Jonge gamer op vakantie



Stefan Popa op zondag.
Beeld: Paul Veer.

Je bent onbezonnen jong, huppelt met zuslief onder de Italiaanse zon en zoekt tussen die Romeinse puinresten altijd naar een nieuw spelletje voor de meegereisde Game Boy. Daar zit je dan aan een tafel op het terras, met kapotte voetjes te grienen omdat die rare Italiaan alleen drankjes met prik heeft. Mama staart naar het prachtige plein, papa vertaalt de kaart, peuterzusje kauwt op de kaart omdat mama naar het prachtige plein staart en papa de kaart vertaalt. En ik kijk met open mond naar de winkel aan de overkant: Game Shop.

Ik lijk wel betoverd. Dat zegt mijn moeder als ze klaar is met het analyseren van de ornamenten en een tomatensalade heeft besteld. Mijn vader heeft mijn zusje een pizza Margherita aangeraden en mij een pizza met salami uit Milaan. Zelf twijfelt hij over kip of biefstuk, want de pizza’s komen hem de neus uit. De rare Italiaan serveert de drankjes en onderwijl haalt hij mijn vader over om de biefstuk te nemen. Die is lekkerder en toevallig veel duurder. Ik slurp de prik door een rietje en gedraag me voorbeeldig. ‘Niet slecht’, zeg ik, net als mijn vader als hij iets lekkers eet.

Nog even wachten

Een goede pizza is zo gemaakt. In Italië tenminste. Daar krijgt iedereen bij de geboorte een houtoven. Die dingen worden heel heet, zodat de pizza vlot knapperig wordt en de buffelkaas snel smelt. Maar mamma mia, wat duurt het lang voordat mijn pizza met salami voor me staat. Waarschijnlijk omdat papa de kip heeft gekozen, zegt mama, en van ongare kip worden mensen heel ziek. Ik vraag haar of ze weet waar ik heel ziek van word, maar ze hoort mijn vraag niet omdat het gesprek enkel plaatsvindt in mijn hoofd.

Mama snijdt mijn pizza in punten, papa die van mijn zusje. Papa is sneller klaar, verdorie. Ik hap de punt van de punt en brand mijn verhemelte aan de tomatensaus. Met mijn vinger prik ik in het gerafelde gewelf in mijn mond en houd hem daarna snikkend voor mijn moeders salade. ‘Bloed’, jammer ik. Ze schudt haar hoofd en zegt dat het slechts tomatensaus is. Ik ga akkoord en brand me aan het volgende stuk pizza. Ik kijk naar de overkant en besluit dat ik sterk en snel moet zijn, want die rare Italianen sluiten hun winkels op de meest vreemde tijden.

Waar zijn de games?

Mijn bord is leeg. Ik vraag of ik naar de Game Shop mag. Dat mag van papa, maar mama lijkt niet overtuigd. ‘Als je oppast met oversteken, want ze rijden hier als gekken’, waarschuwt ze. Ik ren de straat over en storm de betoverende winkel binnen. Zou ik een leuke vakantiegame kunnen scoren? Ik kijk om me heen. Ik zie kartonnen borden, pionnen, kaarten en dobbelstenen. Een harige man met lange haren en een identieke baard vraagt wat aan mij. Zie ik er soms uit als een Italiaan? Waar zijn de games?

Mijn handen slepen over de grond als ik de straat weer oversteek. Ik stort neer op een plastic stoel. Papa vraagt of er iets tussen zat. Ik schud mijn hoofd. Ik ben bijna een grote jongen, zegt mijn oma elke woensdag als ze langskomt, dus ik probeer mijn tranen binnen te houden. ‘Dat drankje van net hè, pap en mam,’ zeg ik, ‘dat was écht walgelijk!’

2 reacties

  1. Rick · 7-5-2012 · 17.17 uur

    Hijs weer leuk!

  2. Stefan Popa · 7-5-2012 · 20.29 uur

    Dank je :-)!

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>