speelde, het simpele spelletje dat standaard op elke Windows-pc zat.

Elke game draait om de beloning. In Mario-spelletjes stamp je aan het eind van het level de boze schildpad de grond in omdat je naar het volgende wereldje wilt (het gaat je altijd om het volgende wereldje, en het volgende), in boerderijgame Harvest Moon plant je zaadjes omdat je een paar minuten later tomaten kunt oogsten. Een vol veld met tomaten: beloning. En dat is verslavend, ja.

Onzin

De zorgen om gameverslaving richten zich vooral op jongeren, maar iedereen die achter een Playstation gaat zitten, kan door een game gegrepen worden. Het hoogtepunt van mijn eigen gameverslaving lag rond mijn 35ste: World of Warcraft, inderdaad. En ik liep daar niet rond omdat ik me er veiliger voelde dan in de echte wereld — ik was verslaafd aan de kleine beloningen die ik kreeg. Vervul een opdracht en je wordt weer iets sterker, wordt sterker en je kan overleven in de volgende zone, waar de cyclus van opdrachten vervullen weer opnieuw begint.

Gamemakers zijn niet gek, die weten dat ze bleekneusjes kweken. En ze hebben alle recht hun schouders daarover op te halen. Sommige games op de Nintendo Wii zeggen van tijd tot tijd dat het ook wel eens leuk is om iets anders te doen dan gamen, maar dat wil ik graag zelf uitmaken. Ik heb mijn verslaving in de hand: ik klim met Red Dead Redemption 1 tot 2 keer per week op mijn paard om wat boeven af te knallen. En het is heel aantrekkelijk om op dat paard te blijven zitten en meer boeven te vangen. Waardoor Red Dead Redemption zoals iedere game is: verslavend.

De gameindustrie kan het verslavende aspect niet uit zijn games halen. Games die mislukken op de markt, hebben geen bevredigende beloningsstructuur. De beloningsstructuur uit games slopen om verslaving te voorkomen is games volledig onaantrekkelijk maken – onzin dus.

Meer artikelen van Walter

    8 reacties

    1. Wormpaul · 23-6-2010 · 9.34 uur

      Puur gefocust op RDR en verslaving (mijn laatste namelijk)

      Ik heb de Singeplayer (SP) in 2 weken uitgespeeld tot 100%, of ik daar trots op ben weet ik nog steeds niet maar dat ik verslaafd was staat buiten kuif. Ik heb ik die weken ook nog minimaal 80 uur gewerkt (in 2 weken wel te verstaan) en ook aan sociale activiteiten deelgenomen…

      Maar naast `t werk en de sociale dingen (allemaal reeds ingepland lang geleden) ging ik elk vrij uurtje achter de Ps3 zitten omdat ik verder wilde met RDR, eerst `t om `t verhaal uit te spelen, toen om `t verhaal echt af te ronden en als laatste om eindelijk de credits in beeld te krijgen.

      Waarom verslavend; Elke keer kwam je makkelijk verder en ging volgende missie open, en toen weer een missie, en nog een missie….

      Vervolgens heb ik nog een tijd gefocust op de challenges omdat je daar van die fijne beloningen bij kreeg, heb gepresteerd om na `t stappen op een vrijdagavond thuis te komen en dan rond de klok van 3 uur (in de ochtend) toch nog even de Ps3 aan te zetten om die ene beer om te leggen met mijn mes..(lastige challgenge)

      Verslavend? Absoluut, kleine challenges kan je snel even oppakken en ze belonen je heel snel met nieuwe challenges & outfits

      Nu had ik punt bereikt dat ik alles in de SP had gedaan, nog steeds geen genoeg van RDR (noem `t verslaafd) dus ging ik rondkijken in de Multiplayer modus…je kan levellen, je krijgt er beloningen voor maar heel veel boeien deed `t mij niet.

      Alles wat je kan binnenhalen tot lvl 49 had ik offline al gezien (op lvl 50 krijg je voor `t eerst een unieke mount) en de gameplay online stelde mij bitter teleur..het is een prachtige zandbak maar simpelweg te leeg en niet boeiend in MP modus.

      Verslaafd? Ik had eindelijk `t punt bereikt waar ik geen drang meer voelde om RDR te spelen, ik had `t gehaald en wat er nog over was beloonde mij te weinig om door te gaan…

      Tot gisteravond; DLC is uit (6 co-op challenges) en meteen werd ik weer in RDR gezogen, dit is hoe de wereld direct had moeten zijn, kleine missies met vrienden/onbekenden waar je direct (goed) voor beloond wordt door middel van extra challenges (silver) nadat je goud hebt gehaald en een lading XP waardoor je ook sneller levelt.

