Jamboree: Een game stop je niet in een computer



In zijn column Jamboree schrijft Kars Alfrink over games die verder gaan dan het beeldscherm.


Foto: Kate Raynes-Goldie.

Ken je de game Cruel 2 B Kind? Het werkt als volgt: je doel is om zoveel mogelijk mensen te vermoorden door ze een compliment te geven. Zij proberen op hun beurt hetzelfde te doen. Je kan een aanval afslaan door op tijd een compliment terug te geven. Het probleem is, je weet niet op voorhand wie de andere moordenaars zijn, en wie simpelweg onschuldige omstanders. Zo kan het dus voorkomen dat je een wildvreemde complimenteert met z’n nieuwe schoenen, of z’n ego probeert te strelen door te vragen: “Excuseer, bent u niet Brad Pitt?”

De catch: deze game draait niet op je PS3 of je Wii. Deze game speel je buiten op straat, met mensen van vlees en bloed. De software is niet meer dan een onderling afgesproken set regels. De hardware bestaat uit de stad, en een aantal attributen die het bijhouden van de score eenvoudiger maken.

Regelset

En ik word blij van dit soort games. Ik houd van ze vanwege hun eenvoud, vanwege de manier waarop ze spelen - pun intended - met sociale conventies en met de manier waarop we onze dagelijkse leefomgeving beleven. Bekeken vanuit het perspectief van de gamedesigner is er, als je een game reduceert tot z’n regelset, geen verschil tussen het ontwerpen van een game als Cruel 2 B Kind en Far Cry 2. Een game speel je. De fun die uniek is voor games vloeit voort uit de handeling, het plezier van het doen. Daarin onderscheidt een game zich van dingen als films en boeken. En daarom zie ik games ook niet als de nieuwste telg in die opeenvolging van verhalende media.

Als ik dat wel zou doen, dan zou ik een harde scheiding moeten maken tussen videogames en de rest: board games, roleplaying games en pervasive games zoals Cruel 2 B Kind. Dan zou ik een sterk staaltje geschiedvervalsing moeten toepassen.

Als je zoals ik naar games kijkt als één grote familie die teruggaat tot tenminste 3000 voor Christus (de leeftijd van een vroege versie van backgammon), dan wordt ineens duidelijk waar het écht om draait, en dat is de speler en wat je hem als gamemaker laat doen. Daar ligt dus ook het front van echte gameinnovatie: welke activiteiten, welke speelse ervaringen kunnen we mensen aanbieden met games? Wat kunnen we ze laten doen waardoor ze een andere perspectief krijgen op zichzelf, hun naasten en hun wereld?

Geen computer

Daar hoeft dus geen computer aan te pas te komen, zoals Cruel 2 B Kind laat zien. We waren prima in staat te spelen voor de komst van de PDP-1 (de computer waar Space War! op werd geprogrammeerd) en dat zullen we altijd blijven. Wel is er een hele berg technologie nu zo alledaags dat het bijna pervers zou zijn om die te negeren in games. Maar de manier waarop ik daar over nadenk is geïnspireerd door Frank Lantz van Area/Code en luidt als volgt: een game is niet iets dat je in een computer stopt maar juist andersom, computers kun je (als je wil) in een game stoppen.

6 reacties

  1. hessel · 22-6-2010 · 22.16 uur

    Wat een verdraaid leuk artikel Kars, dat doe je écht heul goed!

    Dus, stel dat ik het speelde, dan had ik je nu vermoord? Awesome!

    Leuk dat er op Bashers meer aandacht komt voor het hele game-spectrum. Ben benieuwd naar de volgende column.

  2. Kars Alfrink · 22-6-2010 · 22.33 uur

    You’re too kind! (Aanval bij deze afgeweerd.) Maar serieus, bedankt voor de bemoedigende woorden. Ik hoop dat de volgende net zo in de smaak valt.

  3. Jelle van Aanholt · 22-6-2010 · 23.46 uur

    Goed verhaal! Ben benieuwd naar de volgende.

  4. Wormpaul · 23-6-2010 · 11.34 uur

    Leuke nieuwe column!

    Is wel een heel apart spelletje toen ik de video bekeek…vraag me af of veel mensen zoiets in NL spelen/doen?

  5. Harry Hol · 25-6-2010 · 10.58 uur

    Leuk artikel :-) Tof dat je ingaat op het feit dat het in de game industrie soms meer om tech lijkt te gaan dan om daadwerkelijk ‘spelen’.

  6. Kars Alfrink · 29-6-2010 · 12.12 uur

    Dank voor de bemoedigende woorden, heren!

    Wormpaul; Cruel 2 B Kind is begin 2008 in Utrecht gespeeld door een mannetje of 60. Er worden in NL geregeld dergelijke games gespeeld, soms als grass roots ding, soms als onderdeel van een event en heel soms worden ze op maat gemaakt (wat de business van mijn studio is). Buiten Nederland, in London en New York, zijn er jaarlijks grote meerdaagse festivals waar je legio van dit soort games kan spelen. Het grote publiek in NL moet ze nog ontdekken, maar in principe wordt er natuurlijk ontzettend veel gespeeld in de publieke ruimte (skateboarden, graffiti, enz.) Wat ik nieuw en spannend vind is dat creatieven het nu als een middel beginnen te zien waarmee ze zich kunnen uitdrukken, waar C2BK een goed voorbeeld van is. En dat burgers op hun beurt spelen herontdekken als verzetsmiddel, denk bijvoorbeeld aan guerilla gardening.

    Harry; je hebt me door, ik ben meer geïnteresseerd in spelen en mensen dan in sec technologie. Maare iedere creatieve industrie wordt natuurlijk gevormd door het ontstaan van nieuwe materialen. Dat was zo met de schilderkunst, architectuur, en games zijn geen uitzondering. Maar er is wel een verschil tussen de verf maken en het schilderij creëren, en die twee dingen worden in mijn ogen binnen de games nogal eens met elkaar verward…

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>