Jammer dat Slavery The Game niet bestaat



Twee weken geleden leidde alleen de aankondiging van Slavery The Game al tot aardig wat online ophef. En dat terwijl niemand nog iets wist over de inhoud.

Zoals dat gaat bij nieuwe games was er eerst een trailer. Het filmpje opent met de leeftijdsclassificatie 18+ en de naam van een onbekende gameontwikkelaar: Javelin Reds Gaming. Een donkere mannenstem bromt: “Go back to the 17th century when Europe ruled the world.” Zeilschepen, landkaarten en afbeeldingen uit het spel komen voorbij. “Buy slaves”, “Discipline them, exploit them”, “Become the most powerful slave trader”. De trailer sluit af met “Slavery the game, coming soon.”

Geholpen door Twitter pakten gameblogs het nieuws massaal op. De tienduizenden reacties van gamers lopen uiteen van racistisch geneuzel tot sarcastische grappen. Maar wat overheerst is verontwaardiging en verbazing. Dat mensen boos reageren op de inhoud van de trailer is te begrijpen. De oproep om machtig te worden door slaven te misbruiken en uit te buiten, roept terecht een ongemakkelijk gevoel op. Maar wat de overtrokken ophef over Slavery The Game zo pijnlijk inzichtelijk maakt is boven alles de status van het medium als vermaak, geen educatie.

Want durft een gameontwikkelaar het echt aan om een game te maken over zo’n gevoelig onderwerp?

Nee dus. Een paar dagen na de lancering van de trailer wordt duidelijk dat het gaat om een virale reclamecampagne voor een documentairereeks van de NTR, sinds gisteravond (zondag 18 september) te zien op Nederland 2. Gamejournalisten hadden het al vrij snel door. Zo bleek Javelin Reds een anagram te zijn van De Slavernij. En het licht Nederlandse accent van de voice-over had ook een hint kunnen zijn.

Maar de aanname dat games ongeschikt zouden zijn voor het behandelen van complexe, politieke onderwerpen is onzin. Want waarom zou je geen game kunnen maken over het vaderlandse slavernijverleden? Over de Holocaust of over de val van Srebrenica? Mits smaakvol ontworpen en voorzien van enige context zijn games ideale vehikels om een hele andere ervaring te bieden in vergelijking met, bijvoorbeeld, literatuur of film.

Er iets niets wat gameontwikkelaars tegenhoudt in het oproepen van emoties als schaamte, ongemak en verbazing. Sterker nog, zo’n spel over slavernij is bij uitstek geschikt om spelers inzicht te geven in onze beschamende geschiedenis van uitbuiting en exploitatie. Eigenlijk best jammer dat het spel niet op de markt komt.

Next Level staat wekelijks in nrc.next.

9 reacties

  1. Rogier Kahlmann · 19-9-2011 · 16.07 uur

    ‘Maar wat de overtrokken ophef over Slavery The Game zo pijnlijk inzichtelijk maakt is boven alles de status van het medium als vermaak, geen educatie.’

    Dat is niet pijnlijk, dat is een zegen. Zonder voorvoegsels zoals ‘educatief’, ‘propaganda’ of ‘religieus’ zijn alle mediavormen neutraal en entertaining. We moeten gewoon niet zo neerkijken op entertainment.

  2. Robert August de Meijer · 19-9-2011 · 16.34 uur

    Hmm… maar het filmpje doet alsof het leuk/spannend/cool is om een slavendrijver te zijn.

  3. Rick · 19-9-2011 · 16.39 uur

    @JW: Interessant artikel. Een stukje uit dat artikel, dat hier wel van toepassing is:
    We’ve learned that game = fun. So, yes, we have a narrow definition for it, but I believe that definition is expanding. As an artist working in this medium, I want it to expand. Imagine if someone said all books or movies or paintings had to be fun? A game is an interactive experience which has goals, a clear end and a set of rules. I think anyone who considers the systems that are presented in my series will see the full potential of games to explore the human experience. If you consider something like Risk seriously, how fun is that? It’s only fun because we’re able to abstract the domination and destruction.

