Gamen na je dertigste is triest



Stefan Popa op zondag.
Beeld: Paul Veer.

“Ik mag toch hopen dat je geen spelletjes meer speelt na je dertigste”, zei mijn vriendin terwijl de Californische zon mijn toet bruinde. We zaten in het buitenbubbelbad. Dertig graden, naar beneden afgerond. Palmboompje hier, cactusje daar. “Dat vind ik echt zo ontzettend zielig. Games zijn speelgoed en speelgoed is voor kinderen.” En ik maar denken dat onze eerste verre vakantie gezellig zou worden.

Ik ben niet de beste prater en een slecht debater, dus ik diende haar te weinig van repliek. “Dat vind ik onzin”, zei ik volgens mij, en: “Dan heb je pech, want er zit niet veel verschil tussen games en films of boeken. Zolang jij boeken blijft kopen, koop ik games.” Nog voordat ik goed en wel was uitgepraat, werd ik overrompeld door argumenten waarom gamende mannen triest en onaantrekkelijk waren. Ik dompelde mijn hoofd onder water, zodat ik alleen nog een razend gegalm hoorde.

Vijf jaar later

Inmiddels zijn we vijf jaar samen. Op moment van schrijven zelfs exact vijf jaar en één dag. We zijn volwassen geworden. Zij zit acht uur per dag op de redactie een kilometer of twee van mij vandaan. En ik doe de was, tik heel zelden een journalistiek of commercieel artikeltje, kook, zuig stof en schrijf net als de rest van Nederland een literair manuscript. En ja, ik speel soms games wanneer ik eigenlijk hoor te schrijven (zeg dat niet tegen mijn vriendin of literair agent).

Net heb ik nog een bestelling geplaatst op een webwinkel. Mijn Playstation 3 is nog steeds rustende en ik heb geen vervanger gekocht om mijn Fifa-momentjes te hervatten. Dus sleepte ik de nieuwe Pro Evolution Soccer voor de Xbox 360 naar het winkelmandje. Zo heb ik straks geen games dubbel en hoef ik niet per se in de knoop te raken met de besturing. Natuurlijk is deze aanschaf gerechtvaardigd en hoef ik niet bang te zijn voor represailles als mijn vriendin straks thuiskomt. Ik ben immers een volwassen man. En nog geen dertig.

Terug naar vijf jaar verder

Er is echter ook een hoop veranderd de afgelopen vijf jaar. Niet alleen in onze relatie. We gunnen elkaar alles (behalve een affaire). Ik mag gewoon lekker mijn ‘spelletjes spelen’, zolang zij haar televisieprogramma’s niet hoeft te missen. We overleggen de dingen zoals het hoort in een uitgebalanceerde relatie. Maar ook de tijdsgeest is de afgelopen jaren veranderd. Gamen wordt inmiddels door beide geslachten gedaan. Er zijn mannen die zumbaën voor het oog van de Kinect en vrouwen die jou afknallen tijdens een sessie Modern Warfare.

Kom op schat, één potje maar?

Zelfs mijn vriendin is om. Ze zweert bij Donkey Kong Country Returns en smeekt af en toe om een potje Mario Kart. Daar ga ik schoorvoetend mee akkoord, enkel om ervoor te zorgen dat ik ook na mijn dertigste mag gamen. Maar fuck, ik verlies altijd van haar. En ik kan nooit het oneerlijke blauwe schild de schuld geven, omdat mijn vriendin constant voor mijn neus rijdt en dus de klappen vangt. Toch kan ik mijn verlies hebben. Zeker als ik terugdenk aan het bubbelbad onder de zon van Californië.

5 reacties

  1. Vincent · 8-4-2012 · 14.39 uur

    Leuk stuk Stefan, en hoewel ik een heel stuk jonger ben dan jij, is ook mijn vriendin sinds kort om! Zelfs een potje Fifa is haar niet te gortig!

  2. Gillian de Nooijer · 8-4-2012 · 18.25 uur

    Nog gefeliciteerd met het jubileum jullie twee :-)

  3. Stefan Popa · 10-4-2012 · 20.45 uur

    Bedankt Gillian! En Vincent ook natuurlijk. Een pot FIFA gaat er niet in, maar dat hoeft ook niet. Daar heb ik gelukkig een internetverbinding voor.

  4. Robert August de Meijer · 12-4-2012 · 13.17 uur

    Al mijn vriendinnen zijn zoals je beschrijft zeer tegen computerspellen. Een beetje hypocriet, want de ene wordt hyper blij van Vib Ribbon, de andere was de guild-mom van Nukezone, en de andere speelde Super Princess Peach uit.
    Toch, nu dat ik voorbij de dertig ben, vind ik gamen onaantrekkelijk bij vrouwen. Waargebeurd verhaal: een meisje waar ik een beetje op verliefd was, liet ik Zelda II zien. Zij was meteen verslaafd. Het was heel leuk, maar ik kon werkelijk de vlinders in mijn buik dood voelen gaan! Computerspellen zijn een antiafrodesiac. Kwam goed uit: ik hoefde niet meer te balen dat zij homoseksueel is.

  5. Pim · 27-4-2012 · 11.45 uur

    Interessant artikel! Mooi hoe alles uiteindelijk uitgebalanceerd is. Mijn vriendin vind het soms leuk om te kijken, ook is ze wel in voor een potje old skool Mario Kart. Het komt gewoon neer op geven en nemen, vrijheid in je doen en laten. Zij houdt… met pijn in me hart van Twilight. Ik doe hier ook niet moeilijk over, als ze mij gewoon lekker Zelda laat spelen.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>