About
Volg Bashers
Nieuwe posts
Populaire posts
Nieuwe reacties
Elke woensdag post Joost Rietveld over actuele businessberichtgeving uit de gameindustrie.
De E3-beurs was nog niet voorbij of Nintendo was al als grote winnaar uitgeroepen door menig industry insider. Paradepaardje van Nintendo’s persconferentie was de nieuwe DS-handheld, de Nintendo 3DS. ‘Slechts’ een iteratie op de huidige DS-familie, met de toevoeging van een 3D-scherm waarvoor geen bril benodigd is. Geheel naar de filosofie van Nintendo geen disruptive technologie, maar een bestaande technologie die nieuw is voor de gameindustrie. Een iteratie op een 6 jaar oude handheld, geen disruptive technologie en een hoop onduidelijkheid… en toch ‘winnen’. Hoe heeft Nintendo dat geflikt?
Het contrast tussen Kinect en de 3DS: de ‘Magic Test’
Laat ik de opmerkelijkheid van dit alles nog wat kracht bijzetten met een stukje contrast: waar bronnen doen vermoeden dat Microsoft zijn Kinect onder kostprijs moet verkopen om succesvol te zijn, stelt Nintendo-CEO Satoru Iwata zonder gêne dat de 3DS waarschijnlijk bóven kostprijs zal verkopen. Het apparaat biedt nu eenmaal grote toegevoegde waarde voor de eindgebruiker, aldus Iwata.
Het contrast wordt verder versterkt door het feit dat het getoonde design van de 3DS nog niet eens het uiteindelijke ontwerp is, terwijl dat bij Kinect wel het geval is. Desalniettemin stelt David Edery dat de 3DS duidelijk slaagt voor de ‘Magic Test’, waar dat bij Kinect een stuk minder duidelijk is.
Onduidelijkheid
Nintendo Magic dus, als vanouds. De hele industrie loopt warm voor een apparaat waarvan de releasedatum noch de prijs bekend is. Toegegeven, de handheld komt in ieder geval nog voor het einde van het fiscale jaar 2010 wereldwijd uit, uiterlijk 31 maart 2011 dus.
Over de prijs wordt hevig gespeculeerd door analisten, hun voorspellingen lopen uiteen van $149 tot $299. Nintendo houdt de lippen stijf op elkaar en zegt alleen dat de productiekosten boven die van de DS liggen en dat de 3DS waarschijnlijk met winst verkocht zal worden.
Ten slotte is er nog het bedrijfsmodel. Het is niet zozeer de kwaliteit van de games die Apple zijn positie binnen de handheld-gamemarkt heeft gegeven, maar eerder het bedrijfsmodel met focus op digitale distributie. Hoe gaat Nintendo de strijd aan met self-proclaimed ‘vijand’ Apple om marktaandeel te behouden?
Support
Ondanks al deze onduidelijkheid is er echter veel support van uitgevers en ontwikkelaars voor het nieuwe platform. Nintendo zegt zelf dat er ondertussen 70 games voor de handheld in ontwikkeling zijn. En ook grote uitgevers steken niet onder stoelen of banken dat ze actief bezig zijn met ontwikkeling voor het platform. Metal Gear Solid, Assassin’s Creed, Zelda, Mario Kart, Kid Icarus, Kingdom Hearts en Super Street Fighter IV zijn slechts enkele voorbeelden van de vele franchises die zijn aangekondigd voor de 3DS.
Dit met als gevolg dat analisten en pers vol lof schrijven over Nintendo’s nieuwe avontuur. Een lichtend voorbeeld hiervan vind ik Kotaku’s artikel over Nintendo’s E3-optreden, met de titel Nintendo undoes four years of alienation in a single hour.
Van blauwe oceaan naar innovatie-diffusie
Het merendeel van de titels die momenteel zijn aangekondigd zijn coretitels. Titels voor de gamer, die veelal binnen bestaande franchises vallen en vooral appeal hebben voor spelers die al bekend zijn met het fenomeen games en dan met name die games waar het Kotaku-publiek enthousiast van wordt. Dit druist in tegen de met de eerste DS getestcasete en later met de Wii geperfectioneerde Blue Ocean Strategy van Kim and Mauborgne die Nintendo nu enkele jaren propagandeert. Een strategie waarbij een niet eerder door de industrie aangesproken groep consumenten als kerndoelgroep wordt aangewezen.
Nintendo lijkt met de 3DS eerder een veel oudere en in de wetenschap breder geaccepteerde theorie aan te hangen, de Innovation Diffusion-theorie van Rogers uit 1962. Nintendo probeert zijn nieuwe product eerst aan de innovators te verkopen, lees de publishers, pers en otaku’s. Een groep spelers die zeer bekend is met de industrie, die als eerste op de hoogte is van nieuw aangekondigde innovaties en deze vervolgens ook koopt. Dit dus in tegenstelling tot de DS en in meerdere mate de Wii, die Nintendo aan de late majority heeft proberen te verkopen, lees de huismoeders die zich ondertussen niet langer in de Blue Ocean bevinden. Misschien dat dit ook een reden is achter deze strategiewijziging: de blauwe oceaan is rood en ondertussen groot genoeg om met meerdere bedrijven uit te vissen.
Waar Nintendo met de 3DS op mikt is een product dat zo opvallend is dat het door de innovators wordt doorgespeeld aan de early adopters, early majority, late majority en tenslotte de laggards. Een filosofie die in dit geval in het voordeel van de ‘echte’ gamer uitpakt.
