About
Volg Bashers
Nieuwe posts
Populaire posts
Nieuwe reacties
Maarten Brands op donderdag. Beeld: Paul Veer.
Games zijn dominant in de huidige popcultuur, maar het medium mist nog zo ontzettend veel seks, drugs, rock & roll en/of zelfvernietigende energie. Ze zijn zo verschrikkelijk braaf, en geïnstitutionaliseerd voor een door jongeren gedomineerd medium. Waar is het gaming ‘Madchester’, 70’s cinema, de Seattle grunge of housemuziek?
Waar is de game waarvan je een stuk in je kraag wil gieten, iemand onredelijk op z’n bek wil slaan, om daarna het bed in te duiken met de vriend of vriendin van je beste vriend?
Games zijn niet smerig, onredelijk, radicaal of maatschappelijk relevant genoeg. Er wordt te teveel tussen de lijntjes gekleurd. In grote commerciële titels mag je, met dank aan het cultureel imperialisme van corporate Amerika en het militair-industriële complex, wel militair spelen, maar vuil wordt het nooit. Held, doe wat de game zegt, volg die fucking NPC, wijk niet van het pad af! Het is allemaal zo zielloos. Nooit een kerkhof, nooit géén heroïsche dood, maar gewoon pijnlijk banaal een enkele kogel die in het lichaam van je beste vriend ploft, en die vervolgens als een lappenpop naast je op de grond valt. Daarna mag jij aan z’n vrouw met pasgeboren kindje vertellen dat ‘ie voor ‘de goede zaak’ is gestorven. Druk je ze nog een onderscheiding in de hand, waarna jij je als huurling laat inhuren om voor één of ander conglomeraat schandalig veel geld te verdienen in een ver en rechteloos land.
Hoe games met seks omgaan puberaal noemen, is een belediging voor pubers. Een Benny Hill-marathon is opwindender. Ook ben ik klaar met altijd maar die nobele, redelijke held uithangen in fantasieland A of ruimtekolonie B. Het is allemaal te braaf.
Carmaggedon
Al die indie developers zijn ook rebellen van niks. Met hun suffe 2D-springspelletjes of zeurderige melancholische sfeertjes. Boehoehoe , ik moest huilen bij het lezen van dat slechte poezië-album, wat is het toch moeilijk om volwassen te worden, en niemand begrijpt me. Man, ga toch weg. Nooit is er eens goede indie game met een coming of age verhaal waarin iedereen net even teveel drugs gebruikte en met elkaar het bed in dook. Waarin je jaren later op een druilerige maandagochtend bij toeval ongemakkelijk naast die ene aan lager wal geraakte vriend in de bus komt te zitten die niet op tijd kon stoppen. Wat je ook van indie game avant la lettre Carmageddon kon zeggen, het was tenminste totaal onredelijk grof, en iedereen viel over elkaar heen om het te veroordelen. Dat was nog punk.
Gaming is te veilig voor een medium dat gedomineerd wordt door jongeren. En daardoor dreigt het medium zichzelf te marginaliseren. Je kunt games te makkelijk negeren. Iedereen lult zoveel over geweld of geld in games, omdat er zo weinig anders te melden is. Het probleem is natuurlijk dat om een goede game te maken, je echt wat moet kunnen, en je er hard voor moet werken. Bovendien zitten er teveel aardige mensen in de game-industrie. Kijk bij het Control Industry Diner om je heen, en je er ziet een paar honderd aardige, redelijke, welwillende mensen. Bah!
Misschien dat game-makers toch nog wat kunnen hebben aan die game-journalisten. Op Bashers wordt inmiddels met enige regelmaat vastgesteld dat journalisten allemaal niet-integere schoften zijn die zich door uitgevers laten fêteren op dure hotels, drank en seks met gewillige PR-dames. Maar je staat met die lui wel nog eens op een feestje in de Hollywood Hills met drugs en pornosterren, waar de LAPD met de getrokken pistool binnen komt vallen, en waarna iedereen zich een stuk in de kraag zuipt op kosten van een praktisch failliete game-uitgever in een veel te duur hotel. Dat is wel weer even andere koek dan een traantje wegpinken bij het einde van Ico.
Gaming heeft wel iets meer van dat nodig.
