gaming is dankzij Sony al heel erg hard uit zijn niche gerukt met de PlayStation 1. Sinds die tijd is er al heel veel veranderd in de industrie. Er wordt nu net gedaan of de Wii verantwoordelijk is voor de casual influx, maar niet is minder waar heel veel casual gamers komen gewoon van de PS2 naar de Wii gefladderd. Sony heeft deze groep in mijn ogen afgeschrikt met een vage duostrategie met de PS3.

@Harry
Sterren hoeven inderdaad niet echt te zijn, kijk bijvoorbeeld naar de Simspons of South Park. Het is echter de enorme marketing eromheen met broodtrommeltjes en allerhande andere rotzooi die het bredere publiek weet te raken. Op die manier gaat een entertainment product leven en worden de sterren vaak sterren. De naam wordt namelijk groter en dan ontstaat vanzelf de behoeft om de achtergrond te kennen en er meer over te weten komen. Op dit moment is er 1 serie die dat heeft weten te bereiken en dat is Pokemon. In die zin moeten sterren dus echt zijn. Helaas betekent deze groei ook dat degenen die de achtergrond brengen bekender worden (zoals een Albert Verlinde bijvoorbeeld)

Wat betreft je advertentiestrategietheorie ben ik het ook met je oneens. Ik denk dat je de invloed van advertenties op gamesites niet moet onderschatten. Er zijn inderdaad veel goed geinformeerde gamers op gamesites, maar er zijn ook genoeg die in de winkel aangekomen kopen wat ze kennen (onbewust bijvoorbeeld door een advertentie of doordat het zoveel aandacht krijgt). Het is denk ik gewoon niet rendabel om te gaan adverteren in kranten of algemenere tijdschriften of sites. Ik denk dat dat ook wel onderzocht is. Al zijn er natuurlijk altijd uitzonderingen (grote campagnes van LittleBigPlanet en Killzone in o.a. De Pers geloof ik).

Sterren zoals jij die beschrijft (dus buiten Lara, Mario en Sonic..) zijn in ieder geval niet het probleem, die komen er vanzelf wel als gaming breder geaccepteerd wordt door het grote publiek, wat al steeds meer gebeurt de laatste jaren.

Onafhankelijk van dit artikel trouwens, maar een trend. Het lijkt wel of deze generatie niks meer kan, alleen maar klagen over ons vak of interesse!

Haha, die is goed :). En het is natuurlijk ook meteen de waarheid.

En Mika, de 21 reacties boven je geven eigenlijk wel het antwoord op je vraag: zij zitten klaarblijkelijk wel te wachten op dit artikel ;).

De diepgang van een web-site mag m.i. wel het nivo van gamekings overstijgen. Dus het verslag van niels en david over Xi was voor goed en voldoende diepgang voor me.

Maar dit artikel? Spreekt me niet aan en ik zal eens een onderzoekje opzetten onder mijn gamevrienden, wie deze content wel kan diggen.

eerlijk is eerlijk, ben zelf ook meer van het nivo “project anal” van samual.

Nee ik heb het niet over sterren in de zin van de maker. Dus de ‘echte’ muzikant, maar ook een regisseur, acteur, schrijver noem het allemaal maar op. Inderdaad sterren waar mensen zichzelf mee kunnen identificeren. De gamewereld heeft dit niet, enkel als je je interesseert ken je namen als Cliff Bleszinski, Miyamoto of een Kaz Hirai. Al deze mensen hebben kennelijk niet het vermogen uit zichzelf om een icoon van de game-industrie te worden in de entertainmentindustrie. Kortom het gaat mij om het naar buiten treden.

Bij alle andere vormen van entertainment hoef je je vaak niet eens te verdiepen om te weten wie wie is. Een voorbeeld, een gemiddeld kind weet inmiddels wie een Reinout Oerlemans of Kluun is, maar zodra je de bekendere namen uit de gamewereld vraagt, is het enige wat je terug krijgt een lege blik. Het is dat in zichzelf gekeerd zijn van de gamewereld dat deels voor die cyclus zorgt en deels voor de afwijzende status van andere media richting games. Voorbeeld hierbij is natuurlijk de E3 die nergens aandacht krijgt. Vorig jaar zag ik alleen Keulen opduiken in journaals en dat was een paar seconden.

