Haat voor Bobby



De meest gehate man in de game-industrie is toch wel Bobby Kotick, CEO van speluitgever Activision Blizzard. Meer nog dan zijn collegadirecteuren belichaamt hij het dubbele van de game-industrie. Enerzijds staat deze industrie bekend als speels, creatief en zijn games een spannende, nieuwe kunstvorm waar nog zoveel mee mogelijk is. Anderzijds is het vooral ook een industrie waar miljarden verdiend worden en waar elk succesvol spel minstens twee vervolgen krijgt.

Kotick staat overduidelijk aan de zakelijke kant. In interviews en publieke optredens komt een beeld naar voren van iemand die games verkoopt zoals hij ook wasmiddel of brood zou verkopen: als producten in plaats van interactieve kunst. En hoewel dat zijn bedrijf winstgevend mag maken; de kritiek die hij op deze aanpak krijgt is meer dan terecht.

Want de kleine, ietwat corpulente veertiger is financieel gezien buitengewoon succesvol. Op dit moment is Activision Blizzard met een jaarlijkse omzet van 4,4 miljard dollar een van de grootste onafhankelijke speluitgevers. Niet slecht voor een klein bedrijfje dat in 1979 begon met spellen voor de Atari 2600. Na Koticks aantreden begin jaren negentig maakte de uitgever een stormachtige groei door. Met als belangrijkste wapenfeit van de CEO de fusie van Activision in 2008 met Blizzard Entertainment, makers van World of Warcraft.

Toegewijde gamers zien in Kotick de duivel. Voor hen is hij het ultieme bewijs dat de game-industrie gerund wordt door op geld beluste directeuren zonder hart voor de zaak. Waar gamers nog het meeste moeite mee hebben is de uitmelkstrategie van Activision. Van succesvolle games worden eindeloze vervolgdelen uitgebracht terwijl nieuwe games enkel op de markt komen als ze door de marketingafdeling goedgekeurd zijn.

Kotick zelf doet amper moeite dit beeld bij te stellen. Integendeel, zijn volledige aandacht en die van zijn 5000 medewerkers is gericht op gameseries die ‘miljardenpotentie’ hebben. Dat betekent dat originele concepten per definitie afvallen. Ook heeft Kotick het aantal games dat per jaar uitkomt drastisch teruggebracht. Zo leunt de spelcomputertak van het bedrijf dit jaar op de uitgave van een enkele game: Call of Duty: Modern Warfare 3. Kotick zal niet wakker liggen van de online haat. Hij ziet zich gesteund door de twee groepen voor wie hij het allemaal doet. Zijn aandeelhouders en de miljoenen gamers die hem niet kennen maar zijn games en masse blijven kopen.

Next Level verschijnt wekelijks in nrc.next.

6 reacties

  1. Wesley · 16-8-2011 · 14.32 uur

    Ieder bedrijf is gericht op geld verdienen. Er is niet één enkelbedrijf dat het voor de lol doet, helemaal niet in de gamesindustrie. Het enige wat verschilt is de strategie en de presentatie. De ene studio kiest ervoor om een succesformule tot op het bot helemaal uit te melken, een andere studio kiest ervoor om een aantal goed aangeschreven ip’s goed te onderhouden en vooral niet uit te melken. Is een strategische keuze, niets meer en niets minder.

    Ook de zogenaamde niche developers hebben als doel omzet genereren. Aangezien niet iedereen in dezelfde vijver kan vissen richten niche developers zich op de niche, en jezelf op een niche richten kan uitermate lucratief zijn. Andere strategie, hetzelfde doel.

    En wat Bobby Kotick betreft: het zal hem een zorg zijn wat ze op het internet van hem denken. Eind van het jaar verkoopt hij weer 20 miljoen keer MW3.

  2. Jasper Driessens · 17-8-2011 · 19.15 uur

    “Ieder bedrijf is gericht op geld verdienen” is een argument dat ik vaker tegenkom in dit soort discussies, ook in de muziekwereld. Een argument dat impliceert dat, omdat geld iedereens drijfveer is, je dat niemand kwalijk kan nemen.

    Onzin natuurlijk. Ten eerste ken jij niet iedereen in de game-industrie en weet je dus niet wat hun drijfveren zijn. Ik geloof er echt wel in dat er mensen zijn die het niet voor het geld doen. Daarnaast is het niet zwart-wit: iemand kan ook geld als deel van zijn drijfveer hebben, maar toch kwaliteit na willen streven.

    Twen tweede heb je er gelijk in dat ‘het goede doen’ (zoals de nichestudio’s waar jij het over hebt) niet altijd uit liefde voor het vak voort hoeft te komen, maar ook gewoon een andere tactiek kan zijn om geld te verdienen. Wat je echter voorbijschiet is dat de kritiek niet is dat iemand geld als drijfveer heeft, maar de manier waarop die drijfveer tot uiting komt. Zolang een studio met originele IP’s komt en niet uitmelkt, kan het mij aan mijn reet roesten of die studio dat voor het geld doet of niet.

