Hardcore for life! De game-industrie maakt een fout door de coregamer de rug toe te keren



Je vrouw verlaten met wie je lief en leed deelt voor die nieuwe, ogenschijnlijk spannendere, minnares loopt meestal slecht af. Een minnares is je zelden trouw, verlaat je makkelijk voor een ander, en vaak blijkt na een kortstondige affaire dat je toch niet goed bij elkaar paste.

Dit is wat mij betreft een analogie die goed bij de game-industrie past. Een industrie die de laatste tijd hun trouwe core- of hobbygamer lijkt te verwaarlozen om achter die verlokkelijke, casual minnares aan te gaan. Veel gamebedrijven zullen op deze dwaling terugkomen. En net als bij een minnares, een illusie en heel wat geld armer.

Definities, omdat het moet!

Ik zie een coregamer als iemand die games speelt, omdat hij of zij die wil spelen. Coregamers zijn mensen voor wie gaming een hobby is waar ze graag tijd en energie insteken. Het genre of platform is daarbij irrelevant. Een coregamer kan net zo goed een online bingospeler zijn als een Red Bull drinkende puber in een clan deathmatch. Of iemand die zich dagen achter elkaar verliest in de wereld en het verhaal van een game. De gemeenschappelijke kern is dat men houdt van het spelen van games.

Daartegenover staat de casual gamer. Iemand die spelletjes speelt op een dood moment, als hij of zij zich verveelt of aan het werkvermijden is. Als er geen gratis online of smartphonegame voorhanden is, bladeren ze door een oud tijdschrift of gaan iemand sms’en of bellen. Iemand die een Wii koopt, omdat het ook gezond is voor je is, volgens de reclame althans (pas op voor mensen die games koppelen aan een maatschappelijk verantwoord excuus). En ja, bang om oud te worden zijn we allemaal dus je koopt eens zo’n DS met Brain Training

Deze groep gamers heeft nauwelijks binding met de games die ze spelen (behalve misschien wanneer een combinatie van verslaving en sociale druk optreedt), en trekt net zo makkelijk door naar ander amusement. Een nieuwe trend bijvoorbeeld of een andere, makkelijk voorhanden zijnde afleiding. Sudoku ofzo.

There is no spoon

Net als de echtgenoot uit de eerste alinea, zit ook de game-industrie in een midlife crisis. Games als medium, met de potentie om uit te groeien tot een echt massamedium (er zijn geen grote toetredingsdrempels meer), bestaan nu zeker zo’n 20 jaar of langer. Maar in al die jaren is electronic gaming qua publieksbereik en aantrekkingskracht wel goeddeels hetzelfde gebleven.

Van de NES werden 60 miljoen exemplaren verkocht. Bij de Wii staat de teller nu op 86 miljoen. Van de originele Game Boy zijn er 120 miljoen verkocht, van de Nintendo DS 145 miljoen. 25 jaar lang is Super Mario Bros. het best verkopende spel ooit geweest. Pas onlangs werd het voorbijgestreeft door Wii Sports.

Dit zijn de groeicijfers van een industrie die inmiddels meer dan 20 jaar verder is. Niks geen waanzinnige groeicurves. Twintig jaar om tractie als echt massamedium te krijgen. Als het in zo’n tijdsbestek niet gebeurt, gaat het nooit gebeuren. Games zijn geen internet, geen televisie of radio. Het is een tijdverdrijf voor hobbyisten, kinderen óf voor mensen die zich vervelen of werk aan het vermijden zijn.

Gaming heeft zeker wel maatschappelijk bredere invloed buiten het medium zelf. Als het gaat om content delivery mechanismes bijvoorbeeld, de ontwikkeling van computer graphics, user interface design en motivatietechnieken voor mensen. Maar die honderden miljoenen casual gamers, die nieuwe doelgroepen die nu ineens allemaal core gamer gaan worden? Die betalende hobbyisten worden waarop deze industrie professioneel verder uitgebouwd kan worden? Het gaat niet gebeuren.