Nog een voorbeeld van hoe briljant de gamewereld in zichzelf gekeerd is, is in mijn ogen de advertentiestrategie. Afgezien van enkele doelgroepenbladen of kanalen zie je weinig reclames buiten de traditionele gamemedia. Ik ben diep van binnen van mening dat een hele campagne op een site weinig tot geen effect heeft. De gamer die daar komt en zich verdiept, weet al wat er te halen valt en zal niet snel vallen voor een reclame. Helemaal niet als hij er cijfers bij kan lezen. Waarom dan toch altijd adverteren bij die media en niet eens verder kijken naar beïnvloedbaarder publiek.

Het enige bedrijf dat naar mijn mening naar buiten weet te treden is Nintendo. Dankzij de Wii en de Ds hebben zij een achterlijk groot publiek weten te bereiken dat verder nooit gamed. Je ziet dan ook dat uigevers als EA en Ubisoft geen idee hebben hoe ze met een nieuwe markt moeten omgaan. Nintendo wel, gezien de verkoopcijfers van relatief oude titels als Mario Kart en dergelijke. Om als game-industrie aan te sluiten bij de entertainment industrie moet het roer om en daarbij zijn enkele iconen die daartoe kunnen dienen naar mijn mening nodig.

Ik hoop dat het zo wat duidelijker is wat ik bedoelde.

Ow en over je Idols opmerking, je kan natuurlijk wel de Idolgame zoeken en de makers de sterrenstatus geven, of een licentieovereenkomst voor die game :P

Verder zeg je:
“Kom op zeg, dat elitair ge-ouwehoer, dat hebben we de laatste tijd toch al genoeg gehad?”

Doel je hiermee op de vraag of mensen zitten te wachten op diepgang in gamesjournalistiek, of op het artikel an sich?

Wat jij als elitair ge-ouwehoer bestempeld, is voor andere wellicht net dat stukje meer diepgang, welke hun kijk op games kan veranderen of juist bevestigen. Hoe leuk kan het zijn om nog meer uit een game te halen door te begrijpen wat iemand er mee bedoeld heeft? Of waarom een developer of publisher kiest voor een bepaalde strategie. Voor mee levert dit meerwaarde op. Meerwaarde waardoor ik het begrip “games” en de mensen die er mee werken, meer ga waarderen en begrijpen.

Jou uitspraak vind ik dan ook bagatelliserend en wellicht alleen op jou van toepassing.

Kom op zeg, dat elitair ge-ouwehoer, dat hebben we de laatste tijd toch al genoeg gehad? Ben persoonlijk meer ge-intrseerd in “product reviews” ofzo.

Waarom wel? Al vele jaren heb ik games zelf en de industrie daarachter willen leren kennen. Je moet wat praktische zaken en wil wat technisch dingen weten, je krijgt in bladen al snel oordelen over graphics en later achtergronden hoe deze technisch gerealiseerd worden. Maar dan komen er alleen maar meer aspecten kijken. Hoe wordt een game gemaakt, hoe wordt een game gedistribueerd. Daar keek ik in de jaren negentig naar. In de 21e eeuw kwamen er nog meer aspecten bij. Zoals in 2001: Hoe geniet je van een game? Iets wat Niels ‘t Hooft in het Art in Games boekje toelichte. Ook werd ik geconfronteerd met de sferen waarmee games beleeft konden worden: de Japanse “feel” (o.a. door GameSen en wat otaku’s die ik leerde kennen) en ik ging de arcadehallen eens opzoeken (o.a. in Breda, Den Haag, Londen, Warschau, Duitsland en zelfs even in Tokio). Games kan je industrieel benaderen maar ook heel breed ervaren.

Je geniet van games zoals ook van andere dingen in het leven. Maar.

Waarom wil je achtergronden NIET weten?

Ik denk dat niet iedereen games wil “(OVER)analyseren”. Ik vergelijk het met andere grote verschijnselen in mijn leven:

Voetbal: Je kan tactisch wat dingen over het spel toegelicht krijgen, maar analyses en discussie die uren duren bij Studio Voetbal, wie zit daar op te wachten?

Sex: Je wil iets meer weten over sex, hoe je ervan kan genieten, maar in hoeverre wil weten hoe dat allemaal in elkaar zit? Je wil immers genieten.

