Het genot van een nieuw begin



Harry Hol op dinsdag.
Beeld: Paul Veer.

Er is iets heerlijks aan het starten van een nieuw personage in een MMO. Het maakt niet zo veel uit of het een totaal nieuw spel is, zoals ik dit weekend deed in Guild Wars 2, of in een game die ik al jaren speel. Een nieuw personage voelt als een onbeschreven blad. Een ‘Tabula Rasa’, met nieuwe onvermoede mogelijkheden.

Laat ik eerlijk zijn: ik ben niet dol op het hele concept van een ‘end game’ zoals in World of Warcraft. Misschien ligt het aan mij, maar het continu doorlopen van dezelfde raids in de hoop op een .01% verbetering in een van mijn vaardigheden is niet mijn idee van een zinvolle tijdsbesteding. Het is ook nooit de reden geweest dat ik MMO’s speelde.

Ik kan er mijn verstand dan ook nog steeds niet bij dat er mensen zijn die koppig volhouden dat ‘het echte spel’ in een MMO pas begint op het hoogste level. Deze mensen hebben het allemaal simpelweg fout. Fout met een hoofdletter F. Fouter dan een Frans Bauer-marathon op een skinhead-party. Fouter dan de Telegraaf een ‘nieuwsbron’ noemen.

Maar daar gaat het nu niet om. Ik wil even dat fantastische gevoel delen van die eerste schreden in een spelwereld, waarin de rollende heuvels en uitgestrekte vlakten aan mijn voeten liggen en mijn belangrijkste zorg is: ga ik richting oost of west?

Waar ik vooral van geniet is dat gevoel van autonomie van questen in je eentje. Ik neem mijn tijd, ga niet voor een snelle ‘cap’ maar wil rustig uitzoeken wat ik allemaal kan en waar ik het meeste plezier uit haal. Ik lees (indien aanwezig) quest-teksten, en bestudeer de tooltips om te kijken wat ik nu weer allemaal heb. Ik laat me niet opjagen en ben in het geheel niet geïnteresseerd in de adviezen van anderen. Het kan me oprecht geen bal schelen of ik misschien 1% meer schade aanricht door bepaalde wapenrusting te kopen in het veilinghuis. MMO’s gaan niet om efficiëntie. Onze maatschappij is al veel te geobsedeerd met zo veel mogelijk profijt voor zo weinig mogelijk inspanning.

Oh, en tijdens de eerste levels ben ik ordelijk! Ik hou mijn ‘bags’ helemaal netjes! Crafting-materialen in de ene zak en wapens in de andere. En een aparte voor voedsel en toverdranken. Aan het begin van de reis van mijn nieuwe personages heb ik alles tot in de puntjes verzorgd en op een rijtje.

Ik weet dat ik dit niet ga volhouden. MMO’s zijn stuk voor stuk een nachtmerrie voor mijn persoonlijkheidstype (ik bewaar bioscoopkaartjes uit 1987, om maar een voorbeeld te noemen) en gaandeweg komt er zoveel troep in mijn bezit die ik misschien wellicht ooit nog eens nodig heb…

Maar ook dat kan me niet schelen. Aan het begin van zo’n virtuele reis is alles nog ver weg: de veel te fanatieke groepen, de ‘gear-gates’, het eindeloze geneuzel over of het MMO-genre vijf jaar geleden niet eigenlijk beter was… Lekker op avontuur met de virtuele wind in mijn haren en het bloed van de eeuwige beginnerszwijnen aan mijn zwaard is er niets heerlijkers dan een ochtendje of avond door een electronische hallucinatie te dwalen, terwijl ik minzaam zwaai naar andere spelers die in de verte voorbij rennen.

Het avontuur is dan verrukkelijk.

11 reacties

  1. Robert August de Meijer · 27-3-2012 · 13.49 uur

    Jeetje, wat lijk jij veel op mij : P Waren er maar meer mensen die zo MMO’s speelden…

  2. Wesley · 27-3-2012 · 14.04 uur

    Wat is het leuke aan mmo’s spelen als je ze speelt als singleplayer RPG’s? Ik speel zelf geen mmo’s, zelfs nog nooit 1 aangeraakt dus misschien is mijn beeld helemaal verkeerd. En is Dark/Demons’ souls ook een mmorpg?

