Lijkt mij een goede definitie van gamejournalistiek, maar zoals met alle begrippen: je kunt erover twisten. Geen enkel begrip is objectief. Alles wat in woorden kan worden gevat, bevat de belangen van degene die het begrip heeft opgesteld.

En zoals hierboven wel blijkt is er nog flink wat discussie over dit onderwerp. Lijkt me een mooie voedingsbodem voor een vervolgdebat. Hopelijk binnenkort weer?

Zo beschouw ik zelf videogames meer als een hobby in de lijn van auto’s (een voorbeeld waar Boris mee kwam tijdens het debat) dan een “cultureel medium”. Voor het gros van de mensen betekent videogames WiiSports, Brain Training, Bejeweld en ook nog wat Mario en WoW. Wat mediëren deze spellen eigenlijk? Videogames hebben ontiegelijk veel verschillende betekenissen voor ontiegelijk veel verschillende mensen. Daar kan niet een eendudige journalistiek uitkomen.

Misschien is het verstandig al deze tegenstrijdige opvattingen en ontwikkelingen in de industrie en journalistiek onder de loep te nemen. Een soort genealogie van de gamejournalistiek? Want deze discussie is eigenlijk al iets te lang bezig.

GMR vond ik persoonlijk een erg hip blad. Die schreven toch ook vaak zat stukken die niet direct een impressie of recensie waren? Het is erg jammer dat zoiets dan weer niet loopt in Nederland.

Daarnaast vind ik het jammer dat sites met vrijwilligers door sommigen als inherent amateuristisch worden gezien. Bij de site waar Niels (Peuchen) werkte, krijgt men kennelijk geregeld herschrijfadviezen van meer dan één pagina. Er zijn zat adresjes waar men serieus bezig is. Redacteurs worden eerder boos als je nooit zegt wat ze anders kunnen/moeten doen.
PS. Gief edit-knop. Dat mis ik echt hier.

Ironisch dat je zegt dat ik mijn mening laat doorsijpelen, en daarna jouw mening geeft. Wat ik met kwaliteit bedoel, is simpelweg het gebruik van journalistieke tools. Gamekings heeft een grote schare fans op basis van hun aantrekkingskracht op jongeren. Kun je ook kwaliteit noemen, maar niet in de context van journalistiek.

Begrijp me overigens niet verkeerd: Gamekings is vast en zeker met liefde, toewijding en vakkennis gemaakt. Alleen heeft het niets met journalistiek te maken (gezien mijn definitie daarvan). Als iemand vindt van wel, dan graag erbij vermelden welke aspecten van journalistiek erin voorkomen.

@Aldo
Dat DA-gedoe met Baldur`s Gate: je hebt een punt dat Google rating meespeelt, maar ik denk niet dat veel recensisten daar aan denken, of hun artikelen laten leiden door zo`n zoekterm. Wel een interessant aspect, had ik niet eens aan gedacht.

Ik plaats deze week overigens twee interviews op mijn weblog: met Niels `t Hooft en Jurrie Hobers over hun definitie van gamejournalistiek. Audio-kwaliteit is niet super, maar het is de moeite waard om die definities eens naast elkaar te leggen.

Echter zijn er genoeg voorbeelden van journalistieke instanties die het (schrijven van achtergrondartikelen en andere journalistiekere genres) wél goed doen. Qua gamemedia zijn die voorbeelden ver te zoeken.

Maar de game-industrie is natuurlijk wel gewoon journalistiek. Jerry en ik komen van dezelfde website en daar hebben we wel vaker gediscussieerd over de definitie, en telkens weer waren we het oneens. Dat kan en dat mag. Zo vind ik Gamekings wel journalistiek. Zo vind ik de PU ook journalistiek. Het zijn immers journalistieke producten die hun taak serieus nemen.

Een recensie is een journalistiek genre; elke gamemedium behandelt games, dus we zijn allemaal journalisten. Het is echter een heel lastig genre. Schrijf maar eens een goede recensie. Dat is lang niet zo gemakkelijk als het lijkt. Dat iedereen het doet binnen ‘ons’ vakgebied, betekent niet dat iedereen het kan.

Hoe dan ook: de recensie is de drager van onze wereld. Dat weten wij ‘journalisten’ en dat weet de klant ook. Het is zaak om deze denkwijze te verbreken en de recensie om te dopen tot een ondersteuning. We moeten er een minder belangrijkere draagmuur van maken.

Op die manier kunnen we achtergrondartikelen, reportages en interviews wat meer naar de voorgrond schuiven. Dan heb je wat meer de ‘diepte’ gevonden.

De vraag is: wil de lezer dat wel? Daar kom ik nog op terug in een artikeltje.

Ik denk dat je zal schrikken hoeveel er daadwerkelijk van bureaus als Novum en ANP wordt gekopieerd in kranten en nieuwsuitzendingen etcetera. Ik denk daarom dat de journalistiek die in de game-industrie bedreven wordt niet wezenlijk anders is dan andere takken van sport. Natuurlijk is daar wat meer diepgang aanwezig, maar hoeveel van die diepgang baseert zich op eerder uitgegeven persberichten of cijfertjes?