Hoeveel Wii’s + Wii Fits en Sports liggen er alweer te verstoffen onder bedden door de hele wereld? Slechts afgestoft voor een sessie Wii Zumba? Die Wii’s liggen naast de Furby, een Tell Sell-fitnessapparaat, Dokter Frank-dieetboek, een Tamagotchi en godbetert, een Laaf. Trendproducten waar historici later bij het vinden de wenkbrauwen zullen optrekken.

En Zynga’s games en Angry Birds dan? Dat zijn vooral games die in een perfect storm synoniem geworden zijn met een succesvol, snel groeiend host platform. Net zoals Mahjong, Patience en Mijnenveger vroeger de dominante pc-games waren omdat ze a) verknoopt waren met het explosief groeiende Windows en b) gratis zijn. Het gat tussen Angry Birds en de nummer 2 is honderden miljoenen exemplaren! Bedrijven die zich bezighouden met deze nieuwe host platformen kunnen nog zoveel groeicurves in de vorm van een hockeystick tekenen over hun gebruikersaantallen en winst, die voorspellingen gaan niet uitkomen.

Niemand gaat ooit echt geld verdienen aan 99% van de casual gamers, want voor deze spelers is gaming gewoon geen prioriteit. Het is wegwerpamusement. Zelfs een dollar is meestal al teveel gevraagd. Aanschouw de honderdduizenden(!) apps en games die direct naar de bodem van de iTunes-ton zinken als droesem in een slecht glas wijn. Gebruikerscommentaar als: “Leuk spelletje, maar het had gratis moeten zijn, daarom 1 ster” zijn eerder regel dan uitzondering. Waarom dan toch die casual gamer najagen?

Omarm de hardcore

De traditionele game-industrie heeft een gebroken business model. Een Ponzi-fraude die alleen vol te houden is door almaar meer units te verkopen. Terwijl het maximale aantal betalende gamers beperkt is. Deze industrie hoopt, tegen beter weten in, dat er nieuwe omzet bij een nieuwe groep gamers vandaan gaat komen om hun omzet en winst op peil te houden. Maar dat gebeurt niet. De attach ratio (hoeveel gekochte spellen per verkochte console) van de meest op een casual doelgroep gerichte spelmachines is bedroevend. Terwijl die op bijvoorbeeld de Xbox 360, de console met het meest hardcore imago, het gezondst is.

Helaas wordt door de ongezonde focus op de casual gamer, en het waanidee dat straks iedereen (betaald) games speelt, ook met traditionele core franchises slecht omgegaan. Titels worden gecancelled om budgetten elders in te zetten. En toegankelijkheid is goed, maar als ook core games te casual worden, is het vlees noch vis.

Neem een RPG als Fable. Er is geen nieuwe doelgroep die ineens geïnteressserd is in een premium fantasy rollenspel. Wel een doelgroep die baalt dat Fable 3 steeds meer een slappe theezak is geworden. Met als resultaat dat Fable als franchise steeds minder verkoopt. Hetzelfde geldt voor een Dragon Age, dat het moet afleggen tegen een onbeschaamde hardcore titel als The Witcher. Juist een uitgever die zich blijft richten op zijn core, Bethesda, met hardcore titels als Fallout, Skyrim, Oblivion, die doet het goed.

Ook het succes van recente titels als Minecraft, League of Legends, Pokémon (!), Torchlight, Trials, Street Fighter e.d. komt door een gerichte focus en tailor-made ervaring voor een coredoelgroep die bereid is geld uit te geven voor hun hobby. Een doelgroep voor wie games mooie ervaringen bieden, en die echt iets toevoegen aan hun leven. Dat zijn er geen honderden miljoenen, maar misschien wel enkele honderdduizenden.

Maar als gamedeveloper zou ik wel weten voor welke doelgroep ik games zou willen maken. Niet voor de miljoenen verveelden, maar de fans. Diegenen die mijn game spelen omdat ze ervan houden.

