De toekomst van gamewerelden is open



Dit artikel verscheen eerder in Bright.

saintsrow-1
Grand Theft Auto IV zette de toon in 2008, Saints Row 2, Far Cry 2 en Fallout 3 lieten daarna meer zien van de mogelijkheden van het speltype van de toekomst: de openwereldgame.

Pac-Man bestond uit maar één scherm. Was je in Super Mario Bros. eenmaal voorbij een bonus, dan kon je er niet meer naar terug. En week je in Doom te veel af van het gebaande pad, dan liep je tegen een onzichtbare muur op. Maar dat is lang geleden. In de spelwerelden van nu kun je overal heen, te voet of in een voertuig, wanneer je maar wilt. Om daar vervolgens precies te doen waar je zin in hebt.

De stad van Grand Theft Auto IV is een uit de kluiten gewassen zandbak voor grote kinderen, waarin de schepjes zijn vervangen voor schietijzers en de emmertjes voor grommende bolides. We worden aangesproken op ons aangeboren (en vaak ook weer netjes afgeleerde) instinct om te spelen. Ja, je kunt braaf de missies volgen, maar veel leuker is lekker met autootjes hannesen of cowboy en indiaantje: pief paf poef, jij bent dood!

gta-2
Grand Theft Auto IV speelt zich af in Liberty City, dat sterk lijkt op New York City.

Het fenomeen van een omvangrijke en vrij begaanbare spelwereld is niet nieuw – in RPG’s als Ultima kon je in 1980 al overal heen en in de obscure titel Turbo Esprit uit 1986 reed je al door een stad op jacht naar cokedealers – maar niet eerder was die wereld zo geloofwaardig en interactief. Langzaam begint de openwereldgame, of free roaming game, het dominante spelgenre voor fanatieke gamers te worden.

Waarom vertonen deze games juist nu zo’n toename in populariteit? Factor één is het enorme succes van de GTA-reeks. Speluitgevers haasten zich om vergelijkbare spellen uit te brengen. Kijk maar naar Saints Row, Far Cry en Fallout.

Factor twee is de kracht van de huidige generatie spelcomputers en moderne pc’s. De Xbox 360 en de PlayStation 3 (en de moderne pc) zijn snel genoeg om zo’n open wereld op het scherm te toveren, zonder dat de programmeurs zich uit de naad hoeven te coden. Wat ooit de natte, maar onrealistische droom van menig gamer was, is nu relatief eenvoudig te realiseren. De openwereldgame is kortom overtuigender en haalbaarder, en daardoor prominenter geworden.

fallout-1

Alle kanten op

Nu is het tijd voor het genre om zich verder te ontwikkelen. Weg van de basis zoals die is neergezet door Grand Theft Auto, voordat auto’s jatten een cliché wordt.

Saints Row 2 staat nog dichtbij GTA, maar voorziet toch in een behoefte. De recensenten die het half oktober besproken, leken het spel stiekem leuker te vinden dan Niko Bellics avonturen in de nieuwste GTA. Na die indrukwekkende simulatie van New York vond men het een welkome afwisseling om een spel te spelen dat zichzelf nauwelijks serieus neemt.

saintsrow-2
Saints Row 2 speelt zich af in Stilwater, losjes gebaseerd op Chicago en Detroit.

De game stuurt je van de ene over-the-top missie naar de andere. En als je je verveelt, kun je kiezen uit allerlei activiteiten, zoals het besturen van een helikopter om buddy’s in nood te redden of het meewerken aan een tv-serie. En dan is er nog Zombie Uprising, een game-in-de-game waarin je oneindig veel zombies moet afhouden.

Far Cry 2 wijkt wel af van de urbane setting van GTA. Hier vindt de actie plaats op een lap grond van 50 vierkante kilometer in Centraal Afrika, temidden van een gewapende strijd tussen twee militante organisaties, beide gesteund door dezelfde westerse wapenhandelaar.

Niet alleen zijn de jungles en savannes met gevoel voor detail in beeld gebracht, je kunt ook malaria krijgen, je roestige wapen kan midden in een vuurgevecht jammen en je auto kan met pech langs de weg komen te staan. Het echte Afrika komt dus dichtbij, al zijn je problemen hier gelukkig met wat knopdrukken op te lossen.

farcry-2
Far Cry 2 speelt zich af in een anoniem land in Centraal Afrika.

Fallout 3 lijkt het minst op de eerder genoemde spellen, en valt vooral ook in de traditie van het rollenspel. Je begint bij je geboorte: de eerste stap is om te kiezen of je een jongen of een meisje bent. Vervolgens groei je op in Vault 101, een bunker die sinds de grote kernoorlog niet meer open is geweest. Eenmaal volwassen verlaat je de bunker en kijk je voor het eerst uit over het totaal verwoeste gebied rond Washington DC.

fallout-2
Fallout 3 speelt zich af in een postapocalyptische versie van het gebied rond Washington DC.

