Geweld en games bij EénVandaag op Campzone



Foto van Codemasters Campzone 2006 door Jorrit Schippers.

Het beeld van games in de massamedia, en dan vooral op tv, is op zijn zachtst gezegd beroerd. Eerst was er het geweldsvraagstuk, daarna de verslavingshype. Twee buitengewoon dominante thema’s. Maar één thema komt echt altijd terug. Ik merk het als ik college geef, interviews doe of met ‘leken’ over games praat, altijd wordt gevraagd: “Verliezen gamers niet de werkelijkheid uit het oog?”

De werkelijkheid wordt namelijk steeds virtueler, is de gedachte. En als je veel speelt weet je op een gegeven moment niet meer of je nu op een muisknop drukt of dat je je kleine broertje in mekaar staat te meppen. Maar Onderzoek naar bijvoorbeeld Everquest wijst uit dat de grens tussen virtueel en fysiek in de praktijk helemaal niet zo lastig is. Voor een gamer dan.

Voor jonge kinderen ligt dat net even anders. En dat is een van de redenen waarom er op een doosje een PEGI-rating staat. Die rating is goed, terecht en, boven alles, er niet voor niets. De discussie over games en geweld in de media is, vind ik althans, nagenoeg irrelevant als de PEGI-rating gewoon nageleefd wordt. Kleine kinderen horen geen GTA 4 te spelen. Punt. Hoe vervelend ze dat ook vinden, het is een spel voor volwassenen. Voordeel van het naleven van de regels is dat er ook geen games verboden hoeven te worden. De censuurdiscussie gaat toch vooral over kinderen, mag ik hopen althans.


EénVandaag

Waarom deze oude koe uit de sloot takelen met dit weer? Omdat het onderwerp nog steeds leeft. Een tijdje terug mocht Saskia Dekker (Frankrijk-correspondent van het NOS Journaal) al een reportage doen over kinderen die hun handhelds meenemen naar de camping en gisteren was er een kort verslag over Codemasters Campzone bij de actualiteitenrubriek EénVandaag.

De afgelopen dagen heb ik (achter én voor de camera) meegewerkt aan deze reportage. Zo bezien is deze post onbedoeld een schaamteloze vorm van zelfpromotie, maar toch wilde ik je ‘m niet onthouden. Onder de volgende link is de uitzending Het spel is werkelijkheid terug te zien.

Het EénVandaag-avontuur was al met al een vrij positieve ervaring. Normaal ben ik niet zo happig om mee te werken aan dit soort uitzendingen, omdat het moeilijk is genuanceerd over te komen. Deze discussie is nu eenmaal niet zwart-wit. Maar de (freelance) journalist die mij benaderde, Mark Bos, heeft zelf een zoontje dat gamet en dus was de vooringenomen stelling dat (gewelddadige) games het einde van de wereld betekenen een stuk minder sterk.

Ouders

Het ‘harde nieuws’, zoals dat heet, kwam uit een onderzoek van het Top-X-jongerenpanel. Conclusie van dit onderzoek was dat jongeren massaal gamen (geen nieuws), maar ook dat hun ouders dat massaal niet doen. Interessant aan dit gegeven is dat het ouders zijn die kinderen a) games laten spelen die ze niet horen te spelen en b) bepalend zijn voor de discussie over games en geweld.

De Hirsch Ballinen en Dijsselbloempjes van deze wereld hebben geen enkele moeite met, zo blijkt, het verbieden van interactief vermaak. Dus mijn boodschap was simpel, ouders neem je verantwoordelijkheid. Ga zelf ook gamen. Waarom niet? Speel je zelf mee, of laat je je grondig voorlichten door je kind, dan kun je zelf de juiste beslissing nemen. Anders doet de politiek het en die heeft echt een hele andere visie als het gaat om de (culturele) waarde van virtueel geweld.

Pa

De reportage is verder interessant omdat het een leuke blik werpt op Codemasters Campzone. In plaats van clichés na te jagen wordt ‘Pa’ in beeld gebracht, een 64-jarige gamer die absoluut geen Grid-skills heeft. ‘Pa’ is mijn held, en als ik zelf 64 ben, hoop ik dat ik ook nog steeds naar LAN-parties ga, World of Warcraft speel en keihard vloek op de tv als ik mijn auto aan gort rij.

