Roy Swiers brengt verslag uit vanuit gameshop Nedgame in Utrecht.

Wat is nou een typische gameshopklant? Ik kan je er geen antwoord op geven. Ze zijn er in alle vormen en maten en passen zich aan aan je aanbod, personeel en uitstraling. Ze zijn het bleke gezicht dat eens in de twee maanden een prepaidkaart haalt voor World of Warcraft, maar óók het gezin dat terugkomt omdat de kinderen vragen wanneer ‘we weer bij Roy langs gaan’. Ze zijn de vriendin die al bellend probeert uit te vinden welke game hun vriendje ook alweer wilde hebben, maar ook de ‘oma’ die zelf graag Tomb Raider blijkt te spelen.
Er zijn een aantal grote titels uitgekomen de laatste tijd waar een gemêleerd publiek op afkomt. Zo zagen we onder andere dat Battlefield: Bad Company 2 redelijk goed verkoopt en behoorlijk wat mensen van Modern Warfare 2 af lijkt te houden. Final Fantasy XIII kwam binnen en verkoopt beter dan verwacht. Blijkbaar hebben we toch nog meer hardcore gamers als klant dan ik soms vermoed. En we zagen Bioshock 2 de rekken vullen maar niet meer uit de winkel verdwijnen… De game verkoopt teleurstellend slecht, zelfs de grote hoeveelheid promotiemateriaal lijkt zijn werk niet te doen.
Klanten zijn geen bushokjes
De meest besproken titel die recent uitkwam moet toch wel Heavy Rain zijn. Een titel die wordt geëerd om zijn unieke vorm, maar waarvan veel klanten zich hardop afvragen of het nog wel een spel is. En of het dus wel leuk is om te spelen. Heavy Rain blijkt dan ook meer een perslieveling dan een game waar alle PS3-eigenaren de winkel voor binnenstormen. Elk bushokje bij ons in de straat is voorzien van een reclameposter van deze ‘interactieve film’. De klant lijkt er echter niet voor warm te lopen. Althans, niet in de hoeveelheden die Sony graag gezien had.
Uiteraard verkochten we de eerste dagen toch best een leuk aantal exemplaren van Heavy Rain. De eerste kwam al binnen 24 uur retour. De reden: “Ik hoef alleen maar een beetje mijn stickje een kant op te duwen.” Tja, het moet ook wel even wennen zijn voor iemand die normaal graag een beetje rondknalt in een willekeurig schietspel. En zo zijn er meer geluiden, van mensen die het spelelement in hun nieuw aangeschafte ‘spel’ niet kunnen vinden.
Trek een broek aan!
Het gros van de kopers lijkt echter redelijk tevreden. Dit zijn dan ook voornamelijk klanten die de titel Fahrenheit kennen en gespeeld hebben. Gamers. Toch kom ik er zelf niet doorheen. Ik ben niet gemaakt voor dit soort producties. Ik vind het spel passief en zelfs tergend belerend. Ontwikkelaar Quantic Dream belooft namelijk een avontuur waarin jouw beslissingen grote gevolgen hebben voor het verhaal. Dat klopt ook wel, maar ik vind het dan wel zeer vreemd dat ik al direct aan het begin van de game niet in mijn onderbroek door mijn eigen huis kan lopen.
Ik ben geïnteresseerd in bijna alle games, maar vind zelden de magie die er voor nodig is om door te gaan. Final Fantasy voelt mij (op de graphics na) zeer ouderwets aan vanaf het eerste turnbased-gevecht. Van Bad Company 2 speel ik slechts de storymode, want online shooters spelen vind ik geen ontspanning. En Bioshock 2? Die heb ik ook nog niet gespeeld, ondanks het grote plezier dat ik beleefde aan het eerste deel. Ben ik verpest door mijn werk? Nee, ik ben mijn gemiddelde klant. En dat is vast wat mij goed maakt in mijn werk.
