Gamejournalisten die hun medium serieus nemen, pleiten regelmatig voor de behandeling van games vanuit een auteursperspectief. Zelf ben ik er niet zo’n fan van: de marketingafdelingen zijn doorgaans al vrij rigoreus in het toeschrijven van wat bij uitstek ‘team efforts’ zijn aan één befaamd geniaal brein (zie: Miyamoto, S.). Maar voor Ghost Trick: Phantom Detective maak ook ik een duidelijke uitzondering: dit is onmiskenbaar ‘A Shu Takumi joint’.

Dat is niet vreemd, daar het in zekere zin nauwelijks een game is: Ghost Trick schurkt dicht tegen het Japanse visual novel-genre aan, dat voor Takumi bekend terrein mag heten. ‘s Mans Ace Attorney-titels waren immers ook al weinig meer dan slechts lichtjes interactieve stripboeken, waarin verhaal en personages belangrijker zijn dan het verschijnsel ‘gameplay’. Want hoe lastig die term zich ook laat kwantificeren, vast staat dat die ‘games’ er vrij weinig van bevatten. Ze bieden nét genoeg interactie om de speler het gevoel te geven zélf die gewiekste advocaat te zijn die met zijn briljante ingevingen het recht laat zegevieren.

Ghost Trick is op dezelfde leest geschoeid. De hook is al meteen een gevalletje bij-de-strot/niet-meer-los: op een afgelegen vuilstortplaats ligt jouw lijk… maar wie is verantwoordelijk voor je dood? Enne… wie bén je eigenlijk precies? Zelfs je naam herinner je je niet meer. Om die vragen te beantwoorden, heb je gelukkig meer mogelijkheden dan de meeste overledenen. Je brandende ziel kan namelijk nog steeds op aarde ronddolen.

Who ya gonna call?

De meest basale spookkracht in je arsenaal is het van plek naar plek slingeren, maar ook voorwerpen manipuleren behoort tot je repertoire. Direct praten met de levenden kan niet, maar je kunt ze wel laten schrikken met plots bewegende meubelstukken, of ze ergens heen lokken met rinkelende alarmbellen of bewegende lampen. Grote afstanden overbrug je via telefoonlijnen. Ten slotte heb je nog één essentieel trucje tot je beschikking: via de levenloze lichamen van pasgestorvenen, kun je terugreizen in de tijd, tot vier minuten voor hun voortijdig heengaan. Daarna heb je kort de tijd om ervoor te zorgen dat het slachtoffer zijn of haar morbide lot ontloopt.

Dat vergt denkwerk, en wel in de beste wijs-en-klik-adventuretraditie. In dat opzicht is Ghost Trick meer een ‘echte game’ dan de avonturen van Phoenix Wright en collega’s, waarin je toch voornamelijk zinnetjes zat te tikken. Maar de standaard-adventuregameplay is wel tot z’n eenvoudigste essentie teruggebracht: ga naar voorwerpen toe en manipuleer ze in de juiste volgorde of op het juiste moment. Dat geeft het spel een zekere elegantie in het ontwerp, dat het midden houdt tussen een extreem versimpelde versie van The Incredible Machine en een fors uitgebreide versie van ‘Verbind de punten’. Tegelijkertijd zorgt het ervoor dat, meer nog dan in dit genre sowieso al gebruikelijk is, trial & error en lineariteit de gameplay domineren.

Hoogtepunt

De vraag is of dat erg is, als van meet af aan duidelijk is dat het gaat om het verhaal. Evenals de Ace Attorney-titels bevat Ghost Trick een vlotte plot, vol spectaculaire wendingen, waarin elk ontrafeld mysterie diverse nieuwe vragen oproept. Opnieuw zijn de hoofdrollen voor aansprekende, licht bizarre figuren, vormgegeven in een flamboyante tekenstijl en opvallend mooi geanimeerd. Het geheel laat zich het best omschrijven als een over-the-top uitvoering van de cheesy Hollywoodfilm Ghost, waarin Patrick Swayze (moge hij in werkelijkheid rusten in vrede) een soortgelijk postmortale speurtocht naar zijn eigen doodsoorzaak  onderneemt. Maar het verhaal van Ghost Trick is een stuk maffer, complexer en uiteindelijk zelfs sentimenteler… en ja, dan doe ik als onwetende Westerse cultuurbarbaar m’n uiterste best om de term ‘Japanser’ te vermijden.

Waar het op neerkomt is dat Ghost Trick zich ontvouwt als een zeer onderhoudend, uitermate meeslepend stripboek. Dat het uiteindelijk misschien net een bizarre plotwending (of drie) teveel bevat, ach… ook dat is typisch Shu Takumi. Liefhebbers van zijn werk kunnen zich verheugen op een nieuw hoogtepunt in het oeuvre. Voor nieuwkomers die dat oeuvre willen verkennen, is Ghost Trick een goede instapper: het staat volledig op zichzelf en speelt net wat vlotter weg dan de Ace Attorney-titels.