Na alle uitzendingen waarin games in het verdomhoekje worden gezet, is er nu eindelijk een beetje realiteitszin. Maar ook kritiek. De discussie over games is geweld nog niet voorbij, dat is wel duidelijk. Na jaren mopperen op de media is het nu dan ook tijd om hand in eigen boezem te steken.

14 reacties

  1. Niels ’t Hooft · 31-7-2008 · 19.54 uur

    Ik vind “gewelddadige games zijn wel slecht voor kinderen, laten we ons puur richten op het weghouden van deze games bij kinderen” nog steeds een ietwat makkelijke bliksemafleider voor de echte, inhoudelijke discussie. Zie ook: http://bashers.nl/gewelddadige-games-zijn-goed-voor-kinderen

    Al ben ik het met je eens als je stelt dat die discussie in het huidige politieke klimaat weinig vruchten af zal werpen.

    Verder leuk stuk, David! :-)

  2. David Nieborg · 31-7-2008 · 20.11 uur

    Slecht voor kinderen? Niet goed, zou ik zeggen, dat is iets anders. Laat jij iemand van 12 alleen GTA4 spelen? Een groot deel van deze discussie is academisch en omdat er nog (lang) geen uitsluitsel is denk ik dat je voorzichtig moet zijn. Het nadeel van de twijfel zeg maar. Jaren geleden zei een kenner tegen een groep industrie mensen: “Stel dat na gedegen lange termijn onderzoek wel blijkt dat gewelddadige games een significant negatief effect hebben, dan hebben we (in de industrie) een groot probleem.” Hij maakte toen een vergelijking met sigaretten, die werden ook eerst aangeprezen door dokters. Ik vind dat nog steeds een goed punt.

  3. TAW · 31-7-2008 · 20.19 uur

    En hier kies ik voor David Nieborg.

    Ik vind dat Niels ‘t Hooft niet zomaar een statement moet maken dat het spelen van geweldadige games juist goed zou doen voor kinderen. Samen met die discussies over leeftijdskwalificaties: Laat het aan de pedagogen, opvoedkundigen e.d. over: de echte experts!

    En ja! Geef ouders verantwoordelijkheid! Geef ze een onderzoeksplicht waarmee hun kinderen bezig zijn. Gisteren keek ik met mijn vader naar de EénVandaag reportage en het was zo typisch: Ouders kon het niet schelen wat hun kinderen speelden. Ze keken toch maar eens een keertje mee en vonden het toch heftig wat ze zagen. Toon verdorrie toch intresse in wat je kind doet!

  4. Niels ’t Hooft · 31-7-2008 · 20.25 uur

    Ik ben geen wetenschapper. Dat geef ik direct toe, heheh.

    Maar hier is de nuance: ik bedoel niet dat “games altijd goed zijn voor alle kinderen van 12”. Maar ik denk wel dat er kinderen van 12 zijn die ontzettend gefascineerd zijn door GTA of andere spellen met geweld, die het wat mij betreft van harte moeten spelen, en het er vervolgens uitgebreid met hun ouders over moeten hebben. Voor die kinderen kan het goed zijn. Daar geloof ik heilig in.

    Vanuit dat opzicht vind ik een ‘hard’ verbod (dat de overheid dus zegt: het is verboden, zoals sigaretten, die wél bewezen voor ieder kind schadelijk zijn), tja, onzinnig en, dare I say it, onwetenschappelijk.

    Volgens mij ligt (van wat ik heb gelezen) die echte ‘fantasie en werkelijkheid niet kunnen scheiden’-grens doorgaans zo rond de 6 à 7 jaar. Als in: de juf trekt voor de klas een sinterklaaspak aan en vraagt, waar is de juf? Klas zegt: die is weggegaan! Anyway, dat is ook weer een andere discussie dan de bovenstaande.

  5. Niels ’t Hooft · 31-7-2008 · 20.28 uur

    En couldn’t agree more dat ouders hun kinderen in de gaten moeten houden.

    Waar ik het niet mee eens ben is overheidsbemoeienis.

  6. TAW · 31-7-2008 · 20.56 uur

    De overheid is er voor de veiligheid van burgers, burgers te beschermen en te helpen. Ik vind overheidsbemoeienis juist uitstekend hierbij passen om burgers te helpen. Dus geen verkoop van geweldadige games aan kinderen onder de 18.