  3. Wesley · 18-8-2011 · 11.08 uur

    “Een argument dat impliceert dat, omdat geld iedereens drijfveer is, je dat niemand kwalijk kan nemen.”

    Mijn argument impliceert dat niet, maar dat terzijde, je kunt het inderdaad ook niemand kwalijk nemen. Waarom zou je? Iedereen moet eten en iedereen moet op de één of andere manier in zijn levensonderhoud voorzien.

    “Onzin natuurlijk. Ten eerste ken jij niet iedereen in de game-industrie en weet je dus niet wat hun drijfveren zijn. Ik geloof er echt wel in dat er mensen zijn die het niet voor het geld doen. Daarnaast is het niet zwart-wit: iemand kan ook geld als deel van zijn drijfveer hebben, maar toch kwaliteit na willen streven.”

    Ik ben ook niet degene die beweert dat het zwart wit is. Uiteraard zullend er mensen zijn die kwaliteit nastreven. Maar je moet jezelf de vraag stellen of die mensen zouden doen wat ze doen als ze er niet voor betaald zouden krijgen. Ik streef in mijn werk ook kwaliteit na, maar als mijn baas mij daar niet voor betaald, dan blijf ik morgen lekker in bed liggen. Dus geld is wel degelijk een belangrijke zo niet de belangrijkste drijfveer. Niet de enige drijfveer, veel mensen kiezen ook voor een iets later salaris en werk wat ze leuk vinden. Maar neimand zal zijn leuke baan blijven doen als hij er niet meer voor wordt betaald.

    “Twen tweede heb je er gelijk in dat ‘het goede doen’ (zoals de nichestudio’s waar jij het over hebt) niet altijd uit liefde voor het vak voort hoeft te komen, maar ook gewoon een andere tactiek kan zijn om geld te verdienen. Wat je echter voorbijschiet is dat de kritiek niet is dat iemand geld als drijfveer heeft, maar de manier waarop die drijfveer tot uiting komt. Zolang een studio met originele IP’s komt en niet uitmelkt, kan het mij aan mijn reet roesten of die studio dat voor het geld doet of niet.”

    Dat staat toch helemaal buiten de discussie? Het ging erom of geld een drijfveer is/mag zijn. Niet of jij hun spelletjes leuk vindt of niet.

  4. Ruud · 19-8-2011 · 0.41 uur

    Kortom, een goed zakenman. Er is vrijwel geen ruimte meer voor originele concepten, dit is een volwassen markt aan het worden waar de kopers ook vragen om veilige producten.
    Slim om een man aan de top te zetten die emotioneel niet zo betrokken is met zijn producten.

    De beste dealer gebruikt zelf niet.

  5. David Nieborg · 20-8-2011 · 14.13 uur

    @ Jasper Ja idd, dat verbaast mij ook altijd, argument dat het OF “geld verdienen” is (wat dat dan ook betekent) OF een socialistische gemeentewerkplaats game studio exploiteren… Zo zwart-wit is het allesbehalve.

    @ Ruud “De beste dealer gebruikt zelf niet.” :-D

    Of hij een goed zakenman is, dat is maar de vraag. Hij boert zelf goed, zijn aandeelhouders zijn niet ontevreden (maar dat komt overigens niet terug in de beurskoers van de laatste 2 jaar) en het bedrijf is stabiel en kapitaalkrachtig, dus ja, in die zin is hij een zeer goed bestuurder.

  6. Dirk · 21-8-2011 · 11.08 uur

    Winst is de enige manier voor bedrijven om te overleven (anders kun je niet meer in vernieuwing investeren die jou onderscheidt van de concurrentie en er uiteindelijk voor zorgt dat je producten nog gekocht worden) en daaruit volgt dat winstmaximalisatie het doel is van bedrijven. Activision heeft een bepaald segment gekozen, heeft heel veel tevreden klanten en is daar heel succesvol in.

    Hardcore gamers moeten maar eens accepteren dat de gamesindustrie zich verbreed heeft en dat zij niet meer centraal hoeven te staan bij publishers om geld te verdienen. De enige rechten die zij hebben is de game niet kopen en het recht van publiek klagen.

    Wees echter gerust dat Activision geen enkele boodschap heeft aan klachten van de core en “journalisten” over hun bedrijfsvoering, gezien het feit dat beide groepen doorgaans nog nooit een echt bedrijf van binnen hebben gezien, laat staan dat ze aan innovatieprojecten in de gamesindustrie gewerkt hebben die winstgevend waren.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>