  4. Rainier Jaarsma · 19-9-2011 · 17.12 uur

    Ik ben het wel met David eens, maar ik denk niet dat een provocerende titel als ‘Slavery: The Game’ veel gaat helpen om het ideaal te bewerkstelligen dat we beiden voor ogen hebben. Mijn punt is hetzelfde als in het geval van de DWDD kwestie met het verdedigen van platte oorlogsgames; er wordt wederom volstrekt onnodig tegen schenen geschopt.

    Slavernij staat niet al te hoog aangeschreven in Nederland als het gaat om gevoelige onderwerpen. De holocaust staat een stuk hoger, maar ook de Holocaust valt helemaal weg vergeleken met de precaire status die slavernij nog altijd heeft in vooral het zuiden van de Verenigde Staten. Het is bijna niet te beschrijven ‘how big of an issue’ dat nog altijd is in staten als Mississippi, Alabama en South Carolina.

    Aan de andere kant mogen we er wel films over maken. Mississippi Burning, Gone with the Wind. Novella’s en short stories waren er al voor de tijd van Faulkner en Beecher Stowe.

    Toch gaat een game te ver. Een van de oorzaken daarvan is inderdaad puur etymologisch: We spreken over ‘games,’ ‘videospelletjes.’ Dat is communicatief gewoon niet recht te praten, hoezeer die nauwe definitie van ‘gaming’ ook achterhaald is. Om het dan ook nog in de titel te zetten is ronduit banaal, en verraadde al vrij snel dat het niet om iets serieus ging.

    Een game, mits goed uitgewerkt (zoals je terecht opmerkt) zou de speler bewust kunnen maken van de slavernijproblematiek, en van de geschiedenis erachter, en zelfs van de manieren waarop slavernij, in een iets andere vorm, nog altijd een bestaand fenomeen is grote delen van de Westerse wereld. Maar kunnen we dat echt verwachten van een industrie die bol staat van de gestandaardiseerde, risicoloze uitmelkerij (een voor jou niet geheel onbekend onderwerp…) en die aan de lopende band games uitgeeft die het hele discours tien jaar terug in de tijd gooien?

    Ik ontarm de ontwikkelaar met open armen die motieven van slavernij in een game verwerkt. Maar doe het dan wel op de manier waaorp je het zou moeten doen. Een game a la Red Dead Redemption tijdens de Reconstruction Era? Geweldig! Een RTS mist een stukje gevoel, een stukje narratief. Een RTS is vaak een puzzel, een strategiespel, een simulacrum van rekensommetjes met de speler als een soort goddelijke handelsbaas. Niet het juiste genre voor zo’n gevoelig onderwerp, lijkt mij. Te abstract, te gedistantieerd.

    Kortom; een game over slavernij, kom maar op. Maar zorg dan eerst dat je van het predikaat ‘game’ afkomt (wanneer gaan we games eens een andere term geven? Ik stel een radicale breuk voor met die Rogierianen en hun definitie van een ‘game.’), dat de industrie een andere weg in gaat slaan, en dat er met veel zorg en aandacht een ‘spel’ komt dat niet alleen in de aandacht hoeft te staan omdat het zo controversieel is.

  5. Rogier Kahlmann · 19-9-2011 · 17.50 uur

    Rogierianen? Nou nou.

    Wat jij en David lijken te verlangen is een staat van games die het medium alleen terug in de tijd helpen door er ‘educatieve’ dingen mee te doen. Best, als je ze dan maar snel als zodanig classificeert. Dit klinkt misschien cru, maar hoe dramatisch de slavernij ook is, is het dramaturgisch een moeilijk onderwerp omdat de moraal er snel dik bovenop ligt. Een documentaire over slavernij met die insteek, dat snap ik heel goed. Een film die slavernij als hoofdthema heeft moet een persoonlijk (en meestal verromantiseerd) verhaal binnen dat decor vertellen.

