Herman Dijkstra woont in Utrecht, is getrouwd en heeft twee katten. Maar hij houdt niet van katten en zijn vrouw niet van gamen. Maandelijks lees je hoe Herman zijn hobby combineert met de beslommeringen van alledag. Games gaan voor het meisje, toch Herman?

Bij de koffieautomaat op mijn werk sta ik met enkele collega’s te praten. Wat ik ga doen vanavond? Ik vertel dat ik de survival-horrorgame Resident Evil 5 ga kopen. De vooroordelen van mijn collega’s zijn niet voor de poes. Gamen is zonde van de tijd! Er valt toch niks achter een spelcomputer te beleven? Gamen laat ik aan mijn kinderen over. Ik weet mijn avond wel beter besteden. Het spelen van een videogame is saai en nutteloos! Laat ze maar kletsen. Ik heb me voorgenomen om me vanavond weer eens ouderwets op een game te storten.

Uit mijn werk ga ik direct naar de gamewinkel. Ik woon midden in Utrecht. Voorbij de Albert Heijn en de bloemist maar nog voor de seksshop. Het is bar slecht weer en het lijkt wel nacht. De winkels zijn verborgen achter een gordijn van regen. Donderslagen klinken en bliksems dansen door de lucht. Thuisgekomen moeten mijn ogen wennen aan het donker. Een bliksemschicht verlicht spookachtig de ruimte. Gedurende deze seconde zie ik alleen mijn PlayStation. Angstig kijk ik naar buiten. Een tweede bliksem verlicht de hemel. Er staat in gotische letters geschreven: “Jij moet eerst Resident Evil 4 uitspelen”. Deze boodschap nestelt zich als een dwangneurose. Ik moet doen wat ik veel eerder had moeten doen, Resident Evil 4 uitspelen voordat ik aan deel 5 begin!

De nieuw gekochte Resident Evil leg ik aan de kant en ik stop het voorgaande deel in mijn PlayStation. Een rouwe stem krast onheilspelend “Resident Evil Four”. Even later loop ik met hoofdrolspeler Leon door de regen. De donder van het onweer en de roffels van echte regendruppels zijn een perfecte aanvulling op de gameaudio. Ik word volledig in de game gezogen en schrik enorm als mijn vrouw opeens voor de tv opdoemt. Een slecht geweten? Ik heb niet gekookt en de katten lopen hongerig om haar heen. Mijn meisje is niet een eindbaas die je eenvoudig verslaat, dus leg ik wijselijk mijn controller opzij. Ik zorg dat iedereen, inclusief de katten, wat te eten krijgen. Tijdens de maaltijd houd ik mijn vrouw nauwlettend in de gaten. Misschien verandert zij ook in een zombie, je weet maar nooit?

Na het eten ga ik gelijk weer gamen. Hiervoor moet ik aan mijn vrouw één ding beloven. Dat ik voor twaalf uur een brief post. Ze houdt er niet van als ik na middernacht nog op straat kom. Maar het wordt elf uur, het wordt half twaalf en zoals het met gamen gaat, glipt de tijd als dunne poep door mijn vingers. Gelukkig komt er net voor middernacht een tussenfilmpje. Osmund Sedler, de schurk in Resident Evil 4, stuurt Jack Krauser op mij af. Jack is een breedgeschouderde marinier compleet met litteken, baret en camouflagebroek. Een eindbaas met een groot mes die nog wel eens voor problemen kan gaan zorgen. Verstandig is om nu, nog voordat de game wederom bezit van mij neemt, de brief te gaan posten. Belofte maakt schuld!

Het regent en dondert nog steeds en precies als ik de straat oversteek slaat de klok twaalf keer. Ik verstijf. Staat daar Jack Krauser in een portiek? In het zwakke schijnsel van de neonreclame zie ik duidelijk zijn contouren. Hij heeft een litteken, een baret en een camouflagebroek. Schittert daar het lemmet van zijn enorme mes? This is the dimension of imagination, an area which we call… The Twilight Zone. Ik word gek! Morgen ga ik hulp zoeken, maar vannacht moet ik, zonder dat Jack me ziet, naar de brievenbus sluipen. De gedachte dat zijn rechterarm kan muteren in een gigantische klauw negeer ik. Het is zaak om kalm te blijven. Ik druk me tegen de muur. Ongezien manoeuvreer ik naar de brievenbus. Dit is echte stealth! Moedig post ik de brief. Nu ben ik zichtbaar en sta met mijn rug naar Jack. Al mijn sensoren staan op scherp. Ik draai me om en kijk de donkere straat in.

Voorbij de bloemist en de Albert Heijn komt Jack doodleuk de seksshop uitgewandeld. Het weerlicht verraadt dat hij een wit plastic zakje draagt. Je begrijpt dat hij geen Walt Disney-klassiekers heeft gekocht. Ik vind het enorm grappig om klanten van de seksshop, die vaak bij mij in de straat parkeren, luidruchtig te begroeten. Niet met een algemeen ‘goedenavond’ maar met een persoonlijke ‘ik ken je al jaren’-groet. Jack Krauser, die op dit moment schuchter op mij af schuifelt, begroet ik dan ook als mijn beste vriend. Tot mijn grote verbazing zet hij het op een lopen. Ik haal opgelucht adem. De eerste ronde is voor mij.

Ik koop een bazooka en snuffel nog wat rond voor extra munitie. Eindbaas Jack Krauser is nog niet dood. Als hij terugkomt, wil ik voorbereid zijn. Ik ben de held! Alleen ik kan de wereld redden van dit duivelsgespuis. Er is nog maar weinig tijd, want over een paar uurtjes roept de arbeid weer. Morgen haal ik mijn slaap wel in. Zouden mijn collega’s naast bankhangen, journaalkijken, vrouwtjetreiteren en wakker liggen van het onweer nog iets hebben gemaakt van hun avond? Zouden ze nog iets spannends hebben beleefd? Dit zijn precies de goede vragen voor straks, bij de koffieautomaat op mijn werk!