About
Volg Bashers
Nieuwe posts
Populaire posts
Nieuwe reacties
Foto van Codemasters Campzone 2006 door Jorrit Schippers.
Het beeld van games in de massamedia, en dan vooral op tv, is op zijn zachtst gezegd beroerd. Eerst was er het geweldsvraagstuk, daarna de verslavingshype. Twee buitengewoon dominante thema’s. Maar één thema komt echt altijd terug. Ik merk het als ik college geef, interviews doe of met ‘leken’ over games praat, altijd wordt gevraagd: “Verliezen gamers niet de werkelijkheid uit het oog?”
De werkelijkheid wordt namelijk steeds virtueler, is de gedachte. En als je veel speelt weet je op een gegeven moment niet meer of je nu op een muisknop drukt of dat je je kleine broertje in mekaar staat te meppen. Maar Onderzoek naar bijvoorbeeld Everquest wijst uit dat de grens tussen virtueel en fysiek in de praktijk helemaal niet zo lastig is. Voor een gamer dan.
Voor jonge kinderen ligt dat net even anders. En dat is een van de redenen waarom er op een doosje een PEGI-rating staat. Die rating is goed, terecht en, boven alles, er niet voor niets. De discussie over games en geweld in de media is, vind ik althans, nagenoeg irrelevant als de PEGI-rating gewoon nageleefd wordt. Kleine kinderen horen geen GTA 4 te spelen. Punt. Hoe vervelend ze dat ook vinden, het is een spel voor volwassenen. Voordeel van het naleven van de regels is dat er ook geen games verboden hoeven te worden. De censuurdiscussie gaat toch vooral over kinderen, mag ik hopen althans.
EénVandaag
Waarom deze oude koe uit de sloot takelen met dit weer? Omdat het onderwerp nog steeds leeft. Een tijdje terug mocht Saskia Dekker (Frankrijk-correspondent van het NOS Journaal) al een reportage doen over kinderen die hun handhelds meenemen naar de camping en gisteren was er een kort verslag over Codemasters Campzone bij de actualiteitenrubriek EénVandaag.
De afgelopen dagen heb ik (achter én voor de camera) meegewerkt aan deze reportage. Zo bezien is deze post onbedoeld een schaamteloze vorm van zelfpromotie, maar toch wilde ik je ‘m niet onthouden. Onder de volgende link is de uitzending Het spel is werkelijkheid terug te zien.
Het EénVandaag-avontuur was al met al een vrij positieve ervaring. Normaal ben ik niet zo happig om mee te werken aan dit soort uitzendingen, omdat het moeilijk is genuanceerd over te komen. Deze discussie is nu eenmaal niet zwart-wit. Maar de (freelance) journalist die mij benaderde, Mark Bos, heeft zelf een zoontje dat gamet en dus was de vooringenomen stelling dat (gewelddadige) games het einde van de wereld betekenen een stuk minder sterk.
Ouders
Het ‘harde nieuws’, zoals dat heet, kwam uit een onderzoek van het Top-X-jongerenpanel. Conclusie van dit onderzoek was dat jongeren massaal gamen (geen nieuws), maar ook dat hun ouders dat massaal niet doen. Interessant aan dit gegeven is dat het ouders zijn die kinderen a) games laten spelen die ze niet horen te spelen en b) bepalend zijn voor de discussie over games en geweld.
De Hirsch Ballinen en Dijsselbloempjes van deze wereld hebben geen enkele moeite met, zo blijkt, het verbieden van interactief vermaak. Dus mijn boodschap was simpel, ouders neem je verantwoordelijkheid. Ga zelf ook gamen. Waarom niet? Speel je zelf mee, of laat je je grondig voorlichten door je kind, dan kun je zelf de juiste beslissing nemen. Anders doet de politiek het en die heeft echt een hele andere visie als het gaat om de (culturele) waarde van virtueel geweld.
Pa
De reportage is verder interessant omdat het een leuke blik werpt op Codemasters Campzone. In plaats van clichés na te jagen wordt ‘Pa’ in beeld gebracht, een 64-jarige gamer die absoluut geen Grid-skills heeft. ‘Pa’ is mijn held, en als ik zelf 64 ben, hoop ik dat ik ook nog steeds naar LAN-parties ga, World of Warcraft speel en keihard vloek op de tv als ik mijn auto aan gort rij.
Na alle uitzendingen waarin games in het verdomhoekje worden gezet, is er nu eindelijk een beetje realiteitszin. Maar ook kritiek. De discussie over games is geweld nog niet voorbij, dat is wel duidelijk. Na jaren mopperen op de media is het nu dan ook tijd om hand in eigen boezem te steken.