20 reacties

  1. arjan · 26-7-2011 · 11.50 uur

    samenvatting?

  2. Lucas Seuren · 26-7-2011 · 12.09 uur

    De gamesindustrie is niet gegroeid zeg je, en je vergelijkt daarvoor de NES met de Wii. Dat is leuk, maar je vergeet daarbij wel dat de PlayStation 2 al 150 miljoen keer over de toonbank is gegaan, 2,5 keer zoveel als de NES. En hoeveel games werden er verkocht voor de NES? Want de PS2 haalde al zeker 1,5 miljard. En dan vergeten we de concurrentie dus ook nog even mee te nemene, de GameCube en de Xbox. Hoe deden die het in vergelijking met SEGA’s console uit die tijd?

    En wat te denken van PC-games. In de tijd van de NES was dat natuurlijk een veel kleinere markt dan nu. Die overslaan zorgt ook voor een sterk incompleet beeld van hoe groot de gamesmarkt is geworden.

    Daarnaast vergelijk je de Game Boy met de Nintendo DS, maar waar de Game Boy bijna twintig jaar op de markt was, heeft de Nintendo DS beter verkocht in zes jaar tijd. Dat noem ik toch zeker een waanzinnige groeicurve.

    Dat het verdienmodel ten dode is opgeschreven, dat ben ik wel met je eens. De 3DS laat al zien dat het idee van Nintendo om de markt te verbreden niet heel lang houdbaar is. Daarnaast zijn games gewoon duur en de ontwikkelingskosten nemen alleen maar toe. Dat is niet meer terug te verdienen als er tientallen blockbusters per jaar verschijnen.

    Je gamevoorbeelden snap ik trouwens evenmin. Je noemt Oblivion en Skyrim, maar de fans van de Elder Scrolls-serie, de mensen die honderden uren met Morrowind gespeeld hebben, zijn juist vaak teleurgesteld in hoe oppervlakkig het is geworden. Dezelfde kritiek heb ik erg veel gehoord bij Fallout. Games die dus duidelijk niet gemaakt zijn voor fans die de series groot hebben gemaakt, maar voor een veel bredere groep gamers. De verkoopcijfers weerspiegelen dat, de echte coregroep van fans is te klein om zoveel geld in de ontwikkeling van zo’n grote game te stoppen en dus moet het oppervlakkiger en toegankelijker. Het is wat minder casual dan Fable III, maar het is verre van zo diep en ‘hardcore’ als het ooit was.

    Daarnaast zijn er natuurlijk genoeg games die juist gemaakt zijn voor echte gamers, maar die daardoor juist te klein qua doelgroep zijn en de ontwikkelaar klauwen met geld kosten. Bij een game als Dead Space verliest EA flink door de R&D, en dat wordt pas bij de sequel terugverdiend, maar dan moet de winst nog komen.

    Enfin, het is duidelijk dat er dingen moeten en zullen gaan veranderen en ik hoop dat Steam, PSN en Xbox Live Arcade een beetje de inleiding daartoe zijn. Minder blockbusters en meer kleine, innovatieve games die voor lage kosten voor ontwikkelaar en gamer gemaakt kunnen worden, maar wel het vermaak bieden van een grote titel.

  3. Sander van der Vegte · 26-7-2011 · 12.12 uur

    Voor jou, Arjan: Wed niet op één paard. Beloon en faciliteer je trouwe fans.

  4. Maarten Brands · 26-7-2011 · 12.30 uur

    @arjan Volgens mij heb je de verkeerde URL ingetyped. Volgens mij had je deze site moeten hebben http://goo.gl/EdZl

    @lucas Ik zeg niet dat de gamesindustrie niet gegroeid is. Ik zeg dat de gamesindustrie beperkt is gegroeid, en dat er niet ineens in 3 jaar tijd honderden miljoenen geinteresseerde gamers zijn bijgekomen, zoals investeerders, media, en opportunistische gamemakers ons willen doen geloven. En waardoor ook ‘traditionele’ gamebedrijven hun strategie denken te moeten veranderen.

