Er is er een jarig



Stefan Popa op zondag.
Beeld: Paul Veer.

Exact tien jaar geleden reed ik met mijn ouders en zusje naar het zuiden van Europa. Via Duitsland, omdat daar vrienden van de familie wonen. Als puber zat ik daar niet op te wachten. Ik wilde de zon zien en pizza’s eten. Dus speelde ik mokkend op mijn doorzichtige Game Boy Advance, terwijl de Achterhoek overliep in het Noord-Rijnland-Westfalen. ‘Zijn we er bijna?’ Nee, we waren er nog lang niet en of ik wilde ophouden met mekkeren.

In je dromen ja. Dus ik wisselde Super Mario in voor een skateboardgame en liet mij door mijn vader chauffeuren naar een Duits stadje met steekvliegen. Twee dagen zouden we daar blijven! ‘Maar twee dagen’ volgens mijn ouders, maar ik vond er niets ‘maar’ aan. Totdat we daar eindelijk waren en we langs een gamewinkeltje liepen. Hij was nog maar net uit, maar daar stond ‘ie paars en vierkant trots te wezen: de Gamecube.

Ich liebe Deutschland

Plotsklaps hield ik van Duitsland. Ik wist alles van de Gamecube af, dankzij het eerste exemplaar van hét Nintendo-tijdschrift van Nederland. Op de cover van de n3 stond een getekende norse Mario, maar de binnenkant was fris en maakte me meteen verliefd op de nieuwe Nintendo die voor het eerst geen Nintendo heette. Dankzij het blad wist ik ook hoe duur de Gamecube was – te duur voor mijn tien jaar jongere ik – en het prijskaartje in de Duitse etalage correspondeerde niet met de Nederlandse prijskaartjes. Ik kon dus maar één ding doen…

Slijmen en zeuren. ‘Ik vind het heel leuk dat we in Duitsland zijn, ook al is het maar twee dagen’ en andere zinsneden. Ik moest immers een lening regelen bij mijn ouders om die Gamecube binnen te slepen. Wat had ik anders voor keuze? De gamewinkel had een prachtige actie met een game naar keuze, plus een extra controller en dat alles voor een belachelijke prijs. Ik zou heel lang meehelpen in de fabriek van mijn vader, beloofde ik. Diezelfde dag kon ik mijn kubus knuffelen.

Jarig

Laat ik het zo stellen: ik weet hoe vrouwen zich voelen met een nieuw paar schoenen. Dat gevoel van koopeuforie ebt weg zodra jongens mannen worden, want ik heb het nooit meer zo sterk gevoeld als destijds. Ik was in de zevende hemel. ‘Wat is hij mooi hè?’, vroeg ik aan mijn zusje. Ze zei ‘ja’, maar het interesseerde haar niet zo veel. Ik had een voetbalspelletje gekozen, omdat ik thuis al Luigi’s Mansion en de nieuwe Wave Race had liggen – gekocht van een handelaar op een markt, omdat ik wist dat ik hoe dan ook een paarse vriend wilde hebben. En toen begon de vakantie pas.

Daarom werd het natuurlijk ook een snertvakantie. Wat konden mij die pizza’s en zon schelen als er in Duitsland een Gamecube op mij wachtte? We zouden de console namelijk achterlaten en weer ophalen op de terugweg. Tot mijn verdriet duurde de weg terug nog drie weken. Drie! Ternauwernood overleefde ik de 21 dagen. Terug in Duitsland beloofde ik de paarse kubus om hem nooit meer los te laten. En eigenlijk heb ik dat ook nooit meer gedaan. Vorige week las ik dat de Gamecube tien jaar is geworden. Is het alweer zolang geleden? Van harte hoor. Tijd voor wangknijpen en anekdotes. Ik kan mij zijn geboorte nog goed herinneren…

3 reacties

  1. Hugosmits · 13-5-2012 · 16.35 uur

    Ik had niks met de gamecube… maar alles met de GBA. Wat een pracht ding,
    Dat mooie doorzichtige paars in m’n knuistjes! Alles ws perfect, nog steeds na al
    Die tijd niet z’n geweldige handheld gezien… en de spellen oh man de spellen!

    ik moest trouwens ook zeuren. Ik had precies genoeg kranten gegooid om 5 uur
    In de ochtend dat ik z’n paarse rakker kon kopen…. Maar geen spellen,
    En nog een maand wachten is natuurlijk onacceptabel!

    Street Fighter en doom waren de eerste… Inmiddels meer dan 100 titels,
    En n3 was super tof! De getekende covers moeten echt terug komen!

  2. RastaHenkie · 13-5-2012 · 22.05 uur

    Ik had mijn Gamecube samen met Metriod Prime. Bijna al mijn spellen waren players choise edition behalve Zelda natuurlijk die kocht ik gewoon op de release day.
    Ik weet nog goed dat ik de fout maakte om Mario Kart samen met SSBM te komen. Ik vond SSBM in het begin maar matig dus die liet ik in het begin stof happen. Totdat ik er achter kwam dat het niet alleen een simpele partygame was en heb ik het uiteindelijk het meest gespeeld met mijn vrienden.

  3. Roy Swiers · 14-5-2012 · 22.13 uur

    Ik heb genoten van de Gamecube. In de winkel hadden we vroeg na de Japanse release een ‘test’ exemplaar staan met oa. Luigi’s Mansion. Ik begreep er geen snars van, maar oh wat heb ik genoten! En, hij was een stuk makkelijk mee te dragen dan de Amerikaanse Xbox, die we ook hadden staan. Dus ook thuis werd er al veel op gespeeld. En dat bleef zo. Luigi’s Mansion, Mario Kart Double Dash, Wave Race en vele anderen. Heb altijd tevergeefs zitten wachten op een nieuwe Pilotwings, 1 van mijn toenmalige favoriete N64 games. Ja, ik kijk me weemoed terug naar de tijd van de Gamecube.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>