Gamecolumn #8: Hi! I’m Milo… Wanna play?

Column

Gepost door Herman Dijkstra op 4 november 2009

Herman Dijkstra - Freelance gamecolumnist bij wie werk, games en het getrouwde leven niet altijd samengaan.

Herman Dijkstra woont in Utrecht, is getrouwd en heeft twee katten. Maar hij houdt niet van katten en zijn vrouw niet van gamen. Maandelijks lees je hoe Herman zijn hobby combineert met de beslommeringen van alledag. Games gaan voor het meisje, toch Herman?

Vorige maand liepen hier de emoties hoog op. Mijn vrouw had haar maandelijkse probleempje en ik dus mijn maandelijkse portie ellende. Alle emoties die in ons korte huwelijk spelen, werden in enkele dagen over mij uitgestort. Kijk, dat is nu de reden dat ik graag videogames speel. Even emotieloos afreageren, verdwijnen in een wereld zonder communicatie, ver weg van het aardse en vooral even ver weg van mijn vrouw.

Maar mijn geliefde hobby is in gevaar. Ja, ik lig er ’s nachts wakker van. Het zijn de toekomstplannen van die rare Peter Molyneux, bekend van de Xbox-exlusive Fable en sinds kort ook de kersverse creative director van de Microsoft Game Studios. Niet omdat hij, met nieuwe technieken op het gebied van bewegingssensoren, mijn controller af wil pakken. Nee, je zal zien dat straks zelfs de hardnekkigste hardcoregamer zijn handbewegingen in het luchtledige maakt, omdat het sneller werkt dan een controller. Het gaat mij om de ontwikkelingen op het gebied van emotieherkenning. Over het jochie Milo, het intelligente gamepersonage dat hij aan het creëren is. Milo is voor mij als Chucky, de speelgoedpop die tot leven komt in de horrorfilm Child’s Play. “Hi! I’m Chucky… Wanna play?”

Met Milo gaat Molyneux verder dan filmische gamepersonages die kunnen zweten, huilen en lachen. Hij wil dat ik mijn emoties met ze kan delen en dat ik reacties terugkrijg. En hij is niet de enige! Ook Sony heeft een emotieherkenner laten patenteren. Een systeem dat emoties herkent zoals lachen, treurigheid, woede en verveling. Hierbij wordt gelet op de lichaamstaal en het geluid dat ik tijdens het gamen produceer. Bij het schieten op doel, in een simpele voetbalgame, gaat mijn echte been al hoog de lucht in. Om over mijn bijgeluiden maar te zwijgen! Het gamepersonage dat deze input dagelijks moet verwerken en moet omzetten in emoties wordt minimaal zo geschift als de moordende speelgoedpop Chucky!

Maar Molyneux is blijkbaar niet bang om dingen tot leven te wekken. Die Milo is echt intelligent en hartstikke communicatiegeil. We hebben het hier niet over een Tamagotchi, het virtuele huisdier van Bandai. Dat is maar een veredelde sleutelhanger! We hebben het over een gecreëerd kutkind, waarschijnlijk met ADHD, die via mijn enorme HD-TV, een diepe emotionele band met mij wil. En dat in mijn eigen huiskamer!

En die Milo is nog maar het begin. Met deze nieuwe emotieherkenningstechnieken kunnen straks alle gamepersonages emoties interpreteren. Molyneux laat de beer los! Als dit de toekomst in gaming is, dan haak ik af. Na drie jaar huwelijk zijn er emoties genoeg in dit huis, daar heb ik Milo en toekomstige soortgenoten niet voor nodig. Laatst dacht ik op mijn vrije dag even lekker te gamen, net als vroeger! Toen mijn vrouw uit haar werk kwam had ik de pyjama nog aan, stonden er vijf lege blikjes bier en was ik volledig gebiologeerd door wat er op het scherm gebeurde. Sorry, bij een goede game krijg ik last van een autistische dwangstoornis om door te spelen. Oh, wat was ze boos! Ik was een nietsnut die alleen maar achter zijn spelcomputer zat. Had ik niet even de vaatwasser kunnen uitruimen? Of even kunnen stofzuigen?

Snapt Peter Molyneux het dan niet? Het is toch een drama als Milo midden in een actiescene zegt “Herman, je moest toch eigenlijk andere dingen doen vandaag?” Of dat na het laden van de savegame Nathan Drake uit Uncharted zich ineens omdraait en zegt “Het is ‘Nate’ voor mijn vrienden hoor!” Of dat Lara Croft in Tomb Raider ineens zegt: “Ik zeg ‘nee’ maar ik bedoel eigenlijk ‘ja’!” Laat me met rust, ik heb al een vrouw!

Er zijn vier belangrijke boeddhistische scholen in Tibet. Eén van die scholen is de Karma Kagyu. Het hoofd van deze school is Ogyen Trinley Dorje. Hij gebruikt videogames om zichzelf te ontladen en negatieve gedachten en gevoelens kwijt te raken. Hij zegt: “Ik zie videogames als een soort van aardse, emotionele therapie voor mij. We hebben allemaal emoties, of we nu boeddhist zijn of niet. Blije emoties, verdrietige emoties, onaangename emoties en we moeten een manier vinden om daar mee om te gaan wanneer deze de kop opsteken.”

Mijn voorstel is om Peter Molyneux naar Tibet te sturen, naar de Karma Kagyu. We moeten hem bekeren. Peter zit niet op de goede weg. Gamepersonages tot leven wekken, hoe verzin je het? Straks moet ik die verknipte loodgieter in de nieuwe Super Mario Galaxy een peptalk geven over dat hij zich niet zo misbruikt en uitgemolken moet voelen. En of we alstublieft naar het volgende level kunnen! Ik denk eigenlijk dat ik Mario nog wel aankan maar als in de toekomst, één keer per maand, alle vrouwelijke gamepersonages ongesteld zijn is de maat vol! Dan stop ik met gamen!

Share