  5. Arne · 26-7-2011 · 13.02 uur

    Leuk artikel, maar ik denk ook dat een deel van de gebruikers in 20 jaar oftewel de doelgroep wel degelijk is veranderd in al die jaren. Misschien moet je het niet moeilijker maken dan het is en zijn er wel degelijke minder hard-core gamers dan vroeger. Vroeger was ik ook een hardcore gamer, maar je gaat je tijd (huis, vrouw en kinderen voor velen) toch anders indelen. Als ex-hardcore gamer ben ik sowieso steeds minder vaak onder de indruk van games. Alles is nu toch wel gedaan en de menselijke interactiviteit via internet is nog ver te zoeken. Dat zou een stimulans kunnen geven aan een breed genre, door bijv. AI door mensen te laten spelen indien mogelijk. Ik werd voor het laatst verrast door Battlefield, omdat de spelwereld zo verdomd actief en menselijk was!
    Hierna is het weer lange tijd stil gebleven. Topgames als L.A. Noire, Red Dead, BioShock (4 miljoen sales, kon niet eens iets op Google vinden: underwater world +robots +videogame!) zijn allemaal niet vernieuwend en bieden enkel een sfeer.
    Ik mis originele titels en als ze er dan wel eens zijn, dan ga ik daar helaas niet een hele console voor kopen, de smartphone heb ik al…
    De populariteit van casual games is gewoon ook een sociale tendens. Alle (culturele) sociale stromingen komen in golven en komen en gaan. Nu is de tijd voor massa casual gaming - mede door het toegenomen gemak van toegang tot internet voor een groot deel van de wereld - maar wellicht maken de hardcore games ook eerdaags weer een comeback.

  6. Robert August de Meijer · 26-7-2011 · 13.47 uur

    Leuk artikel inderdaad; ik denk dat iedereen wil mengen in dit debat.

    Wat ik wil toevoegen is deze theorie: de hardcore gamer heeft slechte smaak. Het is de smaak van de mtv-generatie van rond de twintig jaar. Het is een goede doelgroep om nieuwe technologie aan te verkopen want die houden van nieuwe flitsende dingen. Zij houden ook van een uitdaging (wat een hardcore spel biedt), want dat geeft de status die men zoekt rond die leeftijd. Het hardcore spel is paroxaal want aan de ene kant moet je ontwikkeld genoeg zijn om van de diepe gameplay te houden, maar aan de andere kant niet ontwikkeld genoeg zijn om te beseffen dat er betere dingen zijn om je tijd aan te besteden. Zo’n doelgroep heeft zijn beperkingen (zoals je omschrijft). Het zal altijd een minderheid blijven.

    Het doelgroep dat groter kan worden zijn de casuals. Die hebben aan de ene kant goede smaak, want die ziet spelletjes als een tijdelijke ontspanning voor belangrijkere dingen. Aan de andere hand, de casual spellen zijn zo simpel dat je niet eens van smaak kan spreken. Inderdaad, niemand “houdt” van ze.

    De vraag blijft, tenminste zoals ik het zie, hoe kan je spellen maken waar casuals van gaan houden? Oftewel, spellen die zo mooi zijn, dat zij kunnen concurreren met de tijd en geld die de casuals besteden aan, wait for it… het komt eraan… niet weer eh… de olifant in de kamer… kunst! Misschien komen wij daar ooit.

