About
Volg Bashers
Nieuwe posts
Populaire posts
Nieuwe reacties
Ik herinner me de trailer waarin The Legend of Zelda: Phantom Hourglass werd aangekondigd nog goed. Eindelijk weer een tweedimensionale (vooruit, 2,5D) Zelda! Eentje waarin de unieke tekenfilmstijl van The Wind Waker gecombineerd werd met oudere elementen, zoals de muziek uit A Link To The Past.
Dat was in maart 2006. Inmiddels is het december 2009 en is mijn kijk op Phantom Hourglass en zijn opvolger, Spirit Tracks, enorm veranderd. Ondanks de torenhoge cijfers van de media heb ik Phantom Hourglass ervaren als een langdradig avontuur en het kostte me dan ook anderhalf jaar om het einde te bereiken. Wegens een deadline nam Spirit Tracks slechts drie dagen in beslag, maar elke dag kende voldoende ergernissen om de Nintendo DS met een vloek dicht te klappen.
On-rail shooter
Misschien ligt het aan mij, maar bijna alles wat ik fantastisch vond aan de Zelda-reeks vind ik amper terug in de DS-delen. Met name Spirit Tracks maakt zich hier schuldig aan.
Volgens de officiële Nintendo-website van Spirit Tracks behoort deze titel tot het genre ‘Action, Adventure’. Maar waar Nintendo dit aan ontleent is mij een raadsel.
Natuurlijk stonden avontuurlijke reizen centraal in voorgaande Zelda’s, maar een soortgelijke ervaring is niet terug te vinden in Spirit Tracks. Ongeveer vijftig procent van de game wordt in beslag genomen door het reizen met Links locomotief, waarbij je een lijn trekt over het beschikbare railstraject van locomotief naar eindbestemming. Hierbij is het noodzakelijk om demonische treinen, die hun zinnen op Link hebben gezet, te vermijden.
Het resultaat? Lineaire tochten van punt A naar punt B. Net zoals in Phantom Hourglass komt hier weinig directe besturing bij kijken en moet je, al schietend met een kanon, de reistijd doden. Vaak dienen rotsen (met Rupees erin) als doelwit, maar knallen werkt ook prima tegen vijanden of onschuldige andreaskruizen.
De treinritten nemen zo’n groot deel van de game in beslag, dat ‘Adventure’ beter vervangen had kunnen worden door ‘On-rail shooter’. Letterlijk, hè.
Puzzelen
Maar hoe zit het met de actie van deze ‘Action, On-rail shooter’? Actie is een vrij breed begrip, dus is het verstandig om eerst vast te stellen wat dit begrip betekent in de Zelda-serie. Omdat ‘Adventure’ het verkennen en puzzelen beslaat, zou ‘Action’ voornamelijk moet slaan op het vechten. Dit idee keert terug in elke Zelda, dus het lijkt me redelijk om aan te nemen dat knokken de kern van de actie is.
De kerkers in Spirit Tracks zitten vol met briljante puzzels. Niet bijster moeilijk, maar eenmaal opgelost geven ze genoeg voldoening. Het probleem van deze kerkers is dat ze verder weinig weerstand bieden. In eerdere Zelda’s was je genoodzaakt de kamer eerst te ontdoen van een horde vijanden en daarna pas te piekeren over de puzzels. Maar in Spirit Tracks kun je die eerste stap vaak overslaan.
Er zijn wel vijanden, maar niet meer in de mate dat ze voor Link levensbedreigend zijn. Misschien dat de casual gamer zijn of haar handen er vol aan heeft, maar in dat geval zijn er altijd wel potten met herstellende hartjes in de buurt. De nadruk ligt dus meer dan ooit op het puzzelen, waardoor de actie naar de achtergrond verschuift. Om nu ‘Action’ te vervangen door ‘Puzzle’ gaat wat ver, maar om het genre van Spirit Tracks ermee uit te breiden kan zeker geen kwaad.
Spin-off?
Dus Spirit Tracks is een ‘Action, Puzzle, On-rail shooter’? Klinkt goed, maar daar is natuurlijk niet alles mee gezegd. Uiteraard loopt er verder een blonde knul in een groen gewaad je stylus achterna en moet een prinses, genaamd Zelda, opnieuw gered worden. Rupees gelden nog altijd als de enige wettelijke valuta en je hoort de bekende jingle als een puzzel is opgelost.
Maar verder? Dorpjes lijken enkel als aanknopingspunt voor het verhaal te dienen en missen de geliefde nevenactiviteiten. Er zijn weinig bekende gezichten en amper (muzikale) verwijzingen naar de rijke geschiedenis van de serie. Bovendien lijkt het erop alsof, sinds Phantom Hourglass, reizen ineens het middelpunt van de draagbare Zelda moet zijn. Om nog maar te zwijgen over de centrale tempel.
Voeg dit samen met de punten die ik eerder noemde en je hebt een Zelda die erg van de norm afwijkt. Zijn dit de eerste tekenen van een eventuele radicale vernieuwing? Of mogen we Spirit Tracks (en Phantom Hourglass) beschouwen als een zijtak van de legendarische hoofdserie?
