Gamen in het Oostblok: Wachten op Diablo III in Skopje



Halsreikend werd er naar uitgekeken door miljoenen fans over de hele wereld; Diablo III was eindelijk daar! Blizzard organiseerde zelf launch events in elf verschillende wereldsteden, waaronder Parijs en Berlijn. Maar daar bleef het natuurlijk niet bij; talloze winkels gingen ook elders in Europa om middernacht open, om zo de horde Diablo-fans van hun langverwachte game te voorzien. Een van die feestelijke bijeenkomsten vond plaats in Skopje, de grijze hoofdstad van Macedonië, waar gamen voor velen de uitweg vormt in een verder kleurloos bestaan. Een verslag van een buitenstaander.

Gamen achter het ijzeren gordijn

Gamen en het Oostblok. Inderdaad, het is niet de meest exotische combinatie. De eerste gedachten die het oproept zijn onlosmakelijk verbonden met foute websites die illegale gamecodes aanbieden en virussen die hardnekkiger zijn dan ‘onze’ Transatlantische varianten. Gedurende mijn verblijf in Macedonië ben ik keer op keer gestuit op de cyberangst die er heerst voor deze regio. Zo zijn tal van internationale websites, waaronder zelfs die van de DigiD, hier veelal geblokkeerd uit angst voor frauduleuze activiteiten, en zijn er problemen met Amerikaanse browser games waarbij het hele Balkan-netwerk geflagged lijkt te zijn. Onze achterdocht kent geen grenzen, maar het deert de normale gamer hier weinig; private servers en andere twijfelachtige alternatieven liggen voor het oprapen, en bieden nagenoeg dezelfde ervaring. Ook in het geval van Diablo III is dat de harde realiteit, maar daar viel maandagavond weinig van te merken, aangezien de belangstelling voor de lancering voor Macedonische standaarden enorm was.

Een gamende pornoster

De meeste zielen die op de lancering van Diablo III in Skopje afkwamen leken niet gebukt te gaan onder die grijze sluier die wij affiliëren met landen als deze. Het evenement werd gehouden onder het grootste winkelcentrum van de stad, in een kelder bij de lokale gameboer, waar een provisorisch podium diende als verzamelpunt. Het publiek bestond uit een bont gezelschap van veelal in het zwart geklede gamers, aardig bebaard, maar bovenal buitengewoon vrolijk van aard. Ik had ze allemaal nog niet eerder gezien en had van te voren ook wel getwijfeld aan hun bestaan. De mensen die je hier op straat ziet, in het centrum, zijn geen goede weerspiegeling van het land, aangezien het vooral de rijken zijn die zich het kunnen veroorloven om daar te paraderen.

De meeste gamers die ik sprak hadden al meer dan tien jaar gewacht op dit moment, en konden amper geloven dat het vandaag eindelijk zo ver was. Een penetrante lucht verspreidde zich al na een minuut of tien, maar dat leek de massa weinig te deren. Nagelbijtend keek men naar de klok, wachtende op wat komen zou. Twee smakelijk geklede Slavische dames, vanzelfsprekend journalisten voor de lokale televisie, hielden het niet vol tot aan middernacht, en wisten niet hoe snel ze weg moesten komen, klaarblijkelijk verrast door een zweterige bijeenkomst als deze. In een hoek naast het podium stond een van de grootste pornosterren van Macedonië, in een pak dat Gerard Joling niet zou misstaan, klaar staande om zijn nachtelijke escapades in te ruilen voor de sereniteit van het beeldscherm. Een bont gezelschap, inderdaad.

Een paar gamers maakten nog snel Battle Tags aan zodat ze om middernacht direct in konden loggen. Jammer genoeg bleken de servers niet bestand tegen de massale belangstelling.