  3. Harry Hol · 27-3-2012 · 14.20 uur

    @wesley ik speel ze niet als single player games. Ik vind het juist een heel leuk idee dat mensen zomaar in dezelfde wereld langs kunnen lopen. En ik houd ook van dungeons doen met vrienden. Maar dan wel om de ervaring, niet om mijn personage uber effectief uit te rusten.

    Het gaat mij om de fantasie niet om het ‘nummer spelletje’ van de statistieken.

  4. Rick · 27-3-2012 · 16.12 uur

    Ik speel MMO’s zoals ik Journey speel. Ik doe mijn eigen ding, maar wel op een sociale manier. Maar ik zoek samenwerking vaak niet bewust op, tenzij het niet anders kan.

    Net als Harry vind ik de aanwezigheid van andere spelers erg leuk, of ik nu interacteer met ze of niet.

    @Robert: Er zijn juist heel erg veel mensen die zo MMO’s spelen. En in een game als WoW was het nooit zo goed mogelijk om in je eigen tempo te spelen als nu.

  5. Rick · 27-3-2012 · 16.21 uur

    Wat vind je dan van Journey als ik vragen mag?

  6. Harry Hol · 27-3-2012 · 16.32 uur

    @rick nog niet gespeeld :-(

  7. Vincent · 27-3-2012 · 18.27 uur

    Ik ben het bijna helemaal met je eens Harry, de magie die je voelt van een goede MMO vraagt om een hoop rust in je spel, anders kan je er niet van genieten. De cap eenmaal bereikt valt je doel weg. Ik vind het, in tegenstelling tot jou, heerlijk met mijn vrienden deze nieuwe wereld te ontdekken. Ons te verbazen over de zonsondergang boven op de berg.

    Alles eenmaal beleefd gaat bij mij altijd een gevoel van jaloezie opspelen. Jaloezie naar al diegene die allang de cap hebben behaald en nu in té toffe gear rondloopt. Die gear, die móet ik hebben…

    Heb je het GW2 pers weekend gespeeld Harry, of heb je een closed beta key bemachtigd?

  8. Robert August de Meijer · 27-3-2012 · 19.20 uur

    @ Rick: wat ik vooral bedoelde was dat spelers bezig waren met avonturen beleven, in plaats van minmaxing. Mijn MMORPG ervaringen zijn beperkt tot Everquest en WoW, waar er teveel nadruk ligt op endgame. Ik weet dat na Cataclysm het levellen leuker is geworden, maar mijn ervaringen waren dat het misschien té singleplayer achtig werd! Vette quests hoor, maar er was niets beters dan in de oude dagen spelers zoeken voor die handvol group/elite quests die je nog in je log had. Bij nader inzien, The Burning Crusade had de leukste levelling (de eerste paar maanden): genoeg te doen in je eentje, maar ook veel quests die je samen moest doen.

  9. Vincent · 27-3-2012 · 21.04 uur

    Robert, de eerste WoW, tot 60, dat was de beste. Met zijn allen World PVP in south shore, met 5 man whipen op deadmines, omdat je er geen drol van begrijpt, etc. Dat waren tijden in WoW. Die beleving, die zoek ik nog steeds in andere gamers. Wellicht gw2?

  10. Robert August de Meijer · 27-3-2012 · 22.25 uur

    Het magische van een virtuele wereld zo prachtig als Azeroth ontdekken, dat is vrees ik een ééns in de geschiedenis gebeurtenis… Ik ben zeer dankbaar dat ik erbij was.

  11. Mike · 28-3-2012 · 8.56 uur

    Ik heb nu op lvl 85 nog steeds zoveel lol als van 1 naar 85 lvlen. Het ligt er gewoon aan hoe je het doet, en met wie. Daarnaast vind ik het belangrijk om een goeie guild te hebben die een beetje hetzelfde doet zoals jijzelf. 9 van de 10x zit ik op een mailbox te wachten tot de dungeon start. Tijdens het wachten, heb ik roleplay met verschillende mensen die van alles aan het doen zijn.

    Daarom hou ik zo van roleplay servers. 1x per maand knallen we een leuke PVP-RP event in de wereld en doen er ongeveer 50 guilds mee. Deze week bijvoorbeeld, Van de Wetlands tot Silverpine Forrest 1 grote PVP battle. Dat is toch vet?

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>