  7. Wormpaul · 26-7-2011 · 14.34 uur

    Goed artikel waar ik `t niet op alle punten mee eens ben (maar dat laat ik over aan anderen die `t beter onder woorden kunnen brengen) maar ik schrok van de volgende zin;

    Hetzelfde geldt voor een Dragon Age, dat het moet afleggen tegen een onbeschaamde hardcore titel als The Witcher

    Ik heb vanmorgen juist Dragon Age (1 - ultimate edition) gekocht omdat ik sinds kort weer een pc(laptop) bezit waar ik spellen op kan spelen en op zoek was naar een hardcore RPG. En nu vertel jij tussen neus en lippen door dat dit een casual game is?

    I’m confused..

  8. Maarten Brands · 26-7-2011 · 15.11 uur

    Een (hard)core gamer is voor mij niet meer en niet minder dan iemand die graag games speelt, en voor zijn of haar hobby geld en tijd over heeft. Het maakt niet echt uit of je alleen Call of Duty’s koopt (iedereen begint ergens), en het maakt helemaal niet uit of je dagenlang speelt oid.

    Ik speel zelf ook maar gemiddeld een uurtje per dag, maar ik koop veel, lees veel en heb veel plezier aan mijn hobby. Ik ben wat gamebedrijven als een ‘core’ doelgroep zouden moeten zien, omdat ik door mijn portemonnee te trekken, professionals in staat stel om mooie dingen te maken.

    @wormpaul Diepe RPG’s zijn volgens mij altijd core titels. Dragon Age dus ook. Het valt mij alleen op dat in een core genre de meest hardcore titels het ook commercieel eigenlijk beter doen dan de titels die ook de casual gamer proberen te behagen. En dat laatste doet Dragon Age meer dan The Witcher. Bedrijven zijn zo bezig met die mythische casual gamer ook aan boord te krijgen, dat ze gevaar lopen ook hun core franchises (waar nooit een casual op af zou komen) te ondergraven door gameplay te versimpelen. Fable 3 is eigenlijk een beter voorbeeld nog hiervan dan Dragon Age.

  9. Lucas Seuren · 26-7-2011 · 17.04 uur

    @Maarten Ik zeg ook niet dat jij zegt dat de industrie niet gegroeid is. Wat ik wel zeg is dat je verwoording een misplaatst beeld geeft van die groei. De NES naast de Wii leggen en de Game Boy naast de DS leggen, maar het tijdsbestek negeren, geeft een veel beperkter beeld van de groei dan de NES naast de PS2 leggen, dan is gewoon te zien dat er een enorme groei is. Je doet het nu af alsof die groei geen klap voorstelt, 15% in 20 jaar, terwijl in werkelijkheid die echt wel indrukwekkend is en zeker richting de 250% gaat in die 20 jaar, en volgens mij echt wel meer.

    Dat traditionele gamebedrijven hun strategie denken te moeten veranderen heeft niet alleen te maken met de groei van de markt, die er gewoon wel is. Het heeft te maken met de kosten die niet meer te dragen zijn als de ‘core doelgroep’ wordt aangesproken.

    Wat die ‘core’ groep is, begint me ook steeds onduidelijker te worden want juist een als Dragon Age is gruwelijk core en veel te moeilijk voor casual gamers, tenzij je op easy speelt. Je party tot in detail beheren en perfect afstellen, omdat je anders de game niet uit kunt spelen, dat is iets waar alleen fans nog warm van worden, maar waar je geen grote markt mee aanspreekt. Maar dat even als intermezzo.

    Punt is dat een grote uitgever toch al snel 1,5 tot 2 miljoen exemplaren moet verkopen om te kunnen blijven ontwikkelen. Voor groot succes zoals met Call of Duty (die je als core kunt benoemen of niet) moet je dat dus nog vertienvoudigen. Geld verdienen kan niet meer door op een kleine groep te mikken als die groep vervolgens wel eist dat de games aan de hoogste eisen voldoen wat miljoenen zo niet tientallen miljoenen kost. Games worden daardoor wat breder en toegankelijker, maar blijven volgens mij gewoon ‘core’. Zoals Call of Duty, Assassin’s Creed, World of Warcraft, Grand Theft Auto, Red Dead Redemption en weet ik veel wat. Juist zodra het te hardcore wordt, te diep gaat, dan haakt de consument af en daar is geen geld meer te verdienen. Niet voor blockbusters in ieder geval.