    Laat kinderen zo lang mogelijk in die fantasie wereld waarin je ze enige geborgenheid en vertrouwen kan geven, waaruit je ze normen en waarden kan meegeven. Er zijn middelen om ze leren om te gaan met zaken uit het leven maar mij kan je niet wijsmaken dat je dat wilt laten doen door direct een surrealistische situatie te laten zien uit films, soaps en games. Het legt je niet zomaar uit “hoe” je er mee om moet gaan. Iets wat bij een beheersingscursus of judoles (hopelijk) wel het geval is.

  7. marco · 31-7-2008 · 23.34 uur

    En toch blijf ik de reacties van ouders (in deze uitzending de moeder) niet begrijpen. Ze brengen net hun kinderen op vakantie naar campzone, ze kijkt mee over de schouder van zoonlief en schrikt toch wel bij het zien van de beelden!
    Het kan toch niet zijn dat ze dit thuis nog nooit heeft gezien??

  8. Bart Breij · 1-8-2008 · 1.00 uur

    TAW: Toen ik een jaar of negen was keek de hele basisschool naar de Power Rangers en werden de gekleurde gespuisbestrijders elke ochtend op het schoolplein geïmiteerd. Het heeft geenszins bedorven mensen opgeleverd.

    Ook fantasiegeweld hoort bij een fantasiewereld van kinderen. Je doet geen hond pijn als je een televisieserie naspeelt of vastgekluisterd zit aan een game.

  9. Stone · 1-8-2008 · 9.56 uur

    Bart, je geeft dus toe dat (jonge) kinderen media imiteren. nu was dat in jouw tijd de Power Rangers en in mijn tijd de ninja turtles. maar stel je nu eens voor dat in plaats van een vrij onschuldige (en voor jongeren bedoelde) serie, de jeugd helemaal in een 18+ game of serie is. laten we als voorbeeld persona 3 nemen. stel dat je als kind op een of andere manier aan deze game komt. (dat is niet zo heel lastig. je koop het van geld dat je voor je verjaardag heb gekregen, of het is van een oudere broer enz enz) in het spel zet je een handwapen tegen je hoofd en haalt de trekker over om een krachtige demon op te roepen die voor jouw je vijanden verstaat. en daarna ben je als persoon gewoon weer in orde en kan je verder met je game. als je dit imiteert met een speelgoed geweertje is het allemaal nog redelijk onschuldig. maar als dat zelfde jongentje op school wat gepest wordt, en hij neemt het handwapen van zijn vader mee naar school om die pesters eens een lesje te leren. op het moment dat het jongentje op het schoolplein het wapen tegen zijn hoofd zet, is het allemaal niet zo onschuldig meer.

    P.S. voor dat je gaat zegen “hoe komt een 8 jarig jongentje aan een handwapen?” vergeet dan niet dat in Nederland ruim 40.000 mensen lid zijn van de schutters bond en dus in feiten allemaal legaal een vuurwapen in huis mogen hebben. laat staan landen als Amerika waar vuurwapens in bijna elke huishouden terug te vinden zijn.

    Nee, ik ben voor een verbod op verkoop van games aan jongeren onder de aanbevolen pegi grens.

  10. Bart Breij · 1-8-2008 · 10.26 uur

    Dat ben ik ook. En laat anders ouders er maar supervisie over hebben.

    Maar de situatie die jij beschrijft Stone, is erg hypothetisch. Ik hoop ook dat je begrijpt dat je niet één hekel puntje aansnijdt (de leeftijdscontrole op games), maar drie (ook wapenbezit van ouders en gepest worden).

    Dat zijn drie problemen die vanuit de opvoeding voortkomen. Het initiatief hoort bij de ouders te liggen, niet vanuit bemoeienis van hoger hand.

  11. Nick Kivits · 1-8-2008 · 11.21 uur

    Mooi slot aan het einde van die repo: ‘ach, het is maar een spelletje’. Dat zouden de politici eens moeten inzien, in mijn mening. Mooie repo dus. Wat Marco zegt, klopt ook. Wat voor ouders zijn dat die niet weten waar hun kinderen mee bezig zijn. Games krijgen altijd maar de schuld, maar het zijn juist de ouders die uit laksigheid hun kind maar achter de console of pc zetten, zoals dat een paar decennia geleden met de televisie gebeurde. Lekker makkelijk, je hebt er geen omkijken naar, maar dan moet je niet het gevolg van de oorzaak de schuld geven. Ik stel voor: verplichte ‘cursus gamen’ voor ouders.

