Wat Niels en anderen hier al zeiden is iets waar ik zelf ook enorm achter sta. Gamebladen worden door lezers vooral gekocht als Buyers Guides en redacties handelen daar volledig naar. Het is mijn volle overtuiging dat games zoveel complexer, boeiender en fascinerender kunnen behandeld worden als gamers/schrijvers zich gaan realiseren dat games meer zijn dan een product met een bepaalde kostprijs. Ik noem mezelf een gamejournalist en vind dat ik daar het recht toe heb. Niet omdat ik over games mag schrijven voor een officiële publicatie, niet omdat ik daarvoor een beetje geld krijg en niet omdat ik de pretentie heb dat mijn mening een invloed uitoefent op mensen. Maar omdat ik zowel de materie die ik behandel als mezelf constant uitdaag en kritisch in vraag stel.

Ik kan daarbij concluderen dat ik niet veel ruimte en middelen heb om te brengen wat ik vind dat ik zou moeten brengen. Mijn artikels zijn niet altijd even goed geschreven en zijn meestal even doorsnee als ieder ander stukje gamejournalistiek. Maar ik doe altijd mijn best om kritisch en informatief te zijn en als ik de kans krijg om mijn lezers een diepere gedachtenkronkel te bieden, dan doe ik dat. Ik heb niet de indruk dat dit voor de meerderheid van de ‘journalisten’ opgaat. Of het nu om gamejournalisten of anderen gaat. Leuk kunnen schrijven, misschien nu en dan het publiek wat entertainen met snedige stukjes arrogantie, dat is blijkbaar de essentie van journalistiek. Kwaliteit is voor de meesten irrelevant. Per slot van rekening is dat niet hetgene waar mensen in geïnteresseerd zijn. Lezers willen gewoon weten of ze een game moeten kopen en liefst op een manier die vet cool is. Ik weet dat dit zwartgallig klinkt maar ik hoop al jaren in een kwalitatieve wederopstand van de media (niet alleen de gamejournalistiek). Maar ik zie ze vooral steeds dieper vallen. Mijn overtuiging is dat kwaliteit en entertainment hand in hand kunnen gaan, maar dat lukt enkel met een team van hardwerkende personen met een ruggengraat.

Toch kan ik uit eigen ervaring niet zeggen dat bovenstaand incident schering en inslag is. Ik heb het alvast zelf nooit gezien. Ook vind ik niet dat je meteen redactieverantwoordelijken de schuld kan geven voor alles. Meestal staan zij zelf volledig machteloos bij het feit dat hun medium steeds meer als een veredeld reclamekanaal wordt gebruikt. Ik vind dat de Angelsaksische pers wel enkele voorbeelden telt van boeiende gamejournalistiek die gebracht worden door personen die iets te zeggen hebben. Zij hebben de luxe om een internationaal nichepubliek aan te spreken, iets wat Nederlandse publicaties niet hebben. Ik weet niet hoe groot het bezoekersaantal van Bashers.nl is, misschien dat die cijfers mij het tegendeel zouden kunnen bewijzen.

@Ruud. Thanks…
Als het publiek dit allemaal echt zou weten, zal ze er nog niet om malen. Men leest nu eenmaal liever previewtjes op Insidegamer dan dit soort “gezonde relevante discussies onder elkaar, waar we allen beter van worden”…bezoekersaantallen spreken daarbij voor zich…
En wie dat durft te wijten aan de inhoud van het gepeupel dat de bezoekersaantallen van bijvoorbeeld IG opmaakt, hoort dan weer absoluut hier thuis!

“Overigens moet Molnar zich afvragen waarom een bedrijf 10 duizend euro wil besteden aan een campagne bij hem. Dat komt doordat hij een platform biedt dat goed wordt gelezen en dus gewaardeerd. En dat komt niet doordat zijn lezers/kijkers het idee hebben dat de redactie de PR-bureaus naar de mond praat.”

Misschien wel even nuanceren dat het samengaan van Gunk en 9lives (het goede en gewaardeerde platform) vooral door die laatste als een gedwongen huwelijk wordt ervaren en de community aldaar helemaal niet gediend is met het nieuwe bewind (= Gunk). Misschien net omdat ze door deze en andere toestanden alles waar ze voor staan en wat hen door de jaren tot dat goede, gewaardeerde en gelezen platform heeft doen uitgroeien in gevaar zien komen? Je hoeft er maar even de comments op eender welke Gunk-aankondiging op 9lives op na te slaan om te zien wat ik bedoel. (Vanaf de eerste aankondiging van het ‘samengaan’ overigens, niet pas sinds ‘dit’ Geval Gunk.)