Een veelgehoorde klacht over openwereldgames is dat de mogelijkheid tot interactie groter zou moeten zijn. Heb je zo’n prachtige wereld, kun je alleen schieten of in voertuigen rondrijden. Waarom kun je bijvoorbeeld niet een goed gesprek voeren met toevallige passanten op straat? Fallout laat zien wat er gebeurt als je met iedereen kunt praten: het spel wordt een stuk trager. Dat kan een probleem zijn als je niet té veel tijd wilt besteden aan games.

Wordt verwacht

Dit jaar verbreedt het openwereldspectrum nog verder. Er staan heel wat games op stapel, waarvan we er hier drie noemen. The Wheelman, met acteur Vin Diesel in de hoofdrol, wordt een racegame in een stad die lijkt op Barcelona. Benieuwd hoe het is om te kunnen ronddolen in een Zuid-Europese stad. This is Vegas gaat draaien om het opbouwen van een gokimperium in het beruchte Disneyland voor volwassenen. Uiteraard kan er ook gespeeld worden in de casino’s.

De aarde biedt niet genoeg variatie, blijkt ten slotte uit Red Faction: Guerrilla. Dit spel speelt zich af op Mars, en heeft als unieke eigenschap dat je met je sloophamer ieder willekeurig gebouw aan gort kunt slaan en kunt laten instorten. Niet bepaald een subtiele vorm van interactie, maar zeker welkom. Nu nog de mogelijkheid om naast slopen waar je maar wilt een gebouw te laten verrijzen en het komt allemaal angstig dichtbij die zandbak van vroeger.

farcry-1

7 reacties

  1. Stone · 22-1-2009 · 9.47 uur

    “het dominante spelgenre voor fanatieke gamers te worden.” zitten fanatieke gamers echt op open speelwerelden te wachten? ik bedoel dit niet als commentaar op het stuk. ik vraag het mijn werkelijk af.

    ik geeft toe dat gta3 en gta vc, voor mijn echt een bevrijdend gevoel gaf. een echt “Wow, dus zo kan het ook! weg met die gangetjes”. maar na GTA VC was ik er ook al weer klaar mee. tuurlijk heb ik gta:sa, Saint Row 1, Crackdown, ook gespeeld, maar steeds met minder plezier. GTA:SA werdt nog uitgespeeld, SR1 voor 2/3 en Crackdown voor de 3/4. Met als top punt dat ik GTA4 na 8 uurtjes al uitzetten.

    het is gewoon niet voor mijn, de missies zijn altijd het zelfde, haal dit op, schiet die af, volg die persoon, ze zijn te makkelijk, en als ze al iets lastiger worden zijn het missie waarbij je de “open wereld concept” niet wordt gebruikt, bijv. volg die auto in een wildemans rit door de staat en heb dan een shoot out op het schoolplein. en je zelf vermaken, gewoon lekker chaos veroorzaken in de stad, dat heb ik inmiddels tientallen uren gedaan, ik kan die auto wel voor een duizenste keer van een klif laten rijden, maar zoveel verschillende manieren om dat te doen zijn er nu ook weer niet.

    Als ik een game, speel wil ik dat het een achtbaan gevoel op wekt. als je aan het spellen ben moet er een “What’s-gone-happen-next” gevoel ontstaan. dat kan door een goed verhaal (dat met een goed tempo wordt verteld, niet nu een klein beetje en over 1,5 uur nog een kleine stukje), of actie die elkaar goed opvolgde. je weet wel het Actie-Blockbuster film gevoel. en dat heeft nog geen een ontwikkelaar in een free-roaming wereld weten te krijgen. dus geef mijn maar me gangetjes. dan weet de ontwikkelaar tenminste waar ik ben (en wanneer ik daar ben) en kan hij een prachtig spektakel voor mijn klaar legen.

  2. Bart Breij · 22-1-2009 · 11.54 uur

    Eens met Stone! Oblivion was beslist een gaaf spel en bewees dat je het ‘genre met grote vrijheid’ breder kan trekken dan op motors rondscheuren in een virtuele stad. En toch volgde ik in Oblivion voornamelijk het verhaal. Anders werd het spel, inderdaad, te traag.

    De open spellen die eraan komen borduren voort op Crackdown. Ze hebben nog hogere sprongen, een beetje vliegactie en nog meer knokken. Onder het mom van ‘er moet toch iets te doen zijn in de stad’, vind ik dat die open spellen vaak focus missen.

    GTA IV hield ikzelf ook niet langer vol dan 8 uur. Leuk dat je van alles kan doen, maar als de actie steeds hetzelfde voelt, schiet je er nog niks mee op. Het was inderdaad ‘neem die persoon mee’, ‘lever dat af’, ‘race tegen andere motorrijders’.

    Een speelfilm met een nauwgezet verhaal en een ongeloofelijke plottwist is volgens mij veel pakkender dan een speelfilm met een mwa-mwa verhaal waarin de belangrijkste personages zich toeleggen op randzaken.

