Fatale: verhaal, géén spelletje

Opinie

Gepost door Noël Hamer op 28 oktober 2009

Noël Hamer - Schrijft over games en studeert. Begon als Nintendo-fanboy, weet nu overal parels te vinden.

Tale of Tales, de Belgische ontwikkelaars van Fatale, heeft ballen. Was hun vorige spel The Path een hervertelling van Roodkapje (de oorspronkelijke versie, niet de kindvriendelijke Grimm-variant), hier baseren ze zich op het bijbelse verhaal van Salomé. Of eigenlijk, de theatertekst “Salome” van Oscar Wilde (de release van Fatale viel samen met de 78ste verjaardag van de eerste voorstelling). Interesse wekken voor een eeuwenoud verhaal is Tale of Tales intussen al gelukt, maar wat doet Fatale nog meer?

Een beetje achtergrond: in het Nieuwe Testament is Salomé de dochter van Herodias. Op een avond danst ze voor haar stiefvader, koning Herodes Antipas. Als beloning vraagt ze, aangespoord door Herodias, het hoofd van Johannes de Doper. Zo geschiedde. Fatale speelt zich af rond deze gebeurtenissen, zoals ze beschreven worden in de tekst van Oscar Wilde. Een tekst die hoe dan ook mooi is om te lezen, wat je ook kunt doen op de site van Tale of Tales.

Paleistuin

Je hebt in Fatale zelf geen invloed op de gebeurtenissen, wat je misschien wel zou verwachten. Het is verdeeld in drie delen, het tweede beslaat het grootste gedeelte van het ‘spel’. Na een claustrofobisch begin in een gevangenis kun je dan vrij rondvliegen door de omgeving van Salomé’s verhaal. De gebeurtenissen hebben zich echter al afgespeeld: dit is een moment van bezinning. Eén van de weinige acties die je als speler kan uitvoeren is het doven van verschillende kaarsen in deze omgeving. Zo word je langs alle noemenswaardige plekjes geleid. Met de kleine verrassingen die daar bij horen.

De paleistuin waar het zich allemaal afspeelt is klein en vrij mooi. Qua stijl is het moeilijk te vergelijken met The Path: het geheel is realistischer, niet in de laatste plaats door de personages. The Path had wat simpele, gestileerde meisjes; hier zijn het meer mensen van vlees en bloed. Ze zijn trouwens ontworpen door Takayoshi Sato, voornamelijk bekend van Silent Hill 2. Het mysterieuze karakter van The Path is wel behouden: zo zijn er flarden uit de tekst van Wilde te horen in de achtergrond, naast de prachtige muziek.

Schilderij

Al deze elementen zijn voor Tale of Tales belangrijk, juist niet de regels en speldoelen. Ze beschrijven Fatale liever als een schilderij: door de omgeving af te tasten kun je in je hoofd het verhaal van Salome volgen. Of gewoon genieten van de sfeer, er is een bepaalde vrijblijvendheid bij Fatale. Het liefst noemen ze hun werk dan ook geen ‘spel’, iets dat ze ooit uitgebreid hebben uitgelegd in een interview op Bashers. Ze willen vooral verhalen vertellen.

Maar, wacht eens, zei ik niet ooit dat verhalen en videogames niet echt samengaan? Ik blijf daarbij: de kracht van games zit in het feit dat je juist real-time bezig bent, hier en nu. Verhalen vertellen komt altijd achteraf: wanneer de gebeurtenissen waarover ze gaan al afgelopen zijn. Dit verklaart ook de passiviteit van Fatale: de gebeurtenissen rond de dood van Johannes de Doper hebben al plaatsgevonden, je bekijkt nu alles achteraf. Alle tijd om de gebeurtenissen in te vullen, aan te vullen, de sfeer te ervaren. Natuurlijk, je bent hier en nu in de omgeving aan het rommelen, maar de acties zijn zo klein dat je alle tijd hebt voor bezinning. Ook bij The Path werkt het ongeveer zo: interactie gebeurt daar bijvoorbeeld pas wanneer je de knoppen loslaat.

Actie

Dit maakt de spellen van Tale of Tales niet zozeer slechter dan andere spellen, het maakt ze onvergelijkbaar. De meeste games hebben wel een overkoepelend verhaal, maar het gaat nog steeds vooral om het eigenlijke spel. Anders kun je net zo goed een film kijken (zie Metal Gear Solid). Tale of Tales wil juist uitdrukkelijk verhalen vertellen, maar dan met alle mogelijkheden die een virtuele wereld biedt. Dit zou de wat vreemde positie van de ontwikkelaars in de industrie verklaren: zowel The Path als Fatale kwamen niet in de buurt van het uitzinnige succes van Braid. Dat laatste spel wilde ook stiekem een verhaal vertellen, maar dan door de speler zoveel mogelijk te laten doen. De ervaringen van het oplossen van de puzzels spiegelen het overkoepelende verhaal.

Het is een aanpak die naar mijn idee succesvoller zal blijken: persoonlijk doe ik liever dingen dan dat ik over dingen hoor. Aan de andere kant biedt Tale of Tales iets dat verder niet echt te vinden is. Zelfs al blijft het een niche, dan nog is het een interessante manier van verhalen vertellen. Zeker iets om uit te proberen, gewoon om te kijken of deze aanpak wat voor je is.

Misschien is Fatale daarvoor niet het juiste werk om mee te beginnen: ik zelf vind het te kort (je bent er hoogstens een half uurtje mee kwijt) en gewoonweg niet interessant genoeg voor de prijs van zeven euro. Maar, Fatale is dan ook bedoeld als experiment. Nee, voor een eerste kennismaking met Tale of Tales is de demo (eigenlijk is het een proloog) van The Path het meest geschikt. Werkt dat voor je en heb je sterke interesse in het verhaal van Salomé, dan kan Fatale je wellicht ook nog wat bieden.

Share