Niels snijdt een zeer interessant onderwerp aan in zijn recente artikel over Raid Gaza! en andere politieke webgames. Vanuit mijn studie (en vooral vanuit mijn eigen interesse) heb ik ook wat onderzoek gedaan naar dit onderwerp. Vandaar dat ik bij deze nog wat aanvullingen, kritiekpunten en controversiële voorbeelden van politieke games post. Wat dacht je van Ethnic Cleansing, een ruchtmakende White Power-game?

Problemen met politieke webgames

In zijn artikel kaart Niels al aan dat het experiment van Bogost om games te maken voor The New York Times een mislukking was. Volgens deze gameontwerper vergde het de Times teveel moeite om met het project door te gaan. Maar het probleem moeten we, denk ik, niet zoeken bij de kranten, maar bij de spellen zelf. Als het wel zou werken, dan zouden kranten het gebruiken. Zij willen geld verdienen, zo simpel is het. Eigenlijk is de vraag dus: waarom werken serious games niet?

Er zijn volgens mij een aantal problemen met dit soort spellen. Allereerst de snelheid van het medium (een inkoppertje). De ontwikkeltijd van games is relatief lang vergeleken met geschreven media en bijvoorbeeld video. De actualiteit kan niet worden bijgehouden, wat games meteen minder interessant maakt voor websites en kranten.

Games kunnen zich slechts richten op dingen die langdurig actueel blijven: oorlog, economische crisis en globale warming. Hier kun je niet aan de lopende band games over blijven maken, elke maand een game is gewoon niet haalbaar. Serious games zouden wat mij betreft het voorbeeld van een documentaire of reportage moeten volgen, games hoeven geen nieuwsmedium te worden.

Een tweede punt is dat games nog altijd als iets kinderachtigs worden beschouwd. Het is entertainment voor puisterige pubers, een beeld dat volgens mij redelijk zit vastgebakken in de hedendaagse geest. Wel zien we langzaam een beweging opkomen die de andere mogelijkheden van games benadrukt. Wat zijn bijvoorbeeld de opties voor onderwijs, politiek en goede doelen? We werken ernaartoe, maar zijn er nog lang niet, de wereld is nog niet klaar voor serious games.

Het derde punt betreft nog een misvatting van Bogost. Hij zegt namelijk dat een game niet leuk hoeft te zijn om te overtuigen. Ik ben het daar niet mee eens, een game moet wél leuk zijn, waarbij ik met leuk ‘speelbaar en amusant’ bedoel. Niet per definitie onserieus of kinderachtig. Iets leuks kan namelijk ook een sterke boodschap met zich meedragen.

Brain Training (ja, ook dat vind ik een serious game) maakt je, naast het vermakelijke gedeelte, tevens bewust van de voordelen van een gezonde geest. Een gezonde geest betekent een gezondere mens. Wii Fit haalt hetzelfde trucje uit, maar dan met een gezond lichaam. Hiermee heeft Nintendo bewezen dat een serieuze boodschap heus succesvol overgebracht kan worden, zolang het de speler op een speelbare en amusante manier wordt aangereikt.

Layoff

Speelbaarheid is naast een creatief concept ook nog eens afhankelijk van de techniek en besturing. Hiervoor wil ik je even wijzen op de politieke game Layoff die onlangs is uitgebracht. Het is een Bejeweled-achtig spel waarin je zoveel mogelijk ontslagen moet doen in de vorm van drie-op-een-rij.

Een prachtvoorbeeld van hoe het niet moet. Want waar Bejeweled vlot, toegankelijk en uitdagend is, is Layoff het tegenovergestelde. De game is traag als dikke stront, onduidelijk en superdoorzichtig. Het resultaat is dat het spel irriteert, waardoor de boodschap niet overkomt. Het oorzaak/gevolg-element, dat video games boven de traditionele media uittilt, gaat volledig verloren. Je wilt het niet spelen, laat staan dat je wilt weten wat de makers duidelijk proberen te maken.

Serious games kunnen echter wel, laat daar geen misverstand over bestaan. Ze moeten alleen uiterst zorgvuldig en serieus worden benaderd. Maar dat de krant dit soort initiatieven nog niet wil financieren is begrijpelijk. Politieke games werken nog niet zo goed, waardoor meer gevestige mediavormen vooralsnog een betere keuze blijven. Bogost pionierde misschien het idee, maar een echt goede uitwerking laat nog op zich wachten.

Naar mijn mening moeten we politieke games als een soort genre behandelen. Net als shooters moeten ze bepaalde elementen bevatten, waardoor we het als een dergelijk genre herkennen. Wanneer er zo’n standaardmodel is bereikt, dat creativiteit niet mag beperken, weten we waar we aan toe zijn en kunnen we verder voortbouwen. Tot nu toe zitten we in een premature fase waarin veel wordt uitgeprobeerd, maar de mogelijkheden zijn al met al nog erg beperkt.

Controversiële games

Ten slotte wil ik het nog even hebben over de extreme vormen van sommige politieke games. Hier ga ik alleen in op racistische en extremistische spellen. Het gaat me om de controversiële ideeën, niet om gruwelijk geweld of porno.

Laat ik beginnen met te zeggen dat dit soort games tamelijk moeilijk te vinden zijn. Het lijkt erop dat er meer over wordt gepraat dan dat ze worden gemaakt. 99% van de zoekresultaten bestaat uit berichten over de opkomst van controversiële spellen en de gevaren hiervan. Ik denk dat zelfs minder dan 1% van de resultaten bestaat uit de spellen zelf. Een interessante vondst, er is blijkbaar vooral ophef over.

Hieronder geef ik een aantal voorbeelden, zodat je zelf kunt bepalen wat je ervan vindt. Er zitten wat nare websites tussen, dus voel je niet geroepen erop te klikken. Het leek mij vooral interessant om ook eens de andere kant van het spectrum te laten zien.

Om alvast een voorzet te geven: opvallend dat sommige extremistische partijen de invloed en impact van games dus al wel erkennen. Ze nemen het uiterst serieus en denken volgens mij ook dat ze op deze manier hun beweegredenen kunnen overbrengen (misschien zelfs indoctrineren).

• Ethnic Cleansing - het bekendste voorbeeld van een White Power-game, plus nog twee links naar meer van dit soort werk: link 1 (vijf games), link 2 (twee games).
• Border Patrol - wordt gezien als racistisch.
• Zottel - licht racistisch spel uit Zwitserland, ziet er verrassend lief uit.
• Muslim Massacre - bestaat inmiddels niet meer wegens klachten, bedreigingen etc.
• Eternal Forces - misschien niet echt extreem, maar wel controversieel. Je moet als Christen alle niet-Christenen bevechten. Heeft veel kritiek gekregen omdat het gelovigen aan zou zetten tot haat.