    Films over afschuwelijke gebeurtenissen (Zoals in de voorbeelden die Reinier aanhaalt) doen dat succesvol, maar vooral omdat we meeleven met hoofdpersonen, de karakters. Uitgemeten spanningsbogen, scripdoktors etc. zijn daarmee daarmee gemoeid. Zo heeft de cinema een manier gevonden belangrijke kwesties naar de massa te brengen, via de middelen waaruit hun vorm van entertainment bestaat. Misschien wil ik wel hetzelfde als jullie, maar als ik geen idee heb hoe en er zelfs geen voorstelling van kan maken, kan ik onmogelijk verlangen wat jullie verlangen.

  6. Rogier Kahlmann · 19-9-2011 · 18.11 uur

    Het lijkt er ook op alsof jullie van games verlangen dat ze het volledige spectrum aan emoties op moeten kunnen roepen, waarschijnlijk geredeneerd vanuit ervaringen met andere media. Nergens zie je die behoefte zo sterk als hier. Films missen diepere lagen ten opzichte van boeken, boeken missen de schoonheid van zichtbare expressie. Niemand klaagt daarover. Ik hoor hier een wens om games allesomvattend te laten zijn, en een beschuldiging naar grote bedrijven die zogenaamd verantwoordelijk zijn voor deze status quo. Geen enkel geluid over dat de game, hoe rijk aan ervaringen hij ook is, ook zijn beperkingen heeft.

  7. Rainier Jaarsma · 19-9-2011 · 18.42 uur

    @Rogier: Ik kan niet voor David spreken, maar ik geloof zelf absoluut niet in de allesomvattende games, dat is een ideaaltype. Maar wel een ideaaltype waar we heel, heel, heel erg ver van verwijderd zijn. Lees ik uit jouw reactie dat er blijkbaar iets fundamenteels mis is aan het medium waardoor het niet in staat is om dingen te doen die boeken en films wel kunnen? Zo ja, wat dan? Er zijn enorme structurele obstakels die ontwikkeling momenteel nogal in de weg staan, maar ik ben niet zo pessimistisch om te denken dat we daarom maar beter in de hoek van ‘entertainment-only’ moeten blijven zitten. Of is dat niet wat je bedoelt?

    Wat misschien zo’n ‘beperking’ is, is dat punt dat ‘spel = per definitie leuk (?), dus oppervlakkig, dus kan daar niet bovenuit stijgen’ wat ik overigens een bizarre redenering vind. Dan moeten we gewoon breken met het idee van de ‘game’ en een eigen, nieuw concept (niet alleen een nieuw woord) verzinnen dat losstaat van het idee van ‘games.’ Denk er maar over na; waarom is Half Life een game, Mario een game, Flower een game en Heavy Rain een game, als ze zo weinig met elkaar op hebben? In het geval van het laatste begon men al te twijfelen aan bestaande definities, maar mijns inziens nog lang niet ver genoeg. Niet alleen door middel van nieuwe genres, maar veel verder. Dat is eigenlijk de uitdaging waar je voor staat, dat idee te visualiseren en dat uit te werken. Zijn we beide blij.

  8. Maarten Brands · 20-9-2011 · 11.38 uur

    Ik vind het jammer dat door de maatschappelijke ‘backlash’ tegen controversiële onderwerpen in games er te weinig geëxperimenteerd wordt op dit gebied.

    Let wel, ik ben totaal geen edu- of seriousgame fan. Een game moet vanwege zijn natuur in eerste instantie leuk zijn om te spelen, maar ik vond een initiatief als http://www.1378km.de/ een interessant kader voor een FPS bijv.

    En vergis je niet over het maatschappelijk commentaar dat een game als COD geeft. Die serie tackelt ook grote internationale onderwerpen en ingewikkelde problematiek, maar het antwoord van de makers over hoe om te gaan met culturele diversiteit en conflictbeheersing is niet de mijne :) Laat staan dat ik de militaire indoctrinatie, en de educatie van onze jeugd van alle details van wapengebruik een goed idee vind.

    Maar dat zien andere media dan weer niet.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>