@David: natuurlijk zijn die grenzen vaag. Je kan die ook niet trekken. Kijk, Matthijs gaat imho te ver. Je kan niet weglopen van alles wat je kan beïnvloeden. Dat hoeft ook niet. Het is de kunst zelf professioneel te zijn en te zien waar het te ver gaat. Kijk, ik was onlangs bij Ubisoft Montpellier. Ze geven je daar goed eten, wat muziek, sexy dames, en dat doen ze echt niet omdat ik mooie, blauwe ogen heb. Voor mij hoeft al die show niet, maar zolang ik krijg wat ik wil -een mooie reportage- kan me dat niet schelen. Je moet zelf professioneel zijn, én die indruk ook naar de buitenwereld geven. En als de cadeautjes te duur worden, dan is dat niet jouw verlies. Btw, dit probleem doet zich niet enkel in de gamessector voor.

Ha Jan, ik heb t even gecheck maar ik vraag me af, waar jij dan naar toe gemaild hebt. als je mailt naar info@hit-pr.nl, dan krijg je zeker en vast antwoord..

Als ik eerlijk ben: ik zie het probleem niet. Het is in feite allemaal erg simpel.

Op de eerste plaats moet een redactie weglopen voor alles wat haar kan beïnvloeden. Dat is best makkelijk. Gewoon ‘nee’ zeggen tegen een reisje dat inhoudelijk niets oplevert, tegen dat Business Class-ticket naar Tokio en tegen die leuke dame van het PR-bureau. Kleine cadeautjes? Niets mis mee, maar als de koerier voor je neus staat met een 40-inch plasma scherm (waargebeurd), dan stuur je die gewoon terug.
Je moet als journalist sterk in je schoenen staan, maar dat is nu eenmaal eigen aan het vak.

De andere kant van het verhaal is ook niet zo heel ingewikkeld.

Praktisch alle media zijn afhankelijk van advertentie-inkomsten. Dus hoe minder advertenties, hoe kwetsbaarder het medium en hoe vatbaarder het is voor druk van adverteerders. Dat is echter het probleem van de uitgever en nooit van de redactie. Tenzij de uitgever zijn werk niet goed doet en die druk wel laat doorsijpelen naar de redacteuren. En dat lijkt hier aan de hand.

Overigens moet Molnar zich afvragen waarom een bedrijf 10 duizend euro wil besteden aan een campagne bij hem. Dat komt doordat hij een platform biedt dat goed wordt gelezen en dus gewaardeerd. En dat komt niet doordat zijn lezers/kijkers het idee hebben dat de redactie de PR-bureaus naar de mond praat.

“Zolang ze maar geen oneigenlijke pressiemiddelen gebruiken kan ze niet echt verweten worden dat ze lobbyen om hun eigen titels in een zo goed mogelijk daglicht te stellen. Als maar duidelijk is waar de grenzen liggen.”

Is dat het probleem dan niet, dat deze grenzen uitermate vaag en troebel zijn en iedereen daar een andere mening over heeft? Het geval van Gunk is duidelijk te ver, maar er zijn zoveel gevallen die op het randje zijn (of zie ik dat verkeerd)?

Ondanks alles behoudt Gunk haar lezers. Hoe relevant zijn wij dan?

Over Gunk kunnen we btw hele boeken schrijven. Ik stel voor dat we dat niet doen.

De ‘entertaining reads’ leggen mijn inziens niet dezelfde journalistieke ethiek aan de dag. Rapporteer de waarheid, minimaliseer mogelijke schade voor je lezer, wees onafhankelijk, sta voor wat je schrijft… of wat je ook onder journalistieke integriteit verstaat.

Uit mijn eigen ervaring moet ik concluderen dat ik als freelance game-journalist nog het meest correct kon schrijven voor de algemene dagbladpers als De Standaard en Het Nieuwsblad omdat je daar in het juiste kader zat. Games, beursnoteringen, buitenlands nieuws… de eindredactie was even bloedserieus. Ook stonden advertising en content diametraal tegenover elkaar, vaak in losse business units of zelfs bedrijven. Veel minder zo bij de gespecialiseerde pers (ik schreef nog freelance voor Gunk toen het lanceerde en andere gamesites en gespecialiseerde publicaties).

@jurrie Uitgevers hebben zeker het recht om een recensie op de korrel te nemen. Maar je kunt er inderdaad van uitgaan dat een ‘recht van antwoord’ niet zo ingeburgerd is bij ‘game-journalisten’ en je dus vaak op een scheldpartij wordt onthaald. Jammer aangezien het een mooie meerwaarde zou kunnen geven aan een artikel als beide partijen het met eer en geweten doen.