Het verrassingseffect



Harry Hol op dinsdag.
Beeld: Paul Veer.

Ik kan me nog goed herinneren dat mijn enige bron van gamenieuws bestond uit tijdschriften. Hier naast mijn bureau ligt zelfs nog het nummer van EGM, met Link op de voorkant, dat mij er van overtuigde dat ik ook een console moest kopen. Twee zelfs: een N64 voor Zelda en een Playstation voor Metal Gear. Wat ik me vooral heel goed kan herinneren van toen is dat het *willen* spelen van bepaalde spellen minstens zo leuk was als het daadwerkelijke spelen.

Informatie was toen, eind jaren negentig, best schaars. Dit was namelijk nog voor internet een serieus medium was. Ja, ik had een inbelverbinding via Planet Internet (Betalen per minuut toegang! Bovenop de telefoonkosten!) maar internet was toen vooral Usenet waar een harde kern gebruikers discussieerden over politiek, sf boeken en hoe ze de wereld op konden blazen in (ik verzin dit niet) alt.destroy.the.earth.

Omdat er zo weinig informatie was, was het verlangen naar spellen bij mij denk ik ook sterker. Ik wist meestal niet meer dan wat een handvol recensenten over een titel publiceerden (vier in het geval van EGM), en op basis daarvan moest ik mezelf er van overtuigen dat ik 120 gulden aan een game zou uitgeven. En daar dacht ik dan ook een behoorlijke tijd over na. En zelfs dat nadenken, dat verlangen, was eigenlijk al heel leuk. Bij goede games hield dat verlangen niet op na de aanschaf: als ik mijn school bezig was, dagdroomde ik over Wing Commander, Zelda, Final Fantasy… Metal Gear leerde me om ieder ventilatierooster te zien als een potentiële ontsnappingsroute.

Nu zou je misschien verwachten dat ik nu ga zeggen dat al die gevoelens minder zijn geworden. Dat het vroeger beter was. Tot mijn grote verbazing is dat helemaal niet het geval. Ik kan nog steeds enorm verlangen naar spellen die nog moeten komen. En zelfs op dit moment, terwijl ik dit schrijf, moet ik af en toe moeite doen om *niet* aan Diablo 3 te denken.

Ik ga alleen wel totaal anders met gamenieuws om. Waar ik vroeger iedere snipper informatie najoeg en analyseerde, doe ik nu mijn uiterste best om zo min mogelijk over bepaalde titels te lezen. Op het moment dat ik vaststel dat het spel me interesseert lees ik misschien een of twee previews maar las dan een informatiestop in.

De eindeloze stroom screenshots, interviews, previews, video’s en artikelen hebben namelijk een averechts effect op me. Hoe meer ik over een spel weet, hoe minder ik het wil spelen. Vooral MMO’s en RPGs kun je volgens mij echt kapot lezen.

Hierin ben ik blijkbaar in de minderheid, want developers gaan steeds vaker tot op het bot als het gaat om het weggeven van hun geheimen. Ieder spelsysteem, iedere verandering ten opzichte van eerdere spellen in het genre wordt breed uitgemeten zodat als het spel er is, iedereen precies weet wat hem te wachten staat.

En juist in een RPG *wil* ik helemaal niet weten wat me te wachten staat. Hoe minder ik van een MMO weet voor ik hem speel, hoe meer ik er dan ook van blijk te genieten.

TERA bijvoorbeeld. Het enige wat ik van de game wist voor ik hem ging spelen, was dat het een MMO was met actie. Tot mijn verrassing(!) is het een enorm leuke game waarin ik blij wordt van het ontdekken(!) van de verschillende spelmechanieken.

Prototype 2 is ook zo’n voorbeeld. Ik wist niets van de game, afgezien van de tien minuten dat ik deel 1 had gespeeld. Voor mijn recensie (gisteren in nrc.next) ging ik er dus volkomen blanco in en genoot van iedere minuut. Alles was een verrassing. Terwijl ik, als ik had gewild, iedere superkracht en upgrade van hoofdpersoon Heller had kunnen zien in Youtube filmpjes voor het spel uitkwam.

Ik denk dat er dus wel wat voor te zeggen valt om in elk geval af en toe de ogen te sluiten voor een spel en gewoon maar de gok te nemen. Om nou eens niet jarenlang een titel op de voet te volgen en bij de nachtelijke lancering in de rij te staan, maar om eens iets te kopen waarvan je alleen een vaag idee hebt.

Het is heerlijk om verrast te worden.

11 reacties

  1. ErikJ · 21-5-2012 · 18.58 uur

    Leuk stukje en je hebt helemaal gelijk. Zelf vermijd ik ook behoorlijk wat gamenieuws, maar niet zo bewust als jij lijkt te doen. Vind er gewoon niks aan om uren te verliezen in preview video’s op Youtube, dan speel ik de game liever zelf. Zeker de videos waar de eerste tien minuten gespeeld worden, of waarin het spel ‘uitgelegd’ wordt zijn eerder saai dan interessant.

    Ik kijk altijd hoogstens 1 of 2 trailers van een game (rond de E3) om een globaal idee te krijgen. Meestal weet ik dan wel genoeg voor mezelf (hoewel sommigen zullen beweren dat zelfs de trailers al teveel laten zien ;) ).