  10. Rigest · 26-7-2011 · 19.13 uur

    Ik denk juist dat de core groep alleen maar zal groeien. Toen ik op de basisschool zat waren er maar een paar kinderen die een console en/of gameboy hadden. Tegenwoordig groeien alle kinderen op met games (mijn neefje speelde al halo toen hij 7 was).

    Bovendien zie je dat gamers als ze ouder worden wel veel minder gamen (en sommige helemaal niet), maar er is inmiddels ook een grote groep 25+ gamers. Die groep was er vroeger bijna niet.

  11. Robert August de Meijer · 26-7-2011 · 19.29 uur

    Misschien moeten wij een onderscheid maken tussen casual spellen (goedkope kleine spelletjes zoals Brain Training, Angry Birds, Wii Sports en FarmVille) en mainstream spellen (Dure maar populaire spellen als Call of Duty, Need for Speed, Grand Theft Auto)?
    Hmm, mainstream spellen kunnen ook min of meer hardcore zijn (Super Smash Bros., Mass Effect, Guitar Hero), waarbij ze meerdere doelgroepen aanspreken.

  12. sven · 26-7-2011 · 21.20 uur

    Wat een heerlijk heldere tirade!

    Dat gevoel dat je krijgt bij het spelen van games (een warm gevoel van binnen, het gevoel dat je ook wel had als kind op pakjesavond) dat kun je niet faken en heb je of niet. Ik noem het ook wel voorliefde voor games. Voor mij zijn dat metname adventure games (een uitstervend ras). Broken Sword, The Dig, Space Quest, Lure of the Temptess…. zucht. Geen markt meer voor hoor ik vaak, jammer.

    Ik ben 31 jaar en game sinds m’n 5e jaar. Maar toch, 1 ding blijft me verwarren: Wat is hardcore in godsnaam? Iemand die de hele dag angry birds speelt of farmville is toch ook een hardcore gamer?

    Het zit em niet in de game of de industrie, maar wat de gamer er mee doet. En dan kom ik toch weer uit op de voorliefde voor (een) game(s). Je hebt het of niet. Daar hoef je niet je hele leven voor te gamen lijkt mij. Mijn vriendin heeft niks met gamen, maar was helemaal wild van Uncharted. Deel 1 en 2 speelde we samen non-stop tot we deze hadden uitgespeeld. Dat noem ik toch behoorlijk hardcore. ;)

  13. Jeroen Bos · 27-7-2011 · 0.19 uur

    Onderverdelen, omdat het moet!
    Ik verbaas me ook altijd over de tegenstelling hardcore < -> casual die door de industrie wordt gemaakt.
    Zo ken ik mensen die serieus wachten met de aanschaf van een PS3 tot de nieuwste Gran Turismo verschijnt. Downloadbare spelletjes via PSN? Internetbrowser? Het laatste NOS Journaal? Het zal ze aan de reet jeuken. Maar ze hebben wel een PS3 in huis staan. En spelen die ene game tot op het bot. Hardcore of casual? You tell me.
    Of wat te denken van die gamers die blindelings de jaarlijkse iteratie van FIFA of PES aanschaffen. En hun aantal is talrijk hoor. Dat kan ik je verzekeren. De vraag is echter: hardcore of casual?

  14. Harmen · 27-7-2011 · 5.21 uur

    @Jeroen: Of gewoon een beter idee: het hele hardcore/casual idee laten vallen en vrolijk genieten van het feit dat games wel een massamedium kunnen zijn.

  15. Randy Timmers · 27-7-2011 · 10.54 uur

    Volgens mij bestaat er niet zoiets als een hardcore game of een casual game.

