Game over?



Harry Hol op dinsdag.
Beeld: Paul Veer.

Ik speel al een maand of twee nauwelijks nog games in mijn vrije tijd. Het is niet dat ik het vaarwel heb gezegd, want voor mijn werk speel ik diverse titels voor recensies en andere artikelen. Maar voor mijn lol een avondje LOTRO? Even niet.

Dit is een natuurlijke gang van zaken. De cirkel van het elektronische leven. Ik heb periodes gehad dat ik ieder moment dat ik niet achter de computer zat, alleen nog nadacht over de spellen die ik straks zou spelen. Over ‘gear upgrades’ en ‘stats’ en ‘baasmonsters’… Over ruimteschepen, ISK verdienen, blauwdrukken en ‘player owned stations’. En het was heerlijk om me zo te verliezen in de fantasie van een leven in een ander universum. Opeens stopte dat.

Ik heb dit eerder wel eens het ‘pindakaassyndroom’ genoemd. Er zijn dagen dat niets zo lekker is als een verse bruine boterham met smeuïge pindakaas. Tot je op een dag die halflege pot in de kast aantreft en beseft dat je liever een sandwich met roestige spijkers maakt dan die glibberige smurrie op je bammetje te kwakken.

In plaats van mijn dagelijkse gamesessie lees ik opeens weer veel meer. En ‘s avonds kijken mijn vriendin en ik tv. Dat zijn niet altijd ‘hogere’ bezigheden dan gamen, al heb ik stiekem toch wel het gevoel dat ik me beter voel als ik een boek uit heb dan wanneer ik een max level heb bereikt in een MMO.

Lezen is voor mij voedzaam als een gezonde salade of een zelfgekookte maaltijd: het is lekker en ik weet dat alles wat er in zit goed voor me is. Levelen is als die lege zak Mars Mini’s die mij op dit moment vanaf mijn bureau aanstaart. Iedere mini was op zichzelf lekker, maar waarom heb ik die hele zak in één middag weggewerkt? En waarom heb ik toch nog steeds honger?

Laat nu alsjeblieft niemand het idee krijgen dat ik gamen slecht of ongezond vind. Ik zweer MMO’s en gamen niet af, ik kom er wel weer bij terug. Net zoals die pot pindakaas die uiteindelijk toch weer heerlijk blijkt te smaken.

Ik merk alleen dat mijn brein gewoon niet voldoende meer heeft aan gamen alleen. Een jaar of vijftien geleden verkondigde ik fanatiek dat gamen minstens zo stimulerend was als film, tv en boeken. Ik was er trots op dat ik in plaats van dit soort ‘massavermaak’ mezelf onderdompelde in de rijke en tot denken aanzettende wereld van de JRPG Xenogears. Een paar jaar geleden was ik er nog van overtuigd dat virtuele werelden een enorme verrijking betekenden voor mijn leven met diepe gameplay en interessante sociale interacties.

Maar games spelen betekent altijd dat je wandelt over paden die door anderen zijn aangelegd, en dan vooral met hekken afgeschermde paden die veilig en ‘schoon’ zijn. Games mogen (afgezien van bruut geweld) geen aanstoot geven en zetten slechts heel zelden aan tot nadenken.

Ja, lezer, ik weet het. Jij hebt een spel gespeeld dat wel degelijk heel diep ging en uniek was en zo. Ik geloof je. Eerlijk. Ik ben blij dat je dat ervaart.

Ik schrijf hier over een persoonlijk gevoel en wil daarmee absoluut geen afbreuk doen aan het plezier dat jij haalt uit wat voor amusement dan ook, of dat nu Peggle is of een briljante Indie-game.

Echter, mij persoonlijke gevoel is op dit moment heel sterk:

Ik houd van games. Maar er is meer.

8 reacties

  1. Marries · 13-3-2012 · 11.19 uur

    “Ik houd van games. Maar er is meer.”
    Hiermee lijk je te zeggen dat het gehele medium games jou niet genoeg kan bieden. Een paar paragrafen daarvoor zeg je dat je toe bent aan dingen die je tot nadenken aanzetten. Wil je hiermee dus zeggen dat je denkt dat het medium games je per definitie niet tot denken aan kan zetten?

    Ik denk dat games je prima tot nadenken aan kunnen zetten, maar dat het nog onbekend terrein is voor veel game developers. Daarom zie je waarschijnlijk zo weinig van dat soort games, en dat vind ik (ook) jammer.

  2. Robert August de Meijer · 13-3-2012 · 11.20 uur

    what is this i don’t even

  3. RT · 13-3-2012 · 11.28 uur

    Herkenbaar. Sinds halverwege vorig jaar game ik ook een stuk minder en lees ik meer. Ik snakte naar goede verhalen en alles wat die kunnen losmaken. Onlangs was ik nog een paar dagen ‘verlamd’ door The Fault In Our Stars van John Green (boek voor jongvolwassenen, nota bene).

    Dat mis ik toch wel in (hedendaagse) games. Zelfs titels die geprezen worden om het verhaal weten mij niet echt te raken.

  4. Stefan Popa · 13-3-2012 · 20.23 uur

    Ik voel je, Harry. En nu heb ik zin in pindakaas.

  5. Mike · 14-3-2012 · 10.03 uur

    Hmmmm broodje pindakaas…

  6. Scarbir · 14-3-2012 · 13.41 uur

    Oh, maar dit gevoel is toch gewoon jaarlijks, als februari voorbij is en het potente najaar en begin-jaar achter de rug zijn?

  7. Robert August de Meijer · 14-3-2012 · 14.30 uur

    Die eb en vloed had ik vroeger, maar voor mij persoonlijk zijn spellen die “beter” zijn dan lezen of in de tuin werken of zo, zeer zeldzaam. Het werk van Deirdra Kiai is een goudmijn die ik de laatste tijd aan het uitgraven ben; misschien iets voor jou, Harry?

  8. Harry Hol · 16-3-2012 · 12.47 uur

    Absence makes the heart grow fonder.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>