Beeld uit Indie Game: The Movie.

“Vijf fucking jaar,” zegt Phil Fish, en hij slaat zijn hand voor zijn gezicht. Fish – wild krulhaar, rossige bakkebaarden, bril met zwaar montuur en dikke glazen – heeft net de belangrijkste prijs voor onafhankelijk ontwikkelde games in ontvangst genomen, de Seumas McNally Grand Prize van de Independent Games Festival (IGF) Awards. Fish schiet vol en komt niet meer uit zijn woorden. “Dankjewel,” weet hij er nog uit te persen, en hij verlaat het podium.

Wat een aansteller, zou je kunnen denken als buitenstaander. Maar dan heb je Indie Game: The Movie nog niet gezien. In deze documentaire, onlangs in première gegaan op Sundance, maak je mee hoe hard Fish werkt aan Fez, een verrassende platformgame in een aangename wereld. Het spel wordt een obsessie voor hem: drie keer begint hij opnieuw. Als hij tegen het einde van de film Fez mogelijk niet kan demonstreren op een beurs vanwege een conflict met een ex-compagnon, gromt hij uiterst serieus: “Ik ga hem vermoorden. Fucking vermoorden.”

Vorige week vond in San Francisco de Game Developers Conference plaats, ‘s werelds grootste conferentie voor spellenmakers. Meer dan 19.000 mensen kwamen er samen om meer te leren over games en de wereld eromheen. Eén belangrijke trend: de groeiende rol van indiegames.

Kijk bijvoorbeeld naar het Indie Fund, een investeringsfonds opgericht door een aantal succesvolle onafhankelijke game-ontwikkelaars. Zij hebben een deel van hun verdiende geld in een potje gestopt en financiëren daarmee nieuwe projecten. De afgelopen maanden verschenen de eerste resultaten, en die waren beide meteen een hit.

Daarnaast tonen de tientallen voor de IGF Awards genomineerde spellen, niet in de laatste plaats Fez, dat de kwaliteit van de indies steeds verder stijgt.

Maar er is nog een factor: onafhankelijke ontwikkelaars zijn auteurs. Kunstenaars die hun ziel en zaligheid in hun creaties leggen; hun evenbeeld herscheppen in spelvorm. Phil Fish is een geval apart, maar je zou zomaar van hem kunnen gaan houden. Makers als Fish geven indiegames een menselijk gezicht: hoe abstract hun spellen ook zijn, met de indies zelf kun je je altijd identificeren.

Mainstreamgames hebben dit lang gemist. Op enkele uitzonderingen na waren er geen visionaire voormannen. Dat was ook niet zo gek, want de meeste kwamen niet voort uit de ideeën van één persoon, maar waren group efforts.

Toen ik naar Indie Game: The Movie keek, bekroop me het gevoel dat we nog veel gaan horen van Fish en anderen zoals hij, en dat de acceptatie van games als kunstvorm daarbij best wel eens gebaat zou kunnen zijn.

Next Level staat wekelijks in nrc.next.