
Gisteren werd Heavy Rain uitgebracht en dat ging gepaard met een heuse première en reclamestunt. Heavy Rain is namelijk ook een halve film en daar horen volgens Sony een vaalrode loper, een blik semibekende Nederlanders en toch ook een paar gamejourno’s bij.
Persevents
Ik ga niet vaak naar persevents. Ik heb er een hekel aan om geconfronteerd te worden met de puberale wereld waar ik mij per toeval in aan het begeven ben. Ik game en ik kan een beetje schrijven, dus schrijf ik over games. Maar niet alles wat logisch is, is goed. Dat weet ik nu.
Ergens voor aanvang van de Heavy Rain presentatie gisteren had ik een overweldigend deprimerend inzicht dat me deed duizelen op mijn harde plastic stoeltje. Het kwam allemaal door een opgevangen gesprek dat achter mij werd gevoerd. Althans, het was maar een zin eigenlijk. Een mannenstem sprak: “Andere sites geven games die slecht zijn een zeven in plaats van een vijf, maar bij ons is een vijf gewoon een vijf.”
Droste-effect
Op dat moment zakte ik in elkaar op mijn stoel. Ik sloeg mijn handen voor mijn ogen en mompelde zacht in mijn handpalmen: “Ik moet uit deze wereld ontsnappen, ik wil nu in een plof rook opgaan en verdwijnen.”
Tijdens de presentatie die getoond werd (in-game beelden van Heavy Rain) zag ik een man zich door een menigte naar een uitweg worstelen. Zo voelde ik mij ook. Ingesloten tussen eenheidsworstige meningen, open deuren en tot in den treure geherkauwde onderwerpen zocht ik naar een lichtpunt in de verte om uit deze waanzin te ontsnappen.
Maar echt gek werd ik pas toen het Droste-effect dat volgde zich over mij uitstortte. Want klagen dat er teveel over dezelfde onderwerpen gediscussieerd wordt en dat er nauwelijks nieuwe inzichten geboren worden in de wereld van de gamejournalistiek, ook dat is inmiddels alweer een cliché. En daarover klagen ook, en daarover ook. En zo gaat het almaar door.
Gedachtenbraaksels
Ik dwaal af. Of beter gezegd, ik dwaalde af. De Heavy Rain-première gisteren was namelijk een van de saaiste persevents die ik ooit heb meegemaakt. Kijken naar een halve playthrough van het spel en een zoetsappige documentaire over de liefde. Luisteren naar de aandoenlijke gedachtenbraaksels van Nederlandse acteurs. (Chris Tates: “Ik denk dat virtual reality de toekomst is.”)
Nee, nog voordat de laatste lovende woorden en beelden van Heavy Rain door de zaal galmden, liep ik door de zachte motregen naar huis.
