Aan de andere kant zouden developers ook juist voor ‘het andere pad’ kunnen kiezen: wel spelen met emoties, maar dan niet de emoties uit een verhaallijn, maar de emoties die je als gamer zelf ervaart omdat je een uitdaging overwint of juist steeds niet slaagt. Dan merk je dat games zonder verhaal (Mario Kart, Tetris, Mafia LIVE) ook veel met emoties kunnen doen. Ook op dat vlak is er nog veel innovatie mogelijk en kunnen games zich nog veel verder ontwikkelen.

Kortom: ik heb nu al zin in de games van 2015 en ben benieuwd wat die games ons voor moois en verslavends gaan bieden!

Laat ik het zo zeggen: als ik een stad verlies in Civilization doet mij dat veel meer dan alles wat er gebeurde met welk personage dan ook in Beyond Good & Evil. En ik vond de hoofdverhaallijn van Fallout 3, waar de meeste tijd in gestoken is om dat zo strak mogelijk te maken, minder interessant dan de meeste sidequests.

Ik denk dat ik ongeveer snap wat je bedoeld, maar ik denk niet dat een speler meteen een grotere verbinding krijgt met wat er in een spel gebeurt door het achtergrondverhaal. Het kan wel, maar meestal wordt het verschil tussen s

Dat games dat (nog niet voldoende) doen is ook juist een van mijn argumenten.

je voorbeeld gaat niet op; immers om Snake te spelen wordt er toch eerst een wereld/storylin/character verzonnen rond Snake. Dat valt allemaal onder de catagorie storytelling. Hoe beter dit verhaal wordt verteld en hoe dieper de characters worden uitgewerkt des te rijker de games ervaring. Ik zie dat op dit moment nog als een onvoldoende uitgewerkt deel.

Ook moet je in je voorbeeld niet alleen aan Snake denken, maar ook aan de overige characters die een ‘rol’ spelen in jouw ervaring, die characters moeten toch echt eerst een reden en verhaal krijgen om bij te dragen aan het spel. Hoe platter en 1-dimensionaler deze zijn, hoe minder rijk een games ervaring is.

De voorsprong van Hollywood is bij games vrijwel nutteloos, misschien zelfs schadelijk. Door te investeren in karakters en het verhaal dat de scriptschrijver zo mooi gaat juist het krachtige aan games verloren. Tijdens het spelen zeg je ook niet “Solid Snake is net weer doodgegaan” maar “ík ben doodgegaan”. Zie verder het topic op het forum.

Grappig dat de spellen van The Matrix als voorbeeld worden genomen: laatst werd in een artikel (http://www.gamasutra.com/view/feature/4017/10_game_design_process_pitfalls.php?page=3) het gebruikt als voorbeeld van hoe het niet moet. Dat spel is namelijk zo sterk gebaseerd op het script dat het spel zelf minder leuk wordt. Leuk idee, maar zelfs daar is de invloed van film nog te sterk op het spelontwerp.

Maar dat gaat niet zo maar. Hollywood heeft aardig wat jaren voorsprong qua scriptschrijvers.

Ik ben het niet met je eens dat games ‘nog niet van hetzelfde niveau’ zijn. Van hetzelfde niveau als wat? Als films? En waarom dan als films? Allereerst, wie bepaalt wat het niveau is waar jij over spreekt en waarom er naar dit niveau toegewerkt zou worden. Het lijkt nu bovendien net of games volgens jou zich moeten modelleren naar films, en dat is nou juist niet de bedoeling van mijn stukje :-). Games moeten (in deze discussie) volgens mij niet naar ‘een niveau’ werken, maar op hun eigen manier een nieuwe draai proberen te geven aan werelden die we kennen uit andere media.

Goed, het is niet altijd bagger, maar dat over het algemeen games die de film slechts na proberen te doen op een interactieve manier vaker niet slagen dan wel, kun je niet ontkennen.

Bovendien, het is grappig dat je een paar Star Wars-games neemt als voorbeeld van goede games, want een paar Star Wars games (zoals Galaxies en KOTOR volgens mij) doen precies wat de games rondom the Matrix ook doen: het universum uitbreiden, waarbij op een goede manier gebruik wordt gemaakt van de mediumspecifieke eigenschappen. Deze games doen dit eigenlijk ook nog een stuk beter dan The Matrix-games, maar dat is in deze discussie een bijzaak.