    Wel bestaan er hardcore en casual gamers. En dan ben ik het eens met de omschrijving die Maarten geeft, al zie ik het breder: een ‘hardcore gamer’ ziet games echt als een hobby. Hij/zij maakt er tijd voor vrij, volgt de nieuwtjes, enzovoorts.

    De casual gamer is de persoon die dat niet doet. Hij/zij speelt weleens een game, maar ziet het niet als hobby. En hier vallen naar mijn mening ook de mensen onder uit de post van Jeroen Bos.

  16. Roland van Hek · 27-7-2011 · 12.48 uur

    Gadverdamme, Maarten…Scooter?

  17. Maarten Brands · 27-7-2011 · 17.03 uur

    @Roland “How much is the fish!”

    Foute nineties referenties ftw ;)

  18. Mitch · 27-7-2011 · 23.19 uur

    Persoonlijk maak ik onderscheid in 4 categorieën gamers, van meest casual, tot meest core:

    *1: Casual gamers. Minst fanatiek. Weinig spellen in bezit. Weinig bezig met games. Geen merktrouw. Gaan af op wat hip is maar verlaten dat net zo snel weer als er iets nieuws is.

    Main platformen: Smartphones, Wii, flash/social games op internet. Titels: Wii Sports, Angry Birds.
    Vaak begonnen met: Mobiele Telefoon/DS/Wii
    Gamesmaak: Westers.

    *2: Mainstream gamers. Meestal jonge mannen tussen de 12 en 25 jaar. Halen Fifa, GTA, Call of Duty en GTA (en in het verleden Need for Speed. Zolang het maar door veel leeftijdsgenoten gespeeld word is het automatisch goed. Besteden redelijk wat tijd aan gamen. Overlappen soms met casual of all round-gamers.

    Titels: reeds genoemd.
    Main platformen: Ps2 (past) Ps3/360 (present)
    Vaak begonnen met: Playstation 1
    Gamesmaak: Westers

    *3: (All round)-gamer Komen op gamesites. Halen titels met een hoog gemiddelde. Spelen zowel Mario Galaxy als Bioshock. Hebben een brede smaak, maar zijn wel vaak gericht op vervolgen in gevestigde franchises. Pikken echter ook wel eens iets gewaagders op als No More Heroes of Vanquish. Besteden veel tijd aan gamen en zitten op gamefora.
    Overlappen soms met mainstream of niche-gamers.

    Titels: Zelda, Halo, God of War, Uncharted
    Main platform: de huidige Nintendo, Sony of Microsoft console(s)/handheld(s). Soms gericht op 1 platform.
    Vaak begonnen met: Snes/Megadrive

    Gamesmaak: Japans/Westers.

    *4: De Niche-gamer. Ook wel de échte core gamer genoemd. Speelt al heel lang games vanaf de 8-bit generatie vaak. Houd van sprites. Speelt de meest obscure tactische J-rpg’s en koop limited editions van deze games. Spendeert verreweg het meeste tijd aan zijn hobby. Haalt zijn neus op voor CoD of Fifa, maar overlapt wel vaak met de all-round gamer.

    Titels: Valyrie Profile, Demon Souls, Catherine, No More Heroes
    Main Platform: alles, maar de laatste tijd vooral de PSP (overload aan obscure Jsrpg’s)
    Vaak begonnen met: Amiga/Nes
    Gamesmaak: Japans.

    Zo, my 2 cents. :) Je ziet, er zijn veel overlapping en natuurlijk kun je de all-round gamer nog verdelen in mensen die maar 1 merk trouw zijn maar a la :P

  19. Robert August de Meijer · 28-7-2011 · 8.41 uur

    Ik vind niche-gamer een betere term dan hardcore gamer.

  20. Jasper Driessens · 29-7-2011 · 4.53 uur

    Heel mooie symboliek in het plaatje dat je er bij hebt gezocht. Iets dergelijks als wat je beschrijft gebeurde met de hardcore house aan het einde van de jaren 90 in de vorm van happy hardcore.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>