  12. Stone · 1-8-2008 · 11.23 uur

    hypothetisch? zo zou ik het niet noemen. ja mijn voorbeeld wel. maar voer eens “zelfmoord op school” in google. dan kom je toch en aantal verhalen tegen die redelijk dicht in de buurt komen. gelukkig gaat het in deze true stories “gelukkig” om oudere. 16 tot 20 jaar. maar toch.

    en ja in mijn stuk je lever ik “motief” (gepest) en “mogelijkheid” (toegang tot wapen) aan. maar als je de wet van de grote getallen kent. weet je dat de kans op een dergelijke situatie heel snel oploopt tot 100%

  13. TAW · 1-8-2008 · 15.58 uur

    Om maar even direct te reageren op de opmerking die Bart Breij (bouwjaar 1984? :D ) direct aan mij voolegt te beantwoorden: Leuk dat je de Power Rangers er bij betrekt: zij die met fleurige plakjes en kleurrijke laserstraaltjes de wereld van monsters bevrijden. Maar ook daarbij was juist de discussie of kinderen er niet nogal van opgehitst werden. Dus eigenlijk leverde het bedorven kinderen op en deed het wel enige ouders pijn (mentaal, emotioneel).
    Daarnaast mag je maar eens nadenken of je trots moet zijn dat je neefje/broertje er als asociale gangster en je zusje/nichtje er lekker eenvoudig als hoer bij gaat lopen. Ook daarin wil je mensen dus niet de vrije loop geven om alles maar gewoontjes te vinden. Het discussie punt ligt daarbij wat mij betreft eigenlijk of je met games het een en ander kan relativeren. Jij kan dat misschien als de beste, maar een kind van 14? De jeugd van tegenwoordig wil gewoon stoer doen.

  14. Raoul · 7-8-2008 · 10.59 uur

    Als vader van drie kinderen hou ik me actief bezig met het selecteren van games die ze spelen, maar ook tv / films die ze kijken. Mijn kinderen zijn 3, 5 en 6 jaar oud. Wat opvalt is dat het ene kind (ik ken erg veel kinderen in mijn directe omgeving), wat regelmatig Call of Duty en GTA speelt, een zeer rustige jongen is die geen vlieg durft dood te maken. Mijn zoon van vijf speelt moeiteloos spiderman na. Voor hem dus geen DS met pokemon, maar een Vtech Vsmile met dora en Spiderman die gaat winkelen en reknsommetjes moet oplossen.

    Of een kind zich geweldadig gaat ontwikkelen heeft te maken met heel veel factoren, waarbij aanleg van het kind zelf zeker niet uit het oog verloren moet worden. De ‘omgevingsfactoren’ spelen zeker een rol, en die omgeving bestaat uit ouders, maar ook uit games. Je zal mij nooit horen zeggen dat GTAIV aanzet tot geweld, en dat ieder kind wat deze serie speelt, geweldadig wordt. Als er echter andere omgevingsfactoren er toe bijdragen, en de aanleg is er, kan het spelen van GTAIV een substantiele bijdrage leveren aan het gedrag van het kind.

    Het is aan de ouder om dit te bepalen, vandaar dat ik voorlopig ook Pokemon (en Jetix) verban uit mijn huis (Onvoorstelbaar wat pokeman kan doen voor een ADHD’er)

    Helaas zijn niet alle ouders zich bewust dat het belangrijk is om de omgevingsfactoren te bepalen, en dat je dit ook kan. Het vergt echter tijd en energie, en die steken de meeste ouders liever in hun zelf, als kindlief stil speelt op de computer is papa en mama al gauw tevreden, om vervolgens te klagen over zijn onverklaarbare gedrag in de speeltuin.

    Van de drie kinderen die ik heb zijn er twee, buiten het al eerder genoemde ADHD, autistisch. Dit dwingt je nog veel meer na te denken over de prikkels die de kinderen krijgen. Autisten en ADHD’ers zijn enorm prikkelgevoelig.

    De ouders moten zelf die verantwoordelijkheid nemen, helaas neemt niet elke ouder die. Laten we daarom eerst proberen de ouders voor te lichten, ipv te betuttelen.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>