Eten: Wil iedereen weten hoe zijn favoriete gerecht in elkaar zit? Waar al die ingrediënten vandaan komen? Ik niet. Misschien wil ik hooguit weten of het goed is voor mijn lichaam (en wat de prijs is…)

Muziek: De meeste mensen zetten maar wat op en gaan muziek niet analyseren. Echt gevoel hebben ze er niet voor: velen willen het gratis krijgen en illegaal downloaden.

…

En zo ook met…

Films en Games: Je wil gewoon genieten van die game of de film. Je kijkt, vind het tof of niet, verder geen discussie.

Ik denk dat dat gewoon het denkpatroon is van de massa. Wat nou diepgang? Het is maar een spelletje. Dat denken ze.
Voor jullie is het je leven en je professie, of iig een verdergaandere passie dat bij de meeste games, dan mag je ook zeker diepgang brengen in games en entertainment.

Wanneer je liefde en passie hebt voor muziek en/of games ga je er passievol mee om, betaal je er eerlijk voor en denk je er over na.

…..

Zo ook met voetbal, sport, sex, eten, drinken, films, enz. enz. enz.

Ik ben hoger opgeleid, zeg niet dat ik serieus genomen wil worden, maar zoek vaak, steeds vaker wel die artikelen en die informatie op welke mij net dat stukje meer diepgang bieden.

En dan als ik na een weekje werken of na het sporten thuis op de bank plof kan ik ook enorm genieten van een PU. Ik zal dus nooit hard een scheiding kunnen maken tussen vermaak en joligheid óf vermaak en diepgang. Hang van m’n bui af. Ik zie dan ook graag zo’n modus zoals Arjan hem omschrijft, oftewel gefaseerde content.

Het feit dat de meerderheid van de Nederlanders niet geïnteresseerd is in kwaliteitsjournalistiek, wil niet zeggen dat er dus geen behoefte is aan kwaliteitsjournalistiek. Behoefte en algemene interesse zijn twee verschillende dingen.

Net zoals in iedere specialistische industrie is er in de gamesindustrie behoefte aan gedegen verslaggeving, maar niet iedereen die wat met games te maken heeft, wil dat allemaal lezen

Gamejournalistiek is precies hetzelfde als sportjournalistiek. Het is voor 99% van de geinteresseerden een vorm van amusement die een aanvulling is op hun hoofdgerecht (wedstrijd kijken). Slechts een klein deel is geïnteresseerd in de kwaliteit van de journalistiek. Die leest Hard Gras. De rest VI. Respectievelijk Edge en PU in onze branche.

Bij het uitoefenen van mijn vak als journalist wil ik kwaliteit leveren waar ik in eerste instantie zelf achter kan staan. Ik ben er van overtuigd dat als ik iets schrijf dat kwaliteit heeft, er veel mensen zijn die dat willen lezen. Als ik dat niet zou geloven zou ik ‘maar wat aanrommelen’ en daarvoor kom ik mijn bed niet uit. Ik neem dus zelf serieus wat ik schrijf en daarmee de lezer. Ik ga niet zitten wachten tot een lezer roept ‘was er maar kwaliteit’. Dat doet hij niet.

Als laatste punt: Voor ik over games schreef was ik een gamer. Ik wilde recensies lezen van sites die ik vertrouwde om te bepalen waar ik mijn geld aan uit zou geven, en om te weten waar ik allemaal naar uit kon kijken. Dat was voor mij de belangrijkste reden om een blad als EGM te kopen. Eerst de reviews, dan de previews, en uiteindelijk pas de features. Waarom zou ik verwachten dat andere gamers opeens anders redeneren dan ikzelf deed? Alleen maar omdat ik, Harry, het zo leuk vind om features te schrijven, wil niet zeggen dat daarmee de gemiddelde gamer opeens met mij mee verandert.

Toch twijfel ik een beetje aan de overtuigingskracht van de resultaten.

Volgt de conclusie ‘de gamer wil over het algemeen niet journalistiek verantwoorde teksten lezen’ uit de premissen ‘een meerderheid leest liever informele teksten’ en ‘een meerderheid vindt subjectiviteit prettig’? Wellicht, maar ik denk dat subjectiviteit en informaliteit niet per definitie gelijk staan aan journalistiek verantwoord.