  2. Robert August de Meijer · 21-5-2012 · 20.02 uur

    O jee, ik lees niet veel hype, maar het maakt mijn ervaring niet minder. Als ik een spel moet spelen, dan scheelt het enorm als ik alvast geestelijk voorbereid ben op alle verveling en weet op welke leuke eigenschappen ik moet letten. Dan kan ik veel ontspannender er voor zitten.
    Een spel waar ik op sta te wachten blijft goed. Ik kan zelfs eerder van genieten omdat ik al een beetje onderzoek heb gedaan.
    En spellen die slecht zijn, die kan ik eerder vermijden door alvast wat over te lezen.
    Daarentegen, ik moet toegeven dat ik het liefst wacht tot een spel uit is en dan recensies lees.

  3. Grannd · 22-5-2012 · 10.30 uur

    Volgens mij heeft het er ook mee te maken dat het vroeger bijna alleen maar geschreven pers en mini-screenshots, net zoals het lezen van een boek je fantasie veel meer werk laat doen dan het kijken van een film is dat hetzelfde bij een preview in een game in een gameblad vergeleken met een preview-filmpje op gametrailers.
    Als je in een magazine leest over Snake die op een muur klopt om een bewaker naar een plek toe te lokken, is het eerste in je hoofd meteen een spionagefilm, terwijl een begeleidend filmpje je meteen met de voeten in de aarde zet. Ik zou bijna zeggen dat een volledig geschreven preview veel meer los kan maken dan een trailer.
    Dat zie je nu nog steeds weleens, soms zijn er trailers achter gesloten deuren vertoont, waardoor de pers er alleen maar over kan schrijven. Zo’n vertoning heeft nog meer impact dan de trailer zelf, omdat je alleen maar kan lezen van mensen hoe vet het er wel niet uitzag, zonder het zelf te zien.

  4. berrie · 23-5-2012 · 8.06 uur

    Het gaat om de verbeeldingskracht… die was vroeger veel meer aanwezig, doordat je gewoon minder wist! Bovendien was er (wat) minder keus en waren we jonger….:) Ik ben het zeker met je eens. Deus Ex HR bijvoorbeeld… dat heb ik (behoudens het introfilmpje) proberen te vermijden als de pest om juist me door het spel te laten verrassen.

  5. Dorsos · 23-5-2012 · 11.36 uur

    Dit is inderdaad heel herkenbaar. De Mass Effect 3 demo en reviews heb ik ook allemaal gemeden, ik wil de deze game eerst helemaal zelf ervaren. En zo mijd ik verder ook aardig wat nieuws over de verhalende games (met name rpg’s en adventures).

    Alleen draait het bij mij ook om leeftijd. Circa 15 jaar geleden kon ik mezelf helemaal lekker maken aan de hand van wat vage screenshots in buitenlandse magazines. Ik merk aan mezelf dat me dat nu een stuk minder lukt, ik relativeer het als het ware weg. Toch een stukje levenservaring denk ik waardoor ik denk: het is maar een spelletje.

    Tevens komen er tegenwoordig ook erg veel spellen uit en worden de games redelijk snel uitgebracht nadat ze zijn aangekondigt. Ik heb het idee (maar misschien is dat meer mijn perceptie) dat ik vroeger gerust 2 jaar op een game/console zat te wachten (Zelda:oot,de N64 console, Mario64). Hierdoor bouwt de hype in mij ook minder goed op.

  6. Rogier Kahlmann · 23-5-2012 · 11.58 uur

    Wat je nou beschrijft gaat niet over games, maar over alles in het leven ;)

  7. Dorsos · 23-5-2012 · 13.16 uur

    @Rogier so true!

  8. Harry Hol · 23-5-2012 · 17.39 uur

    @Rogier klopt, zo ga ik ook met films en boeken om.

  9. Alex · 23-5-2012 · 21.14 uur

    Zou het niet mooi zijn als we weer even dat 8-jarig jochie konden zijn, maar dan anno 2012. Wie weet beleeft de jeugd van nu het net zo intens als wij vroeger? Worden we niet gewoon oude, verwende kerels omdat we niet meer een half jaar hoeven te sparen voor een game en verliezen we daarom niet de spanning? Of kiezen we er zelfs voor om terug te gaan naar dat gevoel van vroeger met een informatiestop?

  10. Bas Bouwman · 24-5-2012 · 10.33 uur

    Als bedrijfsleider in een gameshop sta ik vooraan als het om nieuwe games gaat. In veel gevallen lees ik dan ook de veranderingen ten opxichte van de vorige en speel ik een klein stukje zodat ik in iedergeval weet waar het over gaat. Toch probeer ik ook, zoals jij al aangaf, informatie te vermijden. Alle fuss rond Mass Effect 3 heb ik totaal aan mij voorbij laten gaan, gewoon omdat ik geen tijd had om te spelen en absoluut niks van het spel wilde weten.

    De laatste tijd wordt de trend steeds groter, te veel games te weinig tijd. Ik kijk meestal meer uit naar de release van een game, dan de de game zelf. Deze week, Max Payne 3, Ghost recon Future Soldier, Dragon’s Dogma. En ik ben nog bezig met Skyrim (die ik nu bijna uit heb na 160 uur). Zodra ik klaar ben, heb ik nog alle games die ik gemist heb de afgelopen maanden te spelen die ik wilde spelen.

    Het spelen zelf is dan in veel gevallen niet meer boeiend, ik speel en denk, ach de hype ervoor was leuk zat.

  11. Gillian de Nooijer · 27-5-2012 · 23.55 uur

    Spellen zijn wat mij betreft groot genoeg om veel over te kunnen lezen van te voren, zonder dat het de verrassing onderuithaalt. Als je als spel niet meer te bieden hebt dan in de preview staat, dan is het spel wat mij betreft ook niet zo interessant.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>