@ Marijn

Eens met je punt. Zoals in het bovenstaande al gezegd, lijken Star Wars games en films elkaar succesvol aan te vullen tot één (multimedia?)-ervaring. Het zijn juist die specifieke emoties en frustraties, die Ellen ook noemt, die bij games horen die een universum uit een film (of andersom, uiteraard) op een hele andere, verfrissende manier tot leven kunnen brengen.

@Marijn: gevoelens van frustratie en voldoening zijn naar mijn idee niet voorbehouden aan games. Een van de basisregels voor ‘revenge’ films is dat de hoofdpersoon een aantal dingen ondergaat (frustratie bij de kijker) wat leidt tot de climax (voldoening/wraak) - ondanks dat dit niet exact gelijke emoties zijn vind ik ze echt vergelijkbaar, jij niet?

Volgens mij kunnen games nog rijkere ervaringen worden als er meer wordt geinvesteerd in het ontwikkelen van de karakters (wat over het algemeen zijn games characters niet echt uitgewerkte persoonlijkheden)Games zijn gewoon op dat gebied nog niet op hetzelfde nivo.

Gevoelens van frustratie en voldoening bijvoorbeeld zijn eigen aan games. In films gebruiken ze hiervoor gewoon een twist en een happy ending in het verhaal die zoals Ellen zegt ánderen overkomt. In games ervaar je het zelf en zijn die emoties naar mijn mening veel sterker. Het verhaal en de soundtrack (evt. in de cutscenes) kunnen daar altijd nog bij helpen.

En om met een ander voorbeeld te komen van emoties die ik wel voelde, zonder dat daar enige cinematische technieken bij kwamen kijken: in Shadow of the Colossus rijdt je in je eentje op je paard door een gigantisch open en leeg gebied dat op wat vogels en hagedissen na compleet is verstoken van ander leven. Dat gevoel van leegte en het vertrouwen in je paard dat je na een aantal uur krijgt zijn emoties die geen enkele film zou kunnen aanboren, al is het alleen maar omdat in een film een reis van 10 minuten ingekort zou worden tot een montage van 30 seconden. In een film zou dat namelijk ervaren worden als saai, terwijl het in de game juist kracht bijzet in de ervaring ervan.

Praten over games en films lijkt trouwens wel een vicieuze cirkel te zijn.. als je wilt zeggen dat de twee niet vergeleken moeten worden, ga je ze alsnog met elkaar vergelijken.

& Jesse, misschien is de vraag niet ‘hoe kunnen film en games elkáár aanvullen’ maar ‘hoe kunnen ze samen één coherente (media-)ervaring aanvullen’. Als je vraagt hoe ze elkaar kunnen aanvullen, lijk je er vanuit te gaan dat ze beide iets tekortschieten.

Bij mij gaat het bij het spelen van een game meestal veel meer om de strijd van mezelf tegen de game (die ik natuurlijk wil winnen) en de emoties die ik daarbij voel. De emoties in het verhaal van een game zijn voor mij van ondergeschikt belang, ze spelen zelfs vrijwel geen rol.

In een boek of film laat ik me wel meer meeslepen met de emoties van de hoofdrolspeler, maar games lenen zich daar veel minder voor. Terwijl games daarentegen weer veel emoties bieden omdat ze te maken hebben met je eigen prestaties, zoals je emoties hebt bij een sportwedstrijd. Dat element mis ik dan weer volledig bij een boek of film. Bij een boek of een film gaat het altijd om ‘geleende’ emoties omdat je meeleeft met een hoofdrolspeler, maar veel minder om echte eigen emoties omdat je zelf een strijd aangaat.

Ik denk dat emoties bij een goede game dan ook meestal niet voortkomen uit het verhaal van de game, maar uit de ervaring die je zelf meemaakt. Vaak heeft dat meer te maken met je eigen ‘strijd’ dan met die van de hoofdrolspeler. Maar, waar ik ook benieuwd naar ben: wat zijn jullie ervaringen? Hoe spelen jullie games? Hoe zijn verhalen en emoties bij jullie van belang?

maar vergeet niet dat het medium film een enorme ‘ervarings’voorsprong heeft op games, dat zal tijd en inzet vergen om in te halen.

Verder zijn games op dit moment nog te vaak gericht op de techniek en veel minder op de emotie/verhaal.

Daarnaast is er in games veel te weinig ‘Hero/stardom’ wat zorgt voor meer mainstream acceptatie.

er is nog veel te leren en een mooie weg te gaan voor games om eerst maar eens in de buurt te komen van de meerdimensionale ervaring (visueel en emotioneel) die film wel al biedt, maar games helaas nog niet voldoende.