Deze column stond ook al het vierde nummer van de Nederlandse GamesTM #4, die verscheen in juli 2008. Gezien de actualiteit plaatsen we hem opnieuw.

Lang geleden speelde ik Nintendo’s Donkey Kong. Loodgieter Mario heette nog Jumpman en was timmerman van beroep. Van grote arcadehallen had ik nog nooit gehoord, ik speelde in het plaatselijke jeugdhonk. De gemeente was bang dat wij anders hangjongeren zouden worden en had een Donkey Kong-arcadekast gekocht. Deze werd onder begeleiding van groot applaus ons jeugdhonk binnen gereden. Ik speelde de kast helemaal kaal en zal nooit vergeten dat een buurjongen mijn hoogste score wist te verbreken. Ik gebruikte elk kwartje binnen mijn bereik om weer bovenaan te komen.

Tegenwoordig zijn videogames en competitie nog steeds nauw met elkaar verbonden. Een beetje spel heeft online leaderboards en de Achievements op de Xbox 360 zijn uitgegroeid tot een ware cult. Volgens geruchten gaat Sony nog deze zomer een vergelijkbaar product introduceren: het Trophy-systeem. Zelfs het Guiness Book of Records ziet het gat in de markt. Deze specialisten in het registeren van bijzondere menselijke prestaties maakten dit jaar voor het eerst een losstaande Gamer’s Edition. Ik bestelde hem gelijk!

Daar stak het pakketje uit mijn brievenbus. De Guinness World Records™ Gamer’s Edition was gearriveerd. Ik liet de kaft door mijn handen glijden en rook aan de pagina’s. Nieuwe boeken ruiken altijd zo lekker. Op de achterkant las ik: “Guiness World Records and Twin Galaxies present the ultimate guide to the computer and videogame facts and feats.”

Een samenwerking met Twin Galaxies? Wat een erkenning voor oprichter Walter Day, autoriteit op het gebied van arcadevideogamecompetitie. Ik zie de hoofdscheidsrechter van Twin Galaxies, Robert Mruczek, nog voor me. Hij werd thuis geïnterviewd en vertelde over een recordpoging van twee dagen, vastgelegd op acht videobanden, die hij nog moest verifiëren. Er lagen ook enkele Atari 2600-records en daarna werd langzaam duidelijk dat praktisch zijn hele woonkamer vol stond met videobanden, allemaal recordpogingen van gamers over de hele wereld. “Donkey Kong, Pac-Man en Ms. Pac-Man,” verhaalde Mruczek, “dat zijn de records waarvoor het meest is gestreden.”

Heb je interesse in de competitie rond deze arcadeklassiekers, dan is de documentaire The King of Kong: A Fist Full of Quarters een echte aanrader. Deze begint met beelden uit 1982 van een fotoshoot voor Life-magazine. Het werd een historische foto van zestien jonge wereldkampioenen, hangend op hun arcadekasten, met cheerleaders op de voorgrond. Een legendarische bijeenkomst waar Billy Mitchell op een Donkey Kong-arcadekast een score van 874.300 punten behaalde. Iedereen dacht dat dit het hoogst haalbare was. De documentaire volgt vervolgens familieman Steve Wiebe, vader van twee kinderen, in zijn poging dit record te verbreken. Underdog Wiebe die het opneemt tegen arcadeheld Mitchell. Het is de strijd van een sympathieke huisvader tegen een soort kwaadaardige 8-bit Darth Vader, compleet met een Secret Apprentice.

Tijd om mijn Guinness World Records™ Gamer’s Edition open te slaan. Het beroemde Twin Galaxies-leaderboard staat achterin. Wie is op dit moment de King of Kong? Natuurlijk is het Billy Mitchell. In hem herken ik mijn buurjongen. Die wist ook keer op keer mijn hoogste score te verbreken. Net als bij Billy en Steve ging het ons niet meer om Donkey Kong. Het ging om wie de beste was. Billy zegt in de documentaire: “Videogames zijn gemaakt om plezier mee te hebben. Competitief gamen, oftewel je naam aan een wereldrecord verbinden en geschiedenis schrijven, is iets heel anders. Dan moet je bereid zijn om een prijs te betalen”. Gelukkig ontdekte ik al snel dat meisjes, stappen en bier drinken veel leuker zijn dan het eenzaam bikkelen achter een arcadekast.

Vandaag zijn er weer andere dingen belangrijker. Soms laat ik mij heel even gaan. Even laat ik mijn prestatiedrang prikkelen door een online-ranking. Ik speel dan tot de dageraad en vecht mij naar een plekje bij de eerste honderd van de wereld. De volgende dag kan ik dit gelukkig weer loslaten. Vaak is mijn plekje dan alweer heroverd. Records hebben immers de neiging om verbroken te worden. Wel wil ik hierbij alle competitief ingestelde gamers, waar ook ter wereld, alvast waarschuwen. Als ik straks mijn leven heb geleefd en wortel sta te schieten in een bejaardentehuis: be afraid! Met mijn rollator strompel ik naar het dichtstbijzijnde jeugdhonk, op zoek naar een Donkey Kong-arcadekast.