Neil Young, voorheen kopstuk van EA’s experimentele tak Blueprint, kondigde maandag zijn nieuwe bedrijf aan: Ngmoco. Kort voor Next-Generation Mobile Company (Ngmoco is niet erg snappy, maar snappier dan dát).

Doel van de nieuwe onderneming: iPhone-games maken. En niet zomaar, meldde hij in een interview met Newsweek-journalist N’Gai Croal, nee: “Mijn bedrijf moet aanvoelen als first party game-ontwikkelaar voor de iPhone.”

Vrijwel tegelijk liet RPG-bouwer BioWare weten iPhone-ontwikkeling te overwegen. Bedrijven als Sega en Gameloft, het mobiele broertje van Ubisoft, kondigen hun ondersteuning al aan. En het lijkt me geen gewaagde voorspelling als ik zeg dat velen hen zullen volgen, als je vanaf 11 juli legaal software kunt toevoegen aan het apparaat. De dag waarop de iPhone eindelijk ook officieel te koop is in Nederland (en, ik geef het toe, ik sta dan vooraan in de rij bij de T-Mobile-winkel).

Zakelijk model

De iPhone biedt developers een interessant model. Wie applicaties voor de iPhone wil maken, kan gratis de iPhone Software Development Kit downloaden. Vervolgens kan hij of zij voor honderd dollar toegang verkrijgen tot het testen van de applicatie op een iPhone en deze te koop aanbieden via de App Store, zeg maar iTunes voor software. (Apple laat nu nog mondjesmaat ontwikkelaars toe, maar dit geldt volgens het bedrijf alleen voor de bètaperiode.)

Ontwikkelaars zijn vrij zelf de prijs te bepalen. Indien gewenst kunnen ze applicaties, zoals simpele tools of minigames, ook gratis aanbieden.

Kwestie van perspectief

De enige beperking voor ontwikkelaars: Apple beheert de App Store en behoudt het recht om slechte of anderszins ongewenste software te weren. Bovendien gaat 30% van het aankoopbedrag naar Apple. Dat is dus anders dan op Windows of Mac OS X, waar niemand toezicht houdt en ontwikkelaars echt compleet vrij zijn om zelf software te bouwen en verkopen.

Maar zoals Apple-watcher John Gruber schrijft: “Uit [dat] perpectief lijkt de iPhone beperkt, maar vanuit het perspectief van wie gewend is te werken met de mobieltjes-markt of Nintendo’s en Sony’s handhelds, lijkt het vrij.”

Alleen de downloadgames voor consoles komen in de buurt: bij Xbox Live Arcade hielden developers vroeger ook 70% over (tot het model recent werd omgegooid en er een publisher tussen moet zitten); bij WiiWare schijnt het 65% te zijn.

Uniek apparaat

De iPhone is dus een relatief vrij platform, dat ook nog eens technisch interessant is. Zoals Young het zei tegen Croal: “De iPhone is een uniek apparaat. Er zit een camera in. Het is straks een 3G-telefoon. Hij krijgt GPS. Hij heeft een touchscreen. Hij heeft accelerometers. Hij heeft goede graphics-prestaties.”

Dat biedt interessante gamemogelijkheden, misschien wel interessanter dan de DS en de PSP. Zie ook het onderstaande filmpje.

Geen kinderspeelgoed

De iPhone is alleen niet bepaald kinderspeelgoed. Ja, Apple heeft er al miljoenen van verkocht, en als de iPhone 3G straks uit is, gaan er vast nog veel meer over de toonbank. Maar de kopers zijn grotendeels volwassenen met een baan.

Het is de vraag of games, die traditioneel toch vooral door tieners (scholieren) en twintigers (studenten) worden gekocht en gespeeld, voor iPhone-bezitters de killer apps zijn. Neem games als Super Monkey Ball en de kartracer in de video hierboven (of eentje met Crash Bandicoot). Leuk dat ze zo gemakkelijk over te zetten zijn naar Apple’s mobieltje, maar ik zie de gemiddelde vlugge consultant nog geen banaantjes rapen.

Ontwikkelaars zullen hun best moeten doen op games die niet alleen gebruikmaken van de specifieke mogelijkheden van de iPhone, maar die ook inspelen op het publiek dat het apparaat omarmt. (Ik voorspel bijvoorbeeld dat multi-touch kaartspelletjes het heel goed gaan doen.) Het goede nieuws is dat de drempel voor wie eens een gooi wil doen, niet al te hoog is.

Om af te sluiten de trailer van een geinig ogende (denk LocoRoco) iPhone-game genaamd Rolando.

Update: Touch Arcade heeft een gedetailleerde vergelijking van de iPhone-, PSP- en DS-specs.