Reacties op: Gamecolumn #8: Hi! I’m Milo… Wanna play?

Door: 3B0L4

3B0L4 — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

Voor een journalist die voornamelijk bezig is met een medium dat nog zo jong is ben je best bang voor verandering. Dat is niet erg - het is zelfs niet eens vreemd, mensen zijn nu eenmaal niet gemaakt voor verandering - maar je betrekt alles wel heel erg op jouw situatie. De situatie die jij rond games gecreëerd hebt, die jij perfect vindt, en voor jou de heilige graal der gaming is. De vraag is nu of de markt zich moet aanpassen op jou, of jij je op die markt moet aanpassen.

Zoals ik al zei is het medium gaming nogal jong. Toen Pong de bom was waren mensen ook sceptisch over de stick, en toen de joystick er was was er ook de vraag of Nintendo wel echt de goede kant op ging met de NES-controller. Vooruitgang is niet tegen te houden, en zelfs nodig.

Nu komt de huidige situatie van gaming. Ontwikkeling lagen altijd in het ‘mogelijkheden’-spectrum, maar nooit was er goed gekeken naar interactie met degene buiten de TV. De nieuwe game-gebruikers, casual-gamers, hebben deze interactie graag, omdat ze al snel het gevoel hebben en passief ding te doen. Cue Milo.

Milo is interactief, dat valt niet te ontkennen. Veel huisvrouwen en meisjes - hell, zelfs ik - vinden het fijn om iemand te hebben die met je praat, luistert, reageert op je gestel, je zelfs vermaakt. Ik vind Milo nu niet per defenitie de perfecte incarnatie van een Natal Tech Demo, maar het is zeker indrukwekkend en grensverleggend wat Peter Molyneux aan het doen is. Grenzen die verlegd MOETEN worden om uiteindelijk betere games te maken.

De beste games vandaag de dag waren niet mogelijk zonder de analoge stick, die niet mogelijk waren zonder de NES-controller, die niet mogelijk was zonder Pong; de grenzen verleggen is dus in iedereens best interest.

Door: Bart de Boer

Bart de Boer — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

Ik ben er eigenlijk ook niet zo een fan van, maar dat komt meer omdat ik niet wil praten tegen een scherm. Op de een of andere manier vind ik zwiepen en zwaaien dan wat normaler overkomen.

Je column brengt bij mij wel de vraag omhoog of Milo eigenlijk ook dood kan en of er dan mensen ook daadwerkelijk straks in rouw raken van hun gamepersonages. Dat zou een wereld zijn die ik persoonlijk wel grappig vind. Rouwende mensen om fictieve karakters

Door: Ellen de Lange-Ros

Ellen de Lange-Ros — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

Toffe column! Ik ben dan wel vrouw, maar qua emotionele diepgang in games hoeft het voor mij ook niet veel verder dan een gemiddelde Mario of Zelda te gaan. Ik vond als kind Bambi al superspannend en erg emotioneel. Dat was dus niks voor mij Nee, ik ben niet voor niks gamer geworden. Lekker oppervlakkig actie, daar is niks mis mee. :-)

Door: Roy Swiers

Roy Swiers — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

Leuke column Herman! Ik snap wel wat je bedoeld ja, maar sta er wel meer voor open. Als de ‘uitgelezen’ data op de juiste manier gebruikt word hoeven karakters niet perse ons rechtstreeks aan te spreken, maar zou het wel kunnen zijn dat gamescenes worden aangepast aan onze reactie. Zo ervaart iedereen een game op zijn eigen manier en aangepast op zijn emotie, dat moet goed gedaan kunnen worden. Het gevaar dat er luiheid optreed en de meeste games precies hetzelfde trucje zullen uitvoeren met reacties van gamekarakters loert wel ja…

Over het bewegen van Herman tijdens het gamen; dit is echt gevaarlijk. Als je in zijn buurt zit is beschermende kleding te adviseren.