Ook denk ik niet dat de opmerking dat diepgang niet gewenst is, volgt uit de constatering dat het interview, nieuwsbericht en column het minst interessant zijn.

Het is denk ik vooral terminologie die moeilijkheden voorzaakt (naast de problemen die je zelf aanstipt). Immers, diepgang staat volledig los van het type artikel. Een interview is niet per definitie diepgaand, net zoals dat een recensie ontzettend diepgaand kan zijn.

Wat is diepgang eigenlijk? Journalistiek verantwoord staat niet gelijk aan diepgaand. De bottom line is volgens mij dat het gewoon ontzettend lastig om onderzoek te doen naar een vraag als ‘is er behoefte aan betere gamejournalistiek’ in Nederland.

Ook omdat je onderzoek doet naar een wens naar iets wat er nog amper is in Nederland, wat je overigens goed illustreert met de anekdote over Henry Ford.

Gelukkig zijn de meeste Bashers wel zo gepassioneerd, dat zelfs zonder de behoefte van gamend Nederland gepoogd wordt diepgang te zoeken, wat dat dan moge zijn :-D

Beste Luke, ik ga helemaal nergens heen hoor! Niels en Bashers staan mij toe artikelen te publiceren die niet op andere sites passen. Dit (artikel) heeft bijvoorbeeld niets te zoeken op You. En ik geef je helemaal gelijk: het oude vertrouwde ís nog steeds een gouden formule, maar Bashers is misschien wel een voorbode voor hoe het ook kan.

En Sloes, natuurlijk doe ik dat :)! Maar, zoals het kopje al beschreef, is het wel zo eerlijk. En volgens verschillende onderzoeksmethodes hoor je ook je eigen minpunten aan te geven. Dat geeft duidelijkheid. En ik wil jullie, de Bashers, duidelijk maken wat ik heb gedaan. En wat ik verkeerd heb gedaan. Want daar leren we allemaal van, nietwaar? Robert Gaal schrijft ook al dat het ‘magische getal’ ligt bij 368. Wat mij betreft begint het daar pas. Hoe meer mensen, hoe duidelijker de bevindingen. Ik had niet het geld en de tijd om mijn onderzoek uitgebreider te doen. Dit zijn de bevindingen tot nu toe en die wilde ik graag delen :)!

Arjan: je bent totaal niet vervelend hoor. Zonder kritiek komt niemand verder. Er zitten prima tips tussen. Ik zal je kritiek meenemen voor het volgende stuk, ondanks dat ik het niet overal mee eens ben. (Gelukkig maar, want het zo ongezond zijn willen we het 100% eens zijn.) Ik denk overigens dat jouw visioen inderdaad waarheid zal worden en dat de toekomst een mixje wordt. Feit is wel dat we dan toch nog iets harder ons best moeten doen én onszelf wél journalisten moeten noemen (lees: zo gedragen) én wél het onderste uit de kan moeten halen.

Rogier: er is toch een beetje behoefte aan ‘eenheid’. Ik zie Bashers als het levende bewijs ;)!

Ik geef je helemaal gelijk Wormpaul. Mijn excuses! Die zin is erg ondeugdelijk geformuleerd. Ik bedoelde het absoluut niet denigrerend, integendeel. Ik probeerde te zeggen dat het merendeel hoog is opgeleid en behoefte heeft aan meer dan alleen ‘deze game is bagger’ of interviews (lees: kleine vraaggesprekjes) met vragen als ‘wat ging er door u heen toe u de game maakte?’ Twee voorbeelden waar ik me deze maand nog schuldig aan heb gemaakt, overigens.

En die Stefan Popa ben ik inderdaad, Wormpaul ;)! Die Stefan Popa die zijn diploma journalistiek op zak heeft, verschillende sites heeft opgericht (en zich schuldig heeft gemaakt aan simpele gamejournalistiek) zoals het helder blauw met roze DS-Gamer (voorloper van NinYou) en SonYou. Daarnaast schreef ik wel eens wat voor jouwXbox360 Magazine, GUNK, GamesTM en nu dus ook voor Bashers. En ik houd een persoonlijke site bij (zie profiel). O ja, er ligt ook een manuscript vol fictie bij een aantal uitgevers (te verstoffen?).

(Niels vertelde me dat er wat vragen waren over wie ik ben, dus, zie het verhaal hierboven ;)!)