Games zijn juist een uitkomst voor de preutse lobby



Zojuist is Adventures in Sex City gelanceerd, een Engels spelletje dat jongeren tussen de 15 en 24 op speelse wijze seksuele voorlichting moet geven. Bezorgde bloggende moeders spreken er schande van. Maar games zijn in mijn ogen juist een uitkomst voor de ‘preutse lobby’.

Sperminator

De kids mogen in de game kiezen tussen een van vier personages. Power Pap, een seksueel actief meisje dat met x-rayvisie infecties kan zien. Willy, een jongetje dat ervan overtuigd is dat grootte er niet toe doet en wiens superkracht rock hard strength is. Captain Condom, een mannelijke superheld die zich in alle maten kan oprekken en Wonder Vag, een maagd die leugens herkent (“seks is niet belangrijk voor mij, ik kan wachten”).

Grootste vijand in het spel is de Sperminator, een gespierde man met rood worstelmasker en penissen als armen. Als de kids zijn seksvragen verkeerd beantwoorden beschiet hij ze met warm, klef zaad.

Preutse lobby

Gezien de omschrijving kan ik de aversie van de moeders begrijpen, en ik betwijfel of dit spel zijn doel bereikt. Tegelijk moeten de moeders van nu de videogame niet onderschatten als vriend van de preutse lobby. Ik denk namelijk dat games al jaren een prima tegengif zijn voor tienerzwangerschappen en SOA’s.

Als ik naar mijn jeugd kijk, de tijd waarin ik fysiek de meeste kans maakte om het bed te delen met een meisje, realiseer ik me dat games altijd al het cultiveren van een seksleven hebben gedwarsboomd. God weet hoeveel vrouwen ik de mijne had kunnen maken - ik mocht er wezen namelijk - in de tijd dat ik thuis zat te gamen. Ik heb nooit een SOA opgelopen of een jong meisje de abortuskliniek ingejaagd. Terwijl minder aantrekkelijke jongens de weg leerden naar de vagina, zat ik thuis met een gamepad in mijn handen. Dankzij games ben ik altijd een nette jongen geweest.

Dat is een treurige reflectie, maar ook een waardevol inzicht voor de ouders van nu. Vergeet Adventures in Sex City en geef je zoon of dochter een Playstation als hij of zij erom vraagt. De kans dat je samen in een GGD-wachtruimte belandt, wordt er aanzienlijk kleiner door.

2 reacties

  1. Robert Hoogendoorn · 17-2-2010 · 16.55 uur

    *giggles* - Ik had het cool gevonden als je misschien contact had gezocht met een SOA-kliniek van het UMC ofzo, of met een of andere dokter die veel met jongeren werkt.

    En Rogier, hoe kwam je eigenlijk bij deze game? Ik heb er echt nog noooooit van gehoord.

    Jouw gevoel voor zelfspot (Denda praatje) en de zelfreflectie hier in dit artikel vind ik wel briljant. Als wij toen wisten wat we nu weten, dan waren we toen koning van de klas geweest in plaats van virtueel koning.

  2. Rogier Kahlmann · 17-2-2010 · 16.59 uur

    Dank Rob. Ik kwam op dit nieuwtje via Womangamer.com. Ik hang graag op vrouwelijke gamesites, de enige plek waar die stampede hardcore gamejourno’s nooit kijkt en dus nog weleens echt iets nieuws te vinden is.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>