Ik denk dan ook niet dat de insteek van het bedrijven van de journalistiek heel veel verschilt met andere media. De uitvoering, en daar heeft Jerry wel een punt, vaak wel. Alleen die uitvoering op een lijn zetten met journalistiek die kranten en dergelijke bedrijven is in mijn ogen ook niet goed. Je moet kijken naar hoe de entertainment industrie journalistiek bedrijft. In andere woorden hoe wordt er bericht over muziek en filmnieuws op media die dat als hoofdonderwerp hebben. Ik denk dat je, zoals jij ook al zegt, dan dezelfde tendens ziet als bij games, namelijk een zelfde soort vervlechting en een zelfde manier aan berichtgeving.

(ik wil ook een editknop)

Menno moet ook vooral zijn mening door laten sijpelen in zijn definitie van kwaliteit. Deze hele discussie is namelijk zo subjectief als de pest. Naar mijn mening is jouw standaard van kwalitiet bijvoorbeeld veel te laag.

Jij maakt een fout die wel meer mensen maken: alleen diepe, doorwrochte artikelen zijn “kwaliteit”. Dat zijn waarschijnlijk de artikelen die jou persoonlijk aanspreken. Maar voor een groot deel van de jongens van mijn leeftijd staat jouw “kwaliteit” voor “saai”, en GameKings voor “kwaliteit”. Jij laat jouw mening doorsijpelen in jouw algemene definitie van kwaliteit. Ik denk dat je voordat je dat oordeel velt moet kijken naar hoe de publicatie in kwestie hun doelgroep aanspreekt en of ze daar succesvol in zijn.

Misschien komt dat niet altijd de kwaliteit van het stukje ten goede. Maar zonder dat iemand het vind heb je natuurlijk weinig aan een kwaliteitsstukje.

Ik ben het trouwens ook wel eens met Lucas. Ik vind het te gemakkelijk van de “echte pers” altijd maar de schuld bij het internet en “de amateurs” neer te leggen. Als iets wel aanslaat dan is dat blijkbaar waar de behoefte is. Zelf heb ik een hekel aan Frans Bouwer en kwaliteitsmuziek is het niet. Maar je kan Fransje niet de schuld ervan geven als andere muziek minder verkoopt dan wat hij doet of de zeggen dat de kwaliteit van andere muziek beinvloed wordt het succes van Fransje. Een groot deel van de wereld heeft geen behoefte aan diepgang en daar wordt ook op ingespeeld. Wat je zelf verder doet, moet daar niet van afhankelijk zijn. (hoewel als je commercieel bent geld altijd een rol zal spelen).

Het is wel belangrijk dat er kwaliteitsjournalistiek is en ik waardeer dat ook ten zeerste. Die haal ik zelf ten aanzien van games trouwens nog steeds op papier inhuis (Edge, Retro Gamer, etc. allemaal engelse bladen - in Nederland ken ik eigenlijk geen kwaliteitsbladen - ik denk omdat de doelgroep daarvoor te klein is om rendabel te zijn), maar dat neemt niet weg dat ik ook een groot aantal blogs even kort lees.

Ik vind het trouwens wel grappig dat Insidegamer hier genoemd wordt als de weinige hoop voor Nederland online. Als er een website is die diepgang schuwt terwijl het wel professioneel is…. dan is het Insidegamer wel :)

Ze bieden iets anders namelijk. Net zoals ik een kwaliteitskrant kan lezen EN nu.nl. De een is een tussendoortje, en dat hoeft echt geen diepgang te hebben en de andere bied meer inzicht.

(ps. bashers, jullie reactie mogelijkheid werkt voor geen meter onder Firefox. Het reactieboxje vergrootaltijd een regel te laat waardoor de laatste regel steeds onzichtbaar geschreven moet worden. En ik ben al Dyslectisch, laat staan dat ik onzichtbaar moet tikken :P)

Het is wel erg lastig om een goede recensie te schrijven. Probeer maar eens een andere invalshoek te bedenken, wanneer je al tig andere blogs hebt horen spreken over ‘de spirituele opvolger van blabla’. Toevallig heb ik die DA-recensie toentertijd niet nagekeken vanwege tijdsdruk, maar ik zou ook niet zo snel iemand terugsturen met de opdracht ‘schrijf maar over!’. Daarvoor is het amateuristische karakter van dat soort sites te groot. Het blijven vrijwilligers. Als je dat soort schrijvers terugstuurt met de (vrij realistische) opdracht ‘opnieuw schrijven, want dit is gewoon geen sterke recensie’, dan ben je snel door je personeel heen.

En daar zit het hem nu juist. Bij amateuristische sites heb je niet zoveel te eisen. En bij de professionele redacties speelt het geld een enorm grote rol. Hiermee is het probleem niet compleet geanalyseerd, maar wat betreft het internet denk ik dat ik mijn standpunt wel heb verdedigd.

Je hebt wel gelijk wat betreft die wildgroei, maar hoe goed worden die sites eigenlijk gelezen? Ik heb het idee dat alleen de enigszins ‘kwalitatieve’ adresjes redelijk worden bezocht.

Dat veel recensies een standaard riedeltje afdraaien vind ik ook wel. Het lijkt me persoonlijk erg tof om voor een blad of site te schrijven die dat cijfer gewoon durven weg te halen. Maak maar met woorden duidelijk waarom een game tof is, of niet. Al had dat Amerikaanse blad daar niet erg veel succes mee. (Ik kan even niet op de naam komen.)

PS. Als je mijn DA-recensie cliché vond, was dat overigens nog steeds onder jouw verantwoording hoor, jij ex-hoofdredacteur! Ik vond mijn relaas over kinderen doden wel geinig.