Harry Hol speelt al MMO’s sinds de dagen van de tekst-MUDs. In de rubriek Ding! bericht hij wekelijks uit de wondere wereld van ‘s werelds massaalste gamegenre.

Stel, er valt een uitnodiging in je mailbox om deel te nemen aan de beta van een MMO-uitbreiding. En niet zomaar eentje. Het is uitgerekend de MMO die je al jarenlang speelt, en waarvan je al zeker wist dat je de uitbreiding hoe dan ook wilde aanschaffen. Voor veel gamers en gamejournalisten is dit een moment van vreugde. Voor mij is het altijd weer een aanleiding tot diepe twijfel.

Even voor de duidelijkheid: het gaat hier om een hypothetische beta-uitnodiging. Dus ben je advocaat van een grote uitgever, leg die gerechtelijke papieren maar weer weg. Ik breek hier geen enkele NDA. Ik zou niet durven! Ik speel niet eens MMO-beta’s! Laat staan beta’s waar ik voor uitgenodigd ben. Als ik daar al voor uitgenodigd ben. Wat ik hier niet toegeef. Want dat mag niet van de NDA. Die ik niet gezien heb…

Dus…

Ik heb een haat-liefdeverhouding met beta’s. Toen ik een paar jaar terug werd uitgenodigd om de Mines of Moria-uitbreiding van Lord of the Rings Online te spelen, lang voor deze in de winkel lag, heb ik met enige pijn in het hart de client voor de testserver geïnstalleerd. Ik vond het eigenlijk ‘vals spelen’ om zo vroeg al kennis te maken met de nieuwe gebieden. Het voelde een beetje alsof ik een paar hoofdstukken vooruit keek in een spannend boek.

Eenzaam

Bovendien is de ervaring op een beta-server een nogal koude, eenzame bezigheid die ik niet kan delen met mijn gebruikelijke onlinevrienden. Juist het gevoel van een gedeelde ervaring maakt voor mij het spelen van een MMO zo interessant. Zo sterk zelfs, dat ik tijdens periodes van ernstige MMO-verslaving haast geen singleplayergames meer kan uitstaan. Liberty City in Grand Theft Auto IV voelt plots wel heel erg verlaten als je vlak daarvoor nog door een overvol Orgrimmar hebt gestruind.

Rekening

Daar komt nog bij dat je tijdens een beta nooit met je eigen character speelt. Zeker in het geval van een perspreview, zoals ik die bij Moria mocht spelen, is er een ready-made character waar je vervolgens de nieuwe content mee mag verkennen. Dit is zoiets als iemand die geen rijbewijs heeft, de sleutels overhandigen van een Ferrari. Na enig vogelen lukt het wel om het ding te starten, en misschien wel een paar meter te verplaatsen. Maar uiteindelijk eindig je onafwendbaar met een hoge reparatierekening.

Dat ik de kans toch altijd met beide handen aan grijp, komt omdat mijn nieuwsgierigheid het altijd wint van mijn bezwaren. Het spelen van een beta heeft namelijk ook wel een zeker ‘Neil Armstrong-gehalte’.

Wie zou tenslotte niet alvast een kijkje willen nemen in de nieuwe gebieden van de volgende grote expansionpack van LOTRO? Of in de geheel vernieuwde wereld van World of Warcraft: Cataclysm willen rondvliegen? Of Jumpgate Evolution eindelijk eens spelen? Of Blizzard’s naamloze nieuwe MMO uitproberen? Of The Old Republic? Niet dat ik voor al deze zaken ben uitgenodigd. Ik ontken alles.

I know nothing. I am from Barcelona.