Tijdens het wachten viel mijn blik op het prijskaartje van de game. 3690 denar, omgerekend net wat meer dan €60. Dat is voor westerlingen een aardig bedrag, maar voor Macedoniër is het een klein fortuin. In een land waar de overgrote meerderheid van de bevolking rond de 250 euro per maand verdient, en waar ook meer dan een op de drie werkloos is, is een videogame een bijna niet te betalen luxe. Toch deerde dat het publiek weinig; iedereen legde al maanden geld opzij, en aangezien de game al in 2008 werd aangekondigd, was daar meer dan genoeg tijd voor. Nooit gedacht dat het kopen van een videogame een heroïsche daad kon zijn.

Hijgerig

Een kleine drie kwartier voor twaalven kwam de presentator, een markant figuur met meer haar op zijn kin dan op zijn kruin, het podium op voor de Blizzard Trivia. Het gepeupel baande zich een weg naar voren, om zo meer kans te maken om geselecteerd te worden. De prijzen logen er dan ook niet om; we spreken over een paar authenticators, een muismat en veel te grote T-shirts waarop de vijf Diablo III classes stonden afgebeeld. Ik wist een T-shirt te bemachtigen (Witch Doctor!), kreeg nog een spervuur aan vragen over me heen (“What on earth are you doing here in Macedonia?”) en verliet even later het podiumpje, om me weer te minglen in de hijgerige massa.

De prijzen waren misschien wat karig, maar dat weerhield men niet er van om vol overgave mee te doen aan de trivia.

Een minuut voor het einde werd het pronkstuk verloot, een Collector’s Edition. De presentator gooide op klungelige wijze de lootjes van de pre-orders de lucht in, ving een van de honderden lootjes op, en onthulde daarna de naam van de winnaar. Deze werd onthaald op het podium als een superheld, met de bijbehorende bombastische muziek. Omstanders hoorde ik al in het Macedonisch een beetje cynisch mompelen dat het doorgestoken kaart betrof; zoals wel vaker in deze regio worden wedstrijden niet altijd even eerlijk gespeeld, en toegegeven, de winnaar was wel heel erg snel op het podium. Het kritische geluid was echter al snel verdwenen toen tien seconden later de deuren van de winkel opengingen en de horde dan eindelijk in bezit kreeg waarvoor het gekomen was.

Een kwartiertje later was er alleen nog doodse stilte. Een Turkse bewaker liep parmantig door het verlaten winkelcentrum. Hij kruiste een tiener, ongeveer 16 jaar oud, die langs de gesloten boetieks van Dior en Breitling wandelde, een kopie van Diablo III in zijn handen dragend. De bewaker keek naar hem met een greintje dedain, maar dat maakte de jongen niets uit. Onverstoord liep hij naar buiten, de nacht in, ongetwijfeld om de komende tijd in een andere wereld te verblijven. Een kleurrijkere, doch duivelse wereld, ver verwijderd van de grauwe Macedonische realiteit. Ik hoop hem daar ooit weer eens tegen te komen.

8 reacties

  1. Gill · 16-5-2012 · 18.18 uur

    mooi verhaal

  2. Stefan Popa · 16-5-2012 · 19.27 uur

    Heel mooi!

  3. Yves · 16-5-2012 · 19.58 uur

    Inderdaad een leuk stuk!

  4. Roy Swiers · 17-5-2012 · 13.21 uur

    Lekker stuk om te lezen en heel erg leuk om eens een ‘ander’ gameshop verhaal te lezen =)

  5. Roland van Hek · 17-5-2012 · 13.38 uur

    ik kon de sfeer bijna ruiken. Cool verhaal! :)

  6. Robert Hoogendoorn · 18-5-2012 · 9.08 uur

    Goed verhaal, alleen een kopje van ‘pornoster’ en daar geen foto bij doen, kan natuurlijk niet. Een andere vraag die open blijft staan bij mij, wat de fuck doe jij in Skopje? :)

  7. Rick · 18-5-2012 · 10.48 uur

    Wat Robert zegt.

  8. Rainier Jaarsma · 21-5-2012 · 19.22 uur

    Hehe :) Ik woon hier momenteel, ben een beetje een drifter. Het leven is een stuk mooier aan de andere kant van het ijzeren gordijn, geloof me ;)

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>