Fez is de hel



Erwin Vogelaar op donderdag. Beeld: Paul Veer.

Ik word zenuwachtig als ik in games bepaalde keuzes moet maken. Bang om iets te missen, of iets verkeerds te doen, waardoor ik later in de knoop kan komen. In volledig open games is het geen probleem, omdat je daar kunt doen wat je wilt. Bij games waarin er verschillende routes mogelijk zijn is het ook prima. Maar zodra er bijvoorbeeld - in een verder lineaire shooter - plots een gang twee kanten op splitst is het instant-stress.

Natuurlijk zit er aan de ene kant een deur om verder te gaan, en ligt er aan de andere kant een healthpack of iets dergelijks, maar vaak is het niet zo simpel. Want wat als de linkergang naar een deur leidt die in een nieuw gebied uitkomt, en je dan maar terug gaat naar de rechtergang, maar daar in plaats van een item ook een nieuwe gebied vindt. Wat zijn de gevolgen als ik door die ene deur ga? Waag ik mijn leven en ammo voor iets dat ik niet nodig heb, waardoor ik straks in de problemen kom? Of mis ik juist wat achter de ene deur, als ik door de andere deur loop en na een cut-scene niet meer terug kan? Fez is een hel met honderden van zulke deuren.

Fezzes are cool

Bij de eerste beelden van indiegame Fez wist ik dat ik dit spel zou moeten spelen. Ik liet het bij die eerste beelden om mij uiteindelijk door de volledige game te laten verrassen. Vervolgens werd het spel uitgesteld en uitgesteld en kreeg het haast een mythische status. Er werden ‘lange screenshots’ uitgebracht, men had het telkens maar over de game en natuurlijk is er de rol voor Fez in ‘Indie Game:  The Movie’.

En het is het wachten waard geweest, hoor. Ik zit nu op 50% en het is awesome, maar het eerste uur was zwaar. Je stapt in een wereld die enorm uitnodigt om te gaan ontdekken. Je wilt alle hoekjes onderzoeken en achter elke deur kijken om te zien of daar blokjes liggen die je moet verzamelen. Achter vele deuren zit een kamer, en dat houdt de boel overzichtelijk. Achter andere deuren liggen nieuwe gebieden.

Overwinning

En zeker op het begin ben je nog aan het rondkijken, en dan stap je door elke deur die je tegenkomt. Maar denk je in dat nieuwe gebied even een item te pakken - en vervolgens weer terug te gaan om het vorige gebied nog eens goed te bekijken - dan zie je alweer een volgende deur met een nieuw gebied daar achter en daar weer een deur met een gebied daar achter. Ik raakte mijn complete overzicht kwijt, omdat ik al snel ergens diep in die wereld verdwaald was en voor mijn gevoel in dat uur al belachelijk veel had gemist. Want de meeste gebieden hebben wel vijf of meer deuren, met daar achter weer gebieden met nog meer deuren. Stress!

Maar het mooie is dat Fez er voor zorgt dat ik dit hekelpunt, waar ik al lang tegen aan hik, heb omarmd. Het zal misschien wel zijn omdat ik nu het belangrijkste deel van het spel ontdekt heb, en nu blij wordt van het vinden van een nieuwe deur. Door het uitnodigende karakter van de wereld wil je ontdekken. Je kunt altijd weer terugkomen waar je was en dan geeft het niet waar je bent in die wereld. Als je maar nieuwe blokjes vindt. Ik ben benieuwd of ik straks in een andere game, als ik weer in een gesplitste gang sta, op diezelfde manier naar de wereld kan kijken en gewoon ga ontdekken.

6 reacties

  1. Piet · 19-4-2012 · 12.13 uur

    Klinkt bevrijdend. Ik zou de gemiddelde game waarschijnlijk leuker vinden als ik niet ieder hoekje en gaatje wilde zien. Misschien is Fez een goede therapie.

  2. Niels ’t Hooft · 19-4-2012 · 15.30 uur

    Grappig, precies dit viel mij ook erg op tijdens Fez. Ik omschrijf het in een nog te publiceren artikel als een ‘jazzy, improviserende speelstijl’. Al heb ik nu, in het laatste stuk van de game, alsnog de neiging om álles te vinden.

  3. Admiraal Schuurtje · 23-4-2012 · 10.34 uur

    Wauw, ik heb echt precies hetzelfde.

    Ook ik heb een enorme hekel aan kiezen met het gevaar niet meer terug te kunnen. En ook ik open in Fez deur na deur, blijf speuren tot ik vastloop en speur dan nog wat meer. Heb net helemaal zelf het geheime alfabet ontcijferd en dat gaf meer voldoening dan welke andere game het afgelopen jaar.

    Ik heb me al voorgenomen elke kans aan te grijpen deze Phil Fish m’n geld te geven. Ik zal Fez kopen op ieder platform, alle nonsens zal ik in huis halen. Fez is tof en voor mij persoonlijk de definitieve doorbraak van de verpletterende indie game.

  4. Roland van Hek · 29-4-2012 · 15.45 uur

    Het zal wel aan mij liggen, maar zo baanbrekend en bevrijdend vind ik Fez helemaal niet. Ik ervaar allerminst een ‘jazzy, improviserende speelstijl’, eerder als een beetje ronddwalen en gele kubusjes verzamelen. En van het “2D-naar-3D” effect flikkerde ik evenmin van mijn bank.
    Zal er toch iets mee te maken hebben dat ik geen indiegame-fetish heb. ;)

  5. Niels ’t Hooft · 30-4-2012 · 16.18 uur

    ‘Jazzy, improviserend’ is gewoon een andere manier om te zeggen dat je een beetje ronddwaalt en dat wel prima vindt. Maar dat aspect van het spel, en ook het 2D/3D-roteren, vond ik niet wat het spel bijzonder maakt. Dat vond ik de diepere puzzellaag met aspecten die eerst decoratie lijken, maar later bij de puzzels blijken te horen. Zeg maar de tweede helft van de game.

  6. Roland van Hek · 1-5-2012 · 11.37 uur

    Ah, dan reken ik er vurig op dat ik meer plezier aan Fez ga beleven in de tweede helft van de game.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>