      Verslaafd? Ik gok dat ik komende dagen weer veel online zal te vinden zijn in RDR, die co-op missies raken weer `t juiste gevoel van beloond worden door middel van allemaal kleine challenges & genoeg XP om `t gevoel te geven dat lvl 50 (de beloning waar we `t allemaal om doen) ook binnen handbereik kan zijn als ik maar wil…

      Op dit moment van schrijven nog lvl 17, dus je kan je voorstellen dat ik een lange weg heb te gaan en dat `t vermoedelijk weer ten koste gaat van mijn nachtrust (want werk + sociale activiteiten kan je niet afzeggen) & dat ik met een ongerust gevoel kan zeggen dat ik me weer redelijk verslaafd voel….

      Ps. verslaafd is in deze context lichtelijk overdreven, maar beetje stigmatisering kan geen kwaad…

    2. Jesse Zuurmond · 23-6-2010 · 12.45 uur

      Mooi stuk! Al denk ik wel dat je het woord verslaving hier wat te losjes gebruikt.

      Volgens mij hebben games potentieel verslavende elementen (sommige games meer dan andere), maar ligt het uiteindelijk aan de gebruiker of hij er daadwerkelijk aan verslaafd raakt. Maar inherent verslavend? Denk dat het eerder inherent ehh… engaging is. Weet even het Nederlandse woord niet :).

      Dan is er nog de term verslaafd zelf, die inderdaad als positieve eigenschap aan games wordt toegeschreven. Maar de betekenis is dynamisch. Voorbeeld: In de zin ‘ik ben verslaafd aan heroïne’ heeft het woord verslaafd een andere lading dan in de zin ‘ik ben verslaafd aan Red Dead Redemption’. Zoals jij zelf al zegt; je speelt 1 á 2 keer per week. Dat zou ik niet verslaafd willen noemen. Het schaadt je dagelijkse leven niet.

      In dat opzicht ben ik niet eens verslaafd aan Skate 3 :D

    3. Tjerk · 23-6-2010 · 13.00 uur

      Misschien een mooi moment om de term ‘verslingerd’ weer van stal (pun intended) te halen? “Ik ben verslingerd aan Plants vs Zombies” klinkt meteen al een stuk prettiger dan je zelf verslaafd te noemen.

    4. Erwie · 23-6-2010 · 23.10 uur

      Een game hoeft niet perse verslavend te zijn om goed te zijn. Het kan ook goed zijn om de sfeer die het neerzet, het verhaal dat er wordt verteld. Neem Ico bijvoorbeeld: een hele goede game, maar niet ‘verslavend’ in de klassieke vorm van het woord. Je krijgt geen beloning, je levelt niet. De reden dat je verderspeelt is eerder de verbondenheid met de personages en de wereld. Dezelfde reden waarom je een film afkijkt eigenlijk. Je noemt een film toch ook niet verslavend voor de tijd die het duurt hem te kijken?

    5. Walter van den Berg · 24-6-2010 · 11.14 uur

      Verslavend/verslaafd is in sommige gevallen te sterk, inderdaad.
      Maar in Ico ‘level’ je wel op een bepaalde manier, denk ik: je komt steeds iets verder, je haalt kleine overwinningen op jezelf. Een game waar je simpelweg doorheen loopt en om je heen kijkt, dat werkt denk ik niet.

    6. Erwie · 24-6-2010 · 12.44 uur

      Maar dan zie je enige vorm van progressie uberhaupt als beloning. Vergelijk het met film kijken: dat is toch ook niet ‘verslavend’? Maar als de film ineens bevriest bij één frame, ja dan stop je met kijken. Maar is elk nieuw beeld dan een beloning voor het feit dat je het vorige beeld gezien hebt?

      Er zijn games die een typisch verslavingsmodel hanteren (WoW, Bejeweled bijv.) maar er zijn ook genoeg games die hun aantrekkingskracht met name uit storytelling halen. En ik zou een nieuw stukje verhaal niet perse een beloning noemen? (anders zeg je iets dat per definitie waar is, omdat je het begrip heel breed trekt).

    7. Walter van den Berg · 24-6-2010 · 15.11 uur

      Maar in Ico kan je toch in de afgrond vallen, of gegrepen worden door dat schaduwmonster? Of herinner in me dat verkeerd?
      Als ik me dat niet verkeerd herinner, zit er toch een element in van opnieuw proberen en nu wél slagen? Absoluut een beloningssysteem.

    8. Erwie · 24-6-2010 · 16.33 uur

      Walter, ja dat zit er inderdaad wel in. Dan is het nog de vraag of die beloning de hoofdzakelijke drijvende kracht achter de game is. Maar misschien is The Path dan een beter voorbeeld. Of Heavy Rain?

    Volg de reacties op deze post via RSS

    Plaats een reactie

    Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

    Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

    Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>