    En in games gaat dat ook op. Liever het gestuurde spektakel van Gears of War 2 dan het eindeloze ronddwalen in Far Cry 2.

    Ik bespeur twee ontwikkelingen op dit gebied: spellen als Oblivion en Fallout, waarin je écht wat met een open wereld kan, blijven schaars en kosten teveel productietijd. De andere ontwikkeling is de verdere overdrijving om maar iets te laten doen in de stad. Het slopen en Red Faction, het vliegen in InFamous. Dat laatste geintje is snel afgelopen denk ik.

  3. ErikJ · 22-1-2009 · 12.17 uur

    Ik ben stiekem wel benieuwd naar InFamous vanwege die superkrachten, maar eigenlijk heeft geen enkele free roaming game mij ooit kunnen boeien. Ik game maar enkele uren in de week en die wil ik niet verspillen met het klooien in de spelwereld. Toen ik 15 was misschien wel, maar nu heb ik daar gewoon geen tijd meer voor. Ik wil gewoon progressie maken in mijn kostbare speeltijd. Daarnaast wil ik nog steeds al mijn games uitspelen, dus wil ik een duidelijk begin en eind, oftewel een doel. Games waarmee ik intensief bezig ben, zijn dan ook vaak titels zoals Resident Evil, Metal Gear Solid, Metroid, Zelda enz. enz.

    Ach ik hoor gewoon niet bij de doelgroep denk ik…

  4. Bart Breij · 22-1-2009 · 12.31 uur

    Aansluitend op het punt van ErikJ: open spelwerelden zijn vaak ook veel te inspiratieloos om doorheen te wandelen. Waarom zou ik oneindig tussen grijze blokken willen slingeren in Spider-Man of willen rondrennen op een groot lichtbruin oppervlakte van Mars?

    Ontwikkelaars lijken soms maar een omgeving in elkaar te plempen en verzinnen dan de missies erbij. De methode andersom is zoveel beter; het draait immers om de spelbeleving. En toevallig is een Kakariko Village met begraafplaats in Zelda wél geweldig om doorheen te lopen omdat je er duidelijke doelen hebt.

  5. Osahi · 22-1-2009 · 15.13 uur

    Ik vond de open wereld van bv FarCry2 net een verademing in het genre die maakte dat de game idd trager werd, maar ook anders aanvoelde dan de meeste FPS die ik speelde. Ik denk dat beide zaken (hypergestuurde adrenalinerush a la Call of Duty en tragere open wereldgame als FarCry) gewoon naast elkaar gaan bestaan. Ik heb gewoon behoefte aan alle twee, het één is voor mij niet beter dan het andere.

    Ik denk dat de traagheid en het vele verplaatsen ook een beginnersmankement is van het ‘genre’. Far Cry 2 dwingt je te veel op de paden en vereist daarom het nemen van omwegen, waardoor het tempo enorm vertraagd (maar de immersie hoog blijft). Ik denk dat een eventuele Far Cry 3 al meer bushaltes zal hebben en je in staat zal stellen om makkelijker shortcuts te nemen. In de bethesda RPG’s werd fast travel op den duur ook toegevoegd.

    En ja, ook ik hou me vooral aan het verhaal, maar dat vind ik geen minpunt of iets dat tegen de open wereld spreekt, omdat de open wereld tijdens het spelen van het verhaal ook een andere aanpak vereist. Bij de semi-open wereld Jak and Daxter kon je overal heen en moest je meer je weg zoeken dan bij Crash Bandicoot, die tunnelgameplay had. Bij Call of Duty ren je van vuurgevecht naar vuurgevecht in een strak geregisseerde actieblockbuster, bij Far Cry 2 ga je meer als een jager te werk, die zijn prooi opzoekt, observeert en dan aanvalt op een manier die hem het best lijkt.

    Goede open worldgames doen dit met je, en die open world games zijn meestal ook tezamen met de missies ontworpen, zoals Bart hierboven zegt. Er zit ook veel drek in het genre, maar daarom spreekt het niet tegen het genre

  6. Joris · 22-1-2009 · 16.26 uur

    Free-roaming kan me eigenlijk ook niet heel erg boeien. Als ik bijv. GTA IV speel zie ik een enorme stad, maar ook vooral een lege stad. Het gevoel van vrijheid vervalt al snel in verveling en bij GTA komen daar natuurlijk de herhalende missies bij. Daarnaast heb ik bij een free-roaming game altijd het idee dat ik dingen mis, vooral omdat ik zijmissies vaak links laat liggen omdat ik verder wil met het verhaal. En dan opeens heb je de game uitgespeeld en realiseer je je dat je de helft van de locaties nog niet eens hebt bezocht.

  7. ErikJ · 22-1-2009 · 16.54 uur

    Wat Joris zegt over het idee hebben dingen te missen heb ik ook. Ik ben zo’n gamer die altijd nog even die afgelegen ruimte bezoekt om te checken of er nog ergens wat nuttige items in een kast of doos verstopt zitten :).

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>