Dit artikel verscheen eerder als recensie in Dagblad De Pers.

Wat te maken van het nieuwe format van Activision, de bandpack? Guitar Hero: Aerosmith is zeker geen slechte game, maar wat gaat de toekomst ons brengen?

Weet je nog? Toen Activision samen ging met Vivendi Universal. Wat zou dit gaan betekenen? World of Warcraft op consoles of een Call of Duty MMO? Grote Activision-baas Kotich liet geen twijfel bestaan over het nut van fusie voor de (Activision-)aandeelhouders: “You can expect every one of those properties to be exploited annually or on a near-annual basis.”

Exploiteren heeft in het Nederlands nog wel een positieve connotatie, maar in het Engels betekent het eigenlijk gewoon uitbuiten. Met “those properties” bedoelt Kotick belangrijke Activision franchises als Tony Hawk, Call of Duty en Guitar Hero. De heren van Penny Arcade maakten er een intelligent stripje van.

Guitar Hero uitbuiten is niet heel moeilijk. Het was afgelopen kerst, wat betreft omzet, de grootste game in de VS. Kom maar op met je downloadable content (DLC) dus. Maar er zitten haken en ogen aan DLC. Hoeveel gamers kopen er nu voor vijftig of zestig euro losse nummers? Dat zullen er eerder duizenden zijn dan honderdduizenden. En dus komt Activision met een nieuw format, de ‘bandpack’. Een veredelde expansion pack die draait om een specifieke band.

De band uit Boston, Aerosmith, is een logische eerste keuze. In Amerika zijn ze, terecht, nog steeds megapopulair. De samenwerking tussen de band en ontwikkelaar Neversoft moet gladjes verlopen zijn want het positieve aan de bandpack is dat er duidelijk zorg is besteed aan het goed op het podium krijgen van de band. Speciale motion capture sessies zorgen ervoor dat de Aerosmith-fan inderdaad het gevoel krijgt naar zijn/haar favoriete band te kijken. En ook met de muziek, enkel master tracks van Aerosmith, zit het wel goed.

Maar is een bandpack nu iets waar we op zitten wachten? De fan zegt natuurlijk: “Ja!” Die kan de game met een gerust hart kopen. Maar de grens tussen uitmelken en succesvol uitbreiden is flinterdun. Vraag maar aan EA. Pietertje Moore moet er hard aan trekken om het beeld van EA als ultieme verkrachter van sportlicenties bij te draaien. Als dat ooit nog lukt. Nogmaals, Guitar Hero: Aerosmith is een kwalitatief goede productie. Geen bugs, voldoende content en het kern-gameplay-mechaniekje werkt nog steeds als een trein.

Toch zijn er drie problemen met de bandpack. Ten eerste mist de bandpack de humor en frisheid van Guitar Hero 2 (en 3). Guitar Hero 2 had bijvoorbeeld muzikantenhumor. Drummers zijn dom, bassisten nutteloos en zangers egotrippers. En de setlist was goud: lekker gevarieerd en je ontdekte nog eens nieuwe muziek. Wolfmother iemand? Guitar Hero: Aerosmith draait enkel en alleen om rock & roll, om de nummers van Aerosmith dus. En die bevatten, als je het spel veel speelt, best veel dezelfde loopjes en typische (Joe Perry-)solo’s.

Ten tweede volgt het spel een te duidelijke formule. Om in muziektermen te blijven, Guitar Hero: Aerosmith is eerder een (goede) cover van een rock classic dan een vette nieuwe track van je favoriete band. De game is toch wat karig aan extra content voor de die-hard fans. De tussenfilmpjes van de band zelf zijn leuk, maar wel heel kort. Waarom is er zo op veilig gespeeld? Ik mis mijn favoriete nummers van albums als Nine Lives, Just Push Play en vooral Honkin’ on Bobo. Overigens, dat kan een kwestie van smaak zijn.

En, ten derde, voor consumenten het belangrijkst, het spel is gewoon te duur. De adviesprijs (Xbox 360 en PS3) ligt rond de 65 euro, veel voor wat in feite toch echt een expansion pack is.

Is de bandpack het voorbeeld van het exploiteren van een waardevolle reeks? In de woorden van Kotick zeker wel. Volgend jaar volgt Metallica als bandpack. Misschien komt er wel een Beatles-pakketje. Maar hoe nu “exploitation” te vertalen? Zegt u het maar. Van mij mag de volgende bandpack net iets meer pit hebben, en iets wilder, losser en ruiger worden. En het liefst twee tientjes goedkoper.