Harry Hol speelt al MMO’s sinds de dagen van de tekst-MUDs. In de rubriek Ding! bericht hij wekelijks uit de wondere wereld van ‘s werelds massaalste gamegenre.

Voor een gamejournalist is het recenseren van een ‘normaal’ spel redelijk overzichtelijk; het is vergelijkbaar met het beoordelen van een film of boek. De ervaring is in principe eindig (wat betreft het verhaal) en een afgerond geheel, wat betreft de inhoud die op de disc staat. Een MMO is een heel ander soort beest: in principe oneindig en permanent in ontwikkeling. Dan is er natuurlijk nog de menselijke factor: hoe is de sfeer van de community? Hoe kun je daar nu in Miyamoto’s naam een gegrond oordeel over vellen?
Al deze gedachten overvielen mij toen ik deze week inlogde in de (inmiddels open) beta van Star Trek Online. Opeens realiseerde ik me dat ik, na de officiële lancering, een echte recensie moet formuleren. Dat is heel wat anders dan de ‘eerste indrukken’ die ik hier een paar weken geleden plaatste. Eerste indrukken zijn namelijk makkelijk. Je speelt een weekend en hebt een ruw idee van wat het gaat worden. Maar is dat voldoende om iemand aan te raden een spel te spelen? Om er tientallen euro’s en vele honderden uren speeltijd in te steken?
Binnen tien minuten spelen
Laat ik even afdwalen. De afgelopen weken ben ik weer in mijn oude World of Warcraft-verslaving teruggevallen. De belangrijkste reden hiervoor is de nieuwe ‘Dungeon Finder’. Dit is een nieuwe manier om groepen te vinden in het spel, om daarmee de diverse instances (kerkers met eindbazen) te verslaan. Wie via Xbox Live wel eens Halo of CoD speelt, kent dit principe: je drukt op een knop en de software zoekt een groep ‘gelijkwaardige’ teamgenoten en tegenstanders. Voor mij is de ‘Dungeon Finder’ een enorme uitkomst. De instances zijn voor mij de leukste onderdelen van de game. Als ik zin heb om er een te doen, heb ik binnen tien minuten een groepje bij elkaar. Het spel WoW is voor mij hierdoor drastisch veranderd. Ik doe alleen nog quests als ik met vrienden samen wacht op de ‘Dungeon Finder’. Voorheen bestond zeker 80% van mijn speeltijd uit questen.
De hel dat zijn de anderen
Dit soort essentiële veranderingen in de ervaring die een spel biedt gelden voor alle MMOs. Wat bijvoorbeeld te denken van mijn andere favoriete MMO: Lord of the Rings Online? Dat spel begon het leven als pure questinggame met een sterk verhaal. Daarna ging het dankzij de uitbreiding Mines of Moria meer richting WoW-achtige gearhunt. Onlangs keerde de game weer terug naar een focus op verhaallijnen en quests, met een snufje skirmishes.
En dan zijn er nog de Anderen. De mensen die de game bevolken. Mensen die je beste vrienden en je grootste irritatie zijn. Mensen waar je soms meer tijd mee doorbrengt dan met je collega’s of studiegenoten… Hoe schat je in wat voor vlees je in de digitale kuip hebt?
Straks, na de reclame…
Dus hoe ga ik straks Star Trek Online beoordelen? Terwijl ik al die vragen langsliep begon ik te beseffen dat MMO’s niet te vergelijken zijn met boeken en films. Ze zijn echter wel te vergelijken met een andere vorm van entertainment: TV-series.
De open beta en de eerste weken na de lancering zijn vergelijkbaar met de pilot. Je weet als kijker dat er na zo’n eerste aflevering nog heel wat kan veranderen. Hoofdrolspelers worden vervangen, personages worden toegevoegd of weggeschreven… En de hele premisse staat nog niet vast. Als kijker maak je op basis van de pilot de afweging: ik ga hier volgende week wel, of juist niet, naar kijken.
Twee enorme pluspunten
Grote patches en uitbreidingen zijn vergelijkbaar met nieuwe seizoenen. Grote plotwendingen en cliffhangers kunnen een serie ineens nieuw leven inblazen. Zo was ‘Seven of Nine’ wat mij betreft voor Star Trek Voyager, wat de ‘Dungeon Finder’ is voor WoW: een hele nieuwe reden om te kijken (Mocht mijn vriendin dit lezen: vanwege haar interessante karakterontwikkeling uiteraard!). En aan de andere kant van het spectrum was de serie Galactica 1980 een volslagen mislukking omdat bijna alle hoofdrolspelers uit de vorige serie waren verdwenen. Vergelijk dit met de NGE in Star Wars Galaxies.
Dit alles betekent dat ik MMO’s alleen kan recenseren door ze op cruciale momenten opnieuw te beoordelen. Is de lancering goed genoeg om in elk geval een paar maanden te spelen? Is de uitbreiding een verbetering of verslechtering? Zijn de personages (lees: andere spelers) leuk genoeg om tijd mee door te brengen?
Het oordeel over ieder onderdeel is dus nooit definitief. Het is en blijft een momentopname. Maar een betere